To znaczy, że to nie ty kopiesz życie i śmierć
wokół siebie, jak piłkę tenisową, ale
życie i śmierć, jak kalejdoskop,
wirują w tobie. A śmierć to też życie, ale
trochę inne. Są tam inne
zadania. I jeśli rozumiemy tych sześć bardo to nie boimy się tego życia tutaj bo nie ma czegoś takiego jak śmierć.
W Mahabharacie jest taki znany opis jak bracia Pandawowie podczas wygnania poszli się napić wody, ale zignorowali ostrzeżenia strażnika tego jeziora i kolejno umierali. Ostatni przyszedł Judishtira - odpowiedział na zagadkę strażnika i bracia wrócili do życia. A pytanie brzmiało: "czy więcej jest ludzi martwych czy żywych?" a Judishtira odpowiedział: "właściwie wszyscy są żywi, martwi ludzie nie istnieją”. I duch jeziora ożywił zmarłych.
Chodzi więc o to, że nie ma śmierci. Dlatego o tym mówiłem, że te przeszłe życia i te obecne są ze sobą połączone tymi rzeczami,
których nie pamiętamy. Ale niektóre rzeczy
pamiętamy.
W obecnej chwili mówi się często o tzw. "złotej kropli" czyli innymi słowami "złotym wieku" - chrześcijanie powiadają, że teraz nastanie 10 000 letnie królestwo, że będzie miał miejsce taki przejściowy okres intensywnego duchowego odrodzenia. Ja zauważam, że od jakiegoś czasu często pojawiają się ludzie opowiadający o niebie i o piekle i że oni rzekomo tam byli.
I nie da im się zarzucić, że być może ktoś im sprał głowy jakąś polityką w strukturach religijnych i że ktoś im naopowiadał podobnych rzeczy. To są zwyczajni ludzie - jak się słucha tych ich opowieści to można zauważyć, że brak jest im jakiejś
rozwiniętej
terminologii. Oni nie mówią w ten sposób językiem religijnym.
Wielu tych ludzi opisuje, że widzieli diabły. Jeden z naszych duchowych nauczycieli prowadził kiedyś wykład - opowiadał o poprzednich życiach i o tym, że istnieje reinkarnacja. A tam na samym końcu sali siedział taki ponury mężczyzna - dosłownie jak czarna chmura i na koniec wykładu podszedł i zadał pytanie: "a czy istnieje piekło?" Ten odpowiedział zgodnie z wedyjską wiedzą, że owszem istnieje, powiedział trochę o posłańcach Boga śmierci itp.
Potem ten człowiek podszedł jeszcze raz pytając: "a czy na pewno istnieje?" Pada odpowiedź, że tak, że piekło jest. No i potem ten co pytał zaczął opowiadać, że jest jakimś narkomanem, że był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej i któregoś dnia uczestniczył w jakichś porachunkach z inną konkurencyjną grupą bandytów. To się działo w jakiejś kawiarni, wpadł inny gang i na jego oczach zaczęli do siebie strzelać.
On dalej opowiadał, że widział chodzące diabły. A kiedy diabeł wskazywał na kogoś, to ten człowiek odwracał się i strzelał do tego wskazanego. Ci bandyci nie czynili tego z własnej woli. A potem jeden z diabłów podszedł do tego narkomana i powiedział: "na ciebie też przyjdzie kolej więc się tak nie ciesz".
No i ten widząc takie rzeczy na własne oczy zaczął się tam w jakiś sposób modlić. W każdym razie on po prostu został wciągnięty w to duchowe
życie z czystego strachu. Ale jakoś stamtąd uciekł.
Wróćmy do tego co pamiętamy, a czego nie pamiętamy? Nie pamiętamy wszystkich
mechanicznych rzeczy z poprzedniego
życia. Natomiast potrafią nagle powracać wszystkie te żywe
wspomnienia. Pojawia się retrospekcja.
Na przykład,
kiedy w działanie była zaangażowana moja uwaga - kiedy
żyję i nie działam mechanicznie, to pamiętam długo i mogę sobie przypomnieć w następnym życiu.
Natomiast nie pamiętam tego co wykonuję mechanicznie - my nawet w obecnym życiu nie pamiętamy niczego co wykonywaliśmy mechanicznie.
Na przykład byłem tak mocno czymś zafascynowany i cała moja uwaga była skierowana tutaj, a potem coś się dzieje gdzieś w pobliżu.
Pytają mnie później czy widziałem, ale ja nie pamiętam czy w ogóle coś się działo. To mogło nawet pojawiać się w moim polu widzenia, ale ja tego nie pamiętam. Nie pamiętam jakie były dźwięki, bo pamięć tego nie zapisuje.
Więc jeśli nawet tutaj nie pamiętamy to co dopiero w przyszłym życiu.
Ostatnia myśl jest bardzo
ważna. Ona przenosi nas z przeszłości. Ale w jakiś sposób doszedłem do tej ostatniej myśli - ona nie pojawia się przypadkiem.
Jest taka opowieść pewnej kobiety, która
ma teraz około 55 lat. Ona opowiadała, że w poprzednim życiu była
brahma-czarinem, wedyjskim mnichem. Mieszkała
jako chłopak w tej
londyńskiej świątyni. I przychodziła tam jakaś młoda Hinduska. Ten chłopak
zakochał się w tej Hindusce i myślał tylko o niej.
Czytał różne modlitwy i myślał tylko o tej Hindusce. I poszedł pewnego dnia rozdawać książki, miał wypadek, został przecięty na pół,
i zmarł. A potem urodził się jako kobieta,
ma bliznę na brzuchu. I wyraźnie pamięta to
swoje poprzednie życie. Znalazła tego
kierowcę, który go potrącił. Znalazła tę
Hinduskę, w której się kiedyś zakochał. Ta hinduska jest już
kobietą w dojrzałym wieku i powiedziała: „Tak, pamiętam, jakiś
chłopak tak na mnie zerkał
z kuchni. Pamiętam, pamiętam.”
Więc to ostatnia myśl jest ważna. I nagle twoje ciało
jest zupełnie inne. Nie zdarzyło się to jakoś, powoli, ewolucyjnie męskie w żeńskiego, ale natychmiast, a co więcej, to nowe ciało jest zupełną kopią ciała tej kochanej niegdyś dziewczyny.
Dlatego to, o czym
myślimy
w chwili śmierci - tam jesteśmy przenoszeni.
Będziemy myśleć o Bogu, to przejdziemy do Boga. Będziemy
myśleć o raju to i tam trafimy. Natomiast jeśli pomyślimy o czymś
złym, to na własne życzenie trafimy do piekła. Jeśli będziesz myśleć o jakimś konkretnym człowieku to wcielisz się jako on - nastąpi takie przeniesienie.
Jest jeszcze jeden interesujący punkt:
że śmierć i życie, bardo śmierci i bardo życia są ze sobą ściśle
powiązane. To jest obserwacja Raymonda Moody-ego, pamiętacie tę jego znaną książkę: "życie po śmierci?" Kiedyś bardzo dużo było publikacji tych jego książek. On po prostu
zbierał statystyki. To nie był jakiś
traktat filozoficzny. On zebrał
ponad 300 świadectw osób,
które osiągnęły wiek, w którym mogły
mówić o tym wszystkim, mogły opowiedzieć, kim były
w poprzednim życiu, potem pójść, sprawdzić i tam
wszystko się zgadzało.
Jakaś pięcioletnia dziewczynka patrzy
na jakiegoś mężczyznę i mówi: „A ty jesteś moim mężem,
co, nie pamiętasz?”.
Tak więc to wszystko jest rejestrowane, da się to udokumentować - ci ludzie pamiętają nawet datę śmierci. Ktoś tam dokładnie pamiętał jak go zabili - nawet znamię pokazywał na swoim nowym ciele. Porównano także horoskopy narodzin i horoskopy śmierci i okazało się, że one są zbieżne - że się pokrywają.
Wedyjskich horoskopów ludzie raczej nie znają, ale jeśli spojrzeć na horoskopy zachodnie to tam w horoskopie urodzeniowym rysuje się okrąg podzielony na 12 sektorów i wokół tych 12 domów planety układają się tak, żeby każda znajdowała się w konkretnym domu, żeby Słońce było o takiej a takiej porze. A te kąty, te aspekty
określają charakter i wszystko inne.
Okazuje się, że w momencie narodzin danego człowieka,
planety były ustawione w jakiś tam konkretny sposób, a jeśli weźmiemy horoskop wcześniejszej śmierci, to planety były ustawione
dokładnie tak samo.
Jaki w tym sens? Okazuje się, że planety
mogą się jakoś zamieniać miejscami, ale
wszystkie te punkty były zajęte.
O co tutaj chodzi? Okazuje się, że po zakończeniu życia każda dusza musi pozostać przez inny czas tam w bardo, w tej krainie śmierci.
Jeśli dusza zgromadziła dużo doświadczenia
tutaj za życia, to jest ono w jakiś sposób tam potem przetwarzane. Jeśli mam dużo doświadczenia, to jest dużo przetwarzania, a to oznacza,
że potrzebuję 200 lat, żeby tu wrócić i wcielić się za 200 lat.
Ja tam w tych sferach nie byłem - nie byłem w tych wymiarach, tak to opisują księgi. Natomiast jeśli byłem jakimś niepozornym człowieczkiem i tak się przemknąłem przez życie jak ten Szarikow z powieści Bułhakowa "Psie serce" i niczego nowego się nie nauczyłem to wystarczy przerwa 10 lat a może nawet i dużo mniej. Skoro nie ma tam żadnego materiału do opracowania to szybko postawili to na półkach co tam było i znów go wysłali do tej realności - do świata materii.
Ale przypuśćmy, że zgromadziłem wielkie doświadczenie, że już wszystkie założenia na to życie wykonałem żyjąc raptem 25 lat. I jeśli teraz umrę to następne identyczne ustawienie planet będzie albo za 200 lat, albo za 3 lata i ja nie trafię na ten moment. A ważne jest to, żebym nie musiał gdzieś tam przez długi czas być zabłąkanym duchem czekając na swój czas.
Dlatego bywa tak, że niektórzy ludzie trwają w śpiączce - oni żyją i nie umierają, a znów innych będących w kwiecie wieku i mających pełne zdrowie, z pełną świadomością, bez żadnych chorób, bez sklerozy nagle potrąca samochód.
To jest konieczne, bo oni muszą trafić na ten swój moment, żeby nie byli błąkającymi się bez celu duszami bo
nie ma nic gorszego niż życie ducha.
Dlatego samobójstwo jest bardzo potępiane.
Jest sześć kategorii ludzi,
którzy trafiają do ciała ducha i żadne piekło nie może się z tym równać. Taka istota ma mnóstwo pragnień i ani jednej szansy
na ich spełnienie.
Tu zaliczają się samobójcy czyli ludzie słabi. Ich motywem jest: "zabiję się to wtedy będą o mnie pamiętać". Następnymi są maniacy - samobójcy są pasywni a maniacy są tacy sami ale aktywni. Wszystkie abortowane dzieci kończą jako
duchy. Kolejnymi są ludzie, którzy zaginęli bez wieści - czyli to myślenie w rodzaju: "pójdę sobie i żeby nikt mnie nigdy nie widział. Wiele razy chciałem już odejść - myślałem sobie, że zachoruję, potem umrę i żeby nikt o tym nie wiedział".
Tak więc ludzie, którzy przepadli bez wieści to szczególna karma - oni sami tego chcieli. Wszyscy powinni wiedzieć kiedy człowiek umarł i w jakich okolicznościach. Jeśli ktoś się tego wstydzi to wybiera taką drogę i nikt o nim nie pamięta.
Dlatego w tych sprawach panuje ścisły porządek, ścisła
rachunkowość - nie ma tu niczego
nadmiarowego, nic zbytecznego. Wszystko jest bardzo ścisłe, więc nie należy marnować czasu. Tym bardziej nie warto go marnować na dociekania kim byłem w poprzednim życiu.
Żyj dniem dzisiejszym,
wszystko będzie dobrze.
I nie masz ani chwili do stracenia.
Dziękuję za uwagę. [śmiech]