Zasłużyć na miłość - Wiktor Sawieliew

 oryginał: https://www.youtube.com/watch?v=L1iaQcL4ca4

Witajcie ludzie!

Dzień dobry panie Wiktorze. Oto dzisiejszy temat:  

Czy musimy zasłużyć na Bożą miłość? Dlaczego często myślimy, że najpierw musimy stać się dobrzy, bezgrzeszni i godni, żeby Bóg nas wysłuchał? Czy musimy zasłużyć na Jego miłość dobrymi uczynkami, modlitwami? Czy możemy zwrócić się do Niego takimi, jacy jesteśmy? Jaka jest różnica między próbą zasłużenia sobie na miłosierdzie a szczerym dążeniem do Boga? Przecież miłości nie da się kupić za zasługi. Ale czy to oznacza, że wysiłek duchowy jest zbędny? Oto jest nasze dzisiejsze pytanie. 

 Aha. Po pierwsze, są wysiłki materialne, i są wysiłki duchowe. Są praktyki religijne i są praktyki duchowe. Na tym polega różnica. Praktyki religijne to praktyki materialne. I to jest omówione w mantrze 18:66.  

  Dobrze - muszę to sobie zapisać.   Zasłużyć na miłość Boga,....... zasłużyć miłość do Boga. 

 Cóż, nie można na nią zasłużyć. Nie da się na te miłość zasłużyć. No bo co my możemy Bogu dać? Niczym go nie zaskoczymy. Wszystko, co mamy, jest zapisane w pierwszej mantrze Isza Upaniszad - musimy zrozumieć kto jest panem wszystkiego. Pierwsza mantra powiada, że wszystko żywe i nieożywione należy do Boga. Żywe należy do Niego i nieożywione też.  Tak ogólnie rzecz biorąc, nie ma nic nieożywionego, wszystko jest żywe. Natura tego świata jest jednorodna i nie ma w nim niczego martwego, nie ma tu nieżywej substancji, ponieważ żywe i nieożywione ulegają przemianie, duchowe również ulegają przemianie w materialne. 

 Zatem to, co uważamy za materialne, jest martwe. A dlaczego martwe?  Ono także potrafi czuć, inaczej magia byłaby niemożliwa. Mogę szepnąć do cegły, a ona spadnie komuś na głowę - albo coś w tym stylu. Ta cegła w jakiś sposób wchłania informacje, jakieś siły ją kontrolują. Ale ta cegła sama w sobie nigdzie nie odpełznie, ale jest kontrolowana przez coś żywego. I ona może czuć. Każdy atom, każda cząsteczka jest żywa i ma jakąś tam swoją świadomość i może odczuwać ból.

Tych którzy podejmują decyzje uważa się za żywych, a ci którzy decyzji nie podejmują uważani są za martwych. 

A zatem w jaki sposób mamy zasłużyć na miłość Boga? Miłość do Boga oznacza, że naszym celem jest kochać Boga, otwierać nasze serca. Jest mnóstwo takich.... jak to powiedzieć, sloganów, prawda? Nie da się na tę miłość zasłużyć. 

A w jaki sposób możemy zadziwić Boga? A w jaki sposób nasze dzieci sprawiają, że jesteśmy zachwyceni? Kiedy my reagujemy na nie w ten sposób?

 No... jakimiś dobrymi rzeczami?

Kochamy swoje dzieci, prawda? I z miłości czasami karzemy je, kiedy czasami trzeba powiedzieć: stop - tu nie przechodź przez balkon, nie chodź tam, bo to dziewiąte piętro. My im wymierzamy karę za takie rzeczy - na przykład dziś nie będzie słodyczy czy czegoś takiego. 

Cieszymy się kiedy dziecko zacznie szybko się rozwijać w sferze materialnej. Na przykład dzieciak zaczął chodzić, a my jesteśmy zadowoleni. Zaczął coś mówić, jesteśmy zadowoleni. Powiedział coś interesującego, jesteśmy zadowoleni.  

 Raduje nas niezależność dziecka - kiedy ono powoli wychodzi z bycia kompletnym konsumentem, kiedy ono zaczyna coś w sobie rozwijać.

 Bóg oczywiście również się z tego cieszy. Wszystkie pisma święte podpowiadają nam przeróżne praktyki żebyśmy szybciej zaczęli chodzić, żebyśmy szybciej zaczęli mówić - oczywiście chodzi tu o rozmowy z Bogiem. 

 Bo zazwyczaj ludzie rozmawiają tylko między sobą o jakiejś codziennej rutynie - na przykład siedzą sobie na ławce obserwując dzieci na placu zabaw i opowiadają w jakim kto był sklepie i jakie są dzisiejsze ceny na rynku. Tacy ludzie tylko dzielą się tym gdzie byli i gdzie pójdą potem. A jeśli ich zapytasz o sam sens życia czy o jakieś kwestie duchowe to milkną i zwyczajnie się gubią.

 Cały ten temat to dla nich obszar nieznany i niezgłębiany nigdy - dziewicza przestrzeń. Tacy ludzie są martwi. Oni po prostu obserwują, śledzą to co istnieje, Oni przeglądają to, żeby zrobić to jeszcze raz.

A kiedy dziecko tak utknie w jednym miejscu - kiedy ono wykonuje wciąż to samo to denerwuje - rozczarowuje zarówno Boga, jak i rodzica. A jeśli dziecko czyni postępy, to jest dobrze. 

 A jak inaczej można zadziwić Boga? Ponieważ są to praktyki materialne, a w mantrze 18,66 jasno stwierdzono, że należy porzucić oba rodzaje dharm, i wymieniono tam osiem stopni jogi czyli, jamę, niyamę, asanę, pranajamę, pratyaharę, dharanę, i jest powiedziane nie marnuj czasu, potem karma joga - również nie trać na to czasu. Tak samo filozoficzne poszukiwanie prawdy - nie trać na to czasu. 

Tam jest zalecenie, że zamiast tego po prostu poddaj się mi. My uważamy religie za duchowe praktyki a one uczą wyłącznie szybszego chodzenia w postawie wyprostowanej - a nie tak jak zwierzęta. Ludzie chodzą szybciej, mówią szybciej, zaczynają czegoś słuchać, coś tam rozumieją, porządkują swoje życie.

Zatem po co wszystko jest potrzebne skoro mówi się nam, że niczego nie potrzebujemy, bo właśnie otrzymałem ludzką formę życia - dopiero co odpadł mi ogon i jestem pełen zwierzęcych pragnień. I wszystkie te jogi, te medytacje, koncentracje i podobne praktyki są po to aby jak najszybciej otrzymać, nacieszyć się tymi zwierzęcymi pragnieniami i jednocześnie nie stawać się zwierzęciem.

Ma być wręcz przeciwnie - nacieszyć się tym, a potem pragnienie znika. To nazywa się kama, spełnienie pragnienia w sposób godny, czyli samemu, a nie nie kosztem kogoś innego - bo zwierzęta czynią to kosztem kogoś innego. One mają jakąś gatunkowo-specyficzną międzygatunkową konkurencję.

 A jeśli to uczyniłem bez konkurencji to wtedy to pragnienie mnie opuszcza. A potem nadchodzi moksza czyli duchowe wyzwolenie. I to jest moksza, kiedy wszystkie te atawizmy już mnie nie dręczą - stają się dla mnie nieinteresujące.

 A wtedy mogę się poddać Bogu. Teoretycznie mogę się poddać w każdej chwili, ale dręczą mnie te pragnienia, które nie zostały jeszcze przezwyciężone. 

 Mówiliśmy kiedyś o pewnym królu - to był jakiś mędrzec, który długo medytował i prawie doszedł do Boga a potem zobaczył jakieś ryby podczas rytuału godowego i poooszło!! Poszedł i poślubił pięćdziesiąt księżniczek. To znaczy zszedł na ten poziom, ale on zrobił to z godnością. Każda z nich miała wszystko, każda miała pałac, a potem odszedł i dokończył wszelkie swoje działania.

 A stało się tak dlatego, że ósma mantra Shri Upaniszad powiada, że Bóg jest tym, który spełnia wszystkie pragnienia każdej żyjącej istoty. Bo nie będę miał ochoty kochać Boga, nie będę dążył do żadnych duchowych rzeczy jeśli najpierw nie ucieknę od pożądania. Istnieje we mnie taka moc jak pożądanie i ona musi zostać przeorientowane o 180 stopni.  To znaczy, że muszę przestać pracować jak odkurzacz i najeść się do syta tego wszystkiego. 

Po to właśnie istnieje prarabdha karma, która pozwala ciału to uczynić, pozwala spłacić wszystkie długi, nacieszyć się wszystkim czego pragnie ciało. Każdy ma to już przygotowane - ale ważne jest, żeby nie działo się to w sposób przestępczy. 

 Wróćmy do tematu: "zasłużyć na miłość". Wiemy już w jaki sposób możemy zadziwić Boga.  Część ludzi powie: "Och Boże! będziemy Cię czcić, będziemy Cię szanować". No owszem - po pierwsze, trzeba Go szanować, to oczywiście jest prawda. Ale miłość nie pojawia się od razu. 

W Indiach jest taki ciekawy rytuał, oddaje się cześć Gangesowi. Tutaj ten Ganges sobie płynie, ktoś odchodzi, nabiera tej wody do jakiegoś naczynia i zaraz potem ofiaruje tę samą wodę Gangesowi: "proszę bardzo Gangesie - oto woda dla ciebie".

 Podobnie jest ze wszystkim co my tu czynimy - Bóg nam coś powierzył, Bóg dał nam jakiś materiał i nazwał to "powierzoną nam dolą" - a my tę dolę w jakiś sposób przekształcamy i mówimy do Boga: „Proszę, przeżyliśmy takie coś i oddajemy Tobie”. 

 Myśmy mu dali to należało do niego - czyli On wiedział co z tego może wyniknąć. Wiedział, że to może wyjść dobrze, albo niezbyt dobrze. Jego nawet niezbyt ciekawi to co my tam ostatecznie uzyskaliśmy i co kładziemy Jemu na ołtarz, ale dla niego najważniejsze jest to jak my sami się przetransformowaliśmy w czasie wykonywania tego.

 Ale jest jedna rzecz, która może wielce zaskoczyć Boga. To jest nasza wdzięczność. Bo na przykład zwierzęta nie mają pojęcia o Bogu.

One patrzą na siebie nawzajem, taka różnorodność, chaos.  One nie do końca rozumieją jedność tego świata. One potrzebują pana, mają tam podział na słabych, silnych, równych itd. Na tym kończy się ich pojmowanie świata.

  Natomiast człowiek już rozumie, bo dostał mózg. I ta wiedza sprawia, że człowiek może wyrażać wdzięczność - na przykład w modlitwie: "pobłogosław Boże ten posiłek jaki nam zesłałeś". 

 Ktoś powie: "no ale ja przecież siałem, zebrałem plony, wypiekłem chleb, zapracowałem i coś tam kupiłem". Ale Bóg mógł nie dać Tobie tej możliwości i dlatego podziękuj mu za to. 

 Tak więc kiedy błogosławimy go za to wszystko - kiedy dziękujemy Mu za kolejny dobry dzień to nagle zaczynamy zauważać, że ten dzień jakoś się dobrze układa, jedno się kończy, drugie się zaczyna, bez przerw, bez napięcia.

 Wtedy jakoś wszystko idzie dobrze, jakoś chce się kontynuować, kontynuować, wszelkie działania. Miłość nigdy się nie kończy - ona wtedy płynie nieustannie. Bo jeśli pojawia się przerwa – jeśli nie skończyłeś jednego i pojawia się coś nowego, kiedy to się nakłada a ty jesteś rozrywany do dwóch zadań - na dwóch krzesłach nie da się siedzieć jednocześnie. Tu może mieć miejsce przerwa w miłości.

Ale kiedy dziękujesz Bogu za wszystko, to jedno się kończy i płynnie przychodzi kolejne. Albo jeden człowiek odchodzi i przychodzi inny - tak jak tu u nas niedawno. Odszedł Aleksander a przyszłaś ty - ot, tak po prostu.  

A kiedy mu dziękuję, mówię: „Och, dziękuję, jakie interesujące, jakie wspaniale”. A on wtedy mówi sobie: „O proszę! ta dusza zaczyna coś rozumieć - coś pojmuje".

 Albo na przykład, taki przebiegły, taki mądry, taki silny, taki mądry Odyseusz, - ten z powieści Homera. To zdanie, które on tam wypowiedział na końcu, że bez bogów człowiek jest niczym.  

 A kiedy człowiek to zrozumie, to nie jest już makakiem rezus, jest już homo sapiens. A makak rezus myśli sobie: „ ja, zaraz coś tutaj zrobię i prawie tak jak sam Bóg". 

Tak więc oczywiście, nie da się zasłużyć na miłość, nie da się na nią zasłużyć. Po pierwsze wszelka miłość jest niezasłużona i wiemy o tym. Mężczyzna widzi kobietę i jeśli to prawdziwa miłość, to człowiek sobie myśli: „Dlaczego ja? Co ja uczyniłem w tym celu? Nie rozumiem". 

Teraz są nawet takie kursy uczące, że trzeba zrobić to i tamto - i nagle bum, niby jest miłość. Zadziałało więc równa się miłości. Nie ma czegoś takiego. Był nawet taki stary film jak pamiętacie: "przepis na miłość".

Miłość jest wtedy, gdy logika w końcu odlatuje i przestaje kierować czyimś życiem, ponieważ jeśli działa logika, to ona zawsze opiera się na nawykach. Ogólnie rzecz biorąc, każda logika to nawyk, to powtarzanie czegoś, to jakieś prawo, jakieś przyzwyczajenie.

 Na przykład człowiek wstaje rano, robi to, tamto i coś jeszcze, a pół godziny później go pytają: „Co tam robiłeś?” a on nie pamięta niczego. To nie on żył, tylko nawyk. On sam był martwy. 

Pamiętacie słowa Jezusa: " niech umarli chowają swoich umarłych". Ci, którzy żyją nawykami, są martwi. To są zombie. I w stosunku do tych martwych logika jest bardzo przydatna - ona ma tutaj zastosowanie. To tak, jakby istniała jakaś maszyna i miała instrukcje. Tam, jest to przydatne. 

 Ale jeśli chodzi o prawdziwe życie, to logika jest tu niemożliwa do zastosowania. Bo kiedy miłość się włącza, to jest to coś nowego, coś czego jeszcze nie ma. Wtedy logika znika. Bez miłości logika nigdy, przenigdy nie odda swojego tronu. 

 A kiedy miłość przychodzi do człowieka, to ona przychodzi wraz z misją, tylko z przeznaczeniem. Bez tego nie ma dla niej miejsca. Jak powiedziano w Biblii, na końcu, w Apokalipsie: „A ci mają imiona, tak jakby żyli, ale oni są umarli." 

 Więc na przykład kobieta urodziła dziecko i to jest jej przeznaczenie, to jest jej życiowy cel. Wykarmić je, ona je kocha bo bez jej miłości ono po prostu umrze. Po pierwsze to dziecko nie przynosi jej nic więcej poza zmartwieniami, a ona je kocha do szaleństwa  i jest gotowa każdemu gardło przegryźć w jego obronie.

Ale czy ona jest aż tak duchowa czy jak? Nie, ona otrzymała miłość. Miłość to dar od Boga. Darem Bożym jest miłość, a drugim darem jest radość. To są dary Ducha Świętego. I Dali ci więc tę miłość i już koniec. A co ci podarowano .. nie jesteś w stanie tego kupić.

 Albo inny przykład. Jakiś człowiek dojrzał do ​​czegoś -  do wywołania rewolucji albo do zbudowania czegoś w czasach pokoju, albo zasiedlić jakieś dziewicze ziemie czy coś podobnego. Wtedy natychmiast u jego boku pojawia się jakaś kobieta w której on się bez pamięci zakochuje i staje się całkowicie nieustraszonym człowiekiem.

On jest nieustraszony w podejmowaniu decyzji, w przyjmowaniu niezwykłych rozwiązań. On się wtedy staje prawdziwym królem - a miłość staje się tym uzupełniającym źródłem.

 To źródło od Boga. On wtedy kocha wszystko i wtedy dla niego codzienne życie nie stanowi  żadnego problemu. Kiedy człowiek kocha to może żyć nawet w szałasie - jemu wtedy nie potrzeba już najnowszych tapet i modnych kafelków w łazience.

 Ale kiedy nie kocham, to wtedy będę żądał remontu mieszkania na europejskim poziomie i nadal będę niezadowolony - będą pretensje, że jest tylko jedna toaleta a powinny być dwie. Potrzebuję więcej - na drugim piętrze też ma być toaleta. 

Tacy ludzie jadą gdzieś do ośrodka wczasowego i są niezadowoleni, że pościel jest pomarszczona albo jest niewłaściwe wyposażenie. To są ludzie, którzy nie kochają i na pewno znajdą coś do czego się przyczepią.

 Tak więc miłość pojawia się tylko wtedy kiedy istnieje przeznaczenie. Ta moc miłości bywa różna. Jednym z przykładów miłości jest miłość pomiędzy matką a dzieckiem czyli miłość rodzicielska, istnieje też miłość małżeńska i tak dalej. 

A takich rodzajów miłości rozróżnia się 12 - w zależności od tego, co należy wykonać, jakie człowiek ma zadanie. Miłość jest czasownikiem i jest dana dla wykonania konkretnego dzieła, a nie dla przyjemności.

Ona jest dana dla mocy - jest napisane w Bhagavadgicie: "radość ze swojej mocy". W sfałszowanym wydaniu jest to przerobione - tam napisano "wkraczając w sferę przyjemności". W praktyce w ten sposób podmieniono miłość na pożądanie. 

 Cóż, to wszystko. I dlatego nie można tego kupić, nie możesz na to zasłużyć - to jest niemożliwe. Ale można przyjąć wyzwanie, jakie niesie ze sobą los - kiedy od razu przyjmiesz wyzwanie losu to natychmiast się zakochujesz. Kto się boi, jest niedoskonały w miłości.  A miłość jest zawsze doskonała. Dziękuję.

 wersja polska: https://www.youtube.com/watch?v=AtkqEb7NVso

Władza nad diabłami - Wiktor Sawieliew

 oryginał: https://youtu.be/wY6gEfX9Rho

Witajcie ludzie.

  Dzisiaj omówimy bardzo ciekawe zagadnienie, zatytułowane „Nie uciekaj przed swoim diabłem, naucz się lepiej go kontrolować”. Pamiętacie ten zbiór opowiadań Mikołaja Gogola „Wieczory na chutorze w pobliżu Dikańki”?

Był sobie taki kowal Wakula i jakoś, tak się złożyło, że w worku za plecami miał diabła i wykorzystywał go w swoich celach - na przykład żeby polecieć na nim do Petersburga - ta jego podróż była dość interesująca. Potrzebował jakieś pantofelki dla swojej ukochanej i wybrał się nawet do samej królowej. 

  Ale droga okazała się bardzo nietypowa - istnieje taka stara, czarno biała ekranizacja tej opowieści. On tam osiodłał diabła i wydawał mu polecenia zmuszając go do dobrego zachowania.  

 Chcę tu powiedzieć, że każdy ma takiego diabła, i można go ujeździć. Nie ma potrzeby dokonywania żadnego egzorcyzmu.

Jeśli pamiętacie to Sri Upaniszady mówią, że mamy też tę materialną naturę w sobie, tę samolubną, egoistyczną. I muszę powiedzieć, że jest ona bardzo potężna. Czemu nie wykorzystać tej mocy w swoich sprawach domowych i załatwić wszystko? Wtedy nie będziesz musiał zatrudniać żadnych niewolników, żeby robili to za ciebie. Wtedy będziesz samowystarczalny, a miłość nie będzie problemem. Nie będzie wtedy wojen, - no, przynajmniej nie będzie żadnych w twoim życiu. To znaczy, że nie musisz odrzucać swojej ciemnej strony, ale ją wykorzystać.  

 To taki trochę długi wstęp zanim przejdę do tego głównego tematu czyli w jaki sposób władać diabłami - jak je kontrolować. 

Istnieje 12 rodzajów relacji z Bogiem, i jest tam również gniew oraz inne takie negatywne rzeczy, które w ogóle nie przypominają czegoś pozytywnego, i trzeba je jakoś wykorzystać. 

  Albo spójrzmy na Pandawów. Niby tacy święci Pandawowie, a oni przyjaźnili się ze złymi duchami i tak samo jak ten kowal Wakula latali na tych diabłach przez Himalaje. 

 Albo na przykład ten bajkowy duch Domowik - wam się wydaje, że to jakiś aniołek ze skrzydłami? Tak nie jet - to też jest jakiś zły duch niższej rangi. Niektórzy ludzie się z nim przyjaźnią, dają mu mleko, ale nie jest jasne, kto je pije, czy myszy czy może Domownik ale, ludzie mówią, że faktycznie sytuacja w domu się poprawia, że wszystko jest w porządku. 

A wracając do tej opowieści Gogola  „Wieczory na chutorze w pobliżu Dikańki”  i o tym lataniu na diable to można na nią spojrzeć nie tylko jako na bajkę, ale można w niej zobaczyć bardzo ciekawy obraz życia. Każdy człowiek ma jakieś tam swoje diabły, gniew, strach, zazdrość, upór, urazę, jakieś silne pragnienia, pragnienie kontroli. 

 I jeśli masz już tego serdecznie dość i przeprowadzisz sesję jakichś egzorcyzmów to człowiek może się od tego uwolnić, od tego procesu myślowego czy też jakichś konsekwencji zachowania.

Problem nie polega na tym, że te cechy istnieją, ale na tym, kiedy przejmują stery naszego życia i nami kierują - kiedy kieruje nami gniew, chciwość i tak dalej.  Lecz  jeśli zostaną wykorzystane w odpowiednim czasie, to wszystko jest jak należy. Mówi się że istnieje Dharma i istnieje Apad-dharma. To znaczy, istnieją pokojowe warunki życia i są wojskowe (wojenne) warunki życia. I właśnie w czasach działania apad-dharmy, musisz czerpać z tych swoich zasobów, z gniewu i tak dalej. 

 No bo jak można obejść się bez gniewu na wojnie? Napoleon powiedział: „Gniew na wojnie jest jak złoto", - ty dzięki temu stajesz się przerażający, wróg jest sparaliżowany i zdemoralizowany.  

 Nawet podczas jakichś codziennych, normalnych zadań bywa tak, że ciężko jest się do czegoś zabrać i wtedy możesz zebrać się i tak uderzeniowo tego dokonać - pewnie wiecie jak to jest.

Bo wojna z nieporządkiem, z entropią, to też jest przecież wojna. Można prowadzić wojnę ze swoim stanem ducha, albo na przykład z chorobą. Był kiedyś taki legendarny mędrzec i filozof Hodża Nasreddin - znacie na pewno te różne przypowieści o nim - krążą różnorakie historie. 

Jedna z nich mówi o umierającym królu, nikt nie może mu pomóc, a on mówi: „albo ktoś mnie wyleczy, albo zaraz utnę wszystkim głowy”. A potem ktoś przychodzi i mówi: „Wyleczę cię natychmiast”. Potrzebuję worka złota i najlepszego konia, Koń ma być czarny. To będzie moja zapłata.

Król się zgodził. A teraz wszyscy, wynoście się stąd, a ja go wyleczę. I zaczął wypróżniać się na tego króla -  na króla!, który był przyzwyczajony do szacunku, ale tutaj to wcale nie było okazywanie szacunku. Król zaczął wstawać z łóżka, przeklinając, a ten śmiał się z niego i kpił. Król ostatkiem sił chwyta za miecz....   a gniew skupia w człowieku ostatki sił - nawet w ostatnim tchnieniu  możesz się jakoś wyczołgać z tej ignorancji, z tej choroby. 

 No i ten siada na konia i zaczyna uciekać z workiem złota, a król za nim - jakimś cudem wdrapał się na konia i goni go z mieczem wołając: "odrąbię ci łeb!". Ten kpiarz woła do króla: "zobacz! nie mogłeś się zwlec z łóżka a teraz jedziesz konno!" Król otrząsnął się z gniewu i patrzy zdumiony: "och! rzeczywiście!"

Tak więc widzicie - gniew może pokonać ignorancję, bo taki człowiek jest w stanie pasji. Kiedy człowiek się rozgniewał to wtedy już nie on decyduje co czyni, on już nie panuje nad gniewem, ale gniew panuje nad nim.

I już nie człowiek decyduje, czego naprawdę potrzebuje, ale pożądanie decyduje za niego, ono wytycza jakąś tam trasę, podejmuje jakieś działania, ustala jakieś relacje, i życie obrało już inny kierunek. 

 Albo ktoś się przestraszył i strach zaczyna dyktować człowiekowi dokąd ma iść, czego unikać, gdzie się schować. Bywa też, że człowiek się obraził i ta uraza czasami na całe lata przywiązywała człowieka do pewnego wzorca zachowań i przez lata determinowała jego relacje z tym czy innym człowiekiem. 

Mówiąc raz jeszcze innymi słowy:  ludzka natura posiada ogromną energię, ogromną moc, a ta natura obejmuje gniew i wszystkie te inne rzeczy.  A ścieżka duchowa niekoniecznie jest próbą zniszczenia wszystkich silnych uczuć w sobie. Rzecz w tym gdzie je skierujemy. 

Na przykład gniew może przekształcić się w determinację, aby chronić to co jest naprawdę ważne. Upór przy stosownym wysiłku można przekształcić w wytrwałość, w taką niezwyciężoność, w silne pragnienie - w energię do osiągnięcia celu. A dla przykładu strach  może zostać przekształcony w ostrożność lub w uważność. Poczucie sprawiedliwości można przekuć w umiejętności nieignorowania nieszczęść innych ludzi.  

 Ktoś może powiedzieć: „czekaj, czekaj. Poczucie sprawiedliwości już istnieje, prawda?”. Przecież prawo karmy stanowi, że sprawiedliwość już istnieje, nie ma niesprawiedliwości. 

Ale istnieje poczucie sprawiedliwości, które mnie denerwuje, że coś tu nie gra, że ​​coś nie działa zgodnie z zasadami. Ale to mnie nie powstrzymuje i mogę komuś w czymś pomóc. W przeciwnym razie spojrzałbym i powiedział: „No tak, tak, to jest jego karma, widzisz?”.  

 Wszystko można przekształcić, wszystko może się transformować. Można przemienić nawet duchowe w materialne a także przekształcić odwrotnie. I dlatego zło musi zostać przemienione w dobro. 

 Dlatego Dobro tworzy się ze zła, bo nie ma niczego innego, z czego można by je stworzyć, prawda? Jak to powiedział Woland w powieści "Mistrz i Małgorzata": „A gdzie byłoby twoje dobro, gdyby nie ja?” Zatem nawet wewnętrzne napięcie może stać się takim impulsem do rozpoczęcia przemiany w człowieku. To tak jakby jakaś sprężyna wewnątrz nas, która się natychmiast prostuje, ale stopniowo to by po prostu nie zadziałało. 

 Człowiek zaczyna się tam, gdzie przestaje być niewolnikiem własnych impulsów. On przejmuje te impulsy i kieruje ten wektor tam i tam. Czuję gniew, ale nie muszę już w niego wpadać. Albo się boję, ale strach nie musi już podejmować za mnie decyzji. Czegoś tam na przykład pragnę, ale mogę zapytać siebie: „Czy naprawdę tego potrzebuję?”. 

Muszę się zmusić, zapytać swój umysł: „Czy naprawdę tego potrzebuję?”. Albo noszę jakąś urazę, ale mogę zdecydować, czy będę ją ze sobą nosił, czy nie. Tak w ogóle to urazy pozbywamy się przez przebaczenie, a przebaczenie jest wynikiem zrozumienia. Muszę zatrzymać się i pomyśleć, czy naprawdę jestem obrażony? Może tak właśnie powinno być? A może dostałem impuls, żeby gdzieś iść i nie utknąć w jednym miejscu?

 Widzicie zatem, że to nie jest kwestia tego czy w nas są diabły? One są - każdy je ma. Nasze diabły to jest nasza natura materialna, to są te diabły. Można to nazwać rozmaicie: Szatan, diabeł, - a można powiedzmy, mahamaya, devidasi. Mahamaya czyli  złudzenie, iluzja - to jest świat materialny, prakriti. Można to przedstawić z rogami, albo można przedstawić to jako silnego konia, na którym gdzieś jedziesz. Tak więc każdy je ma. Pytanie brzmi: "kto teraz trzyma lejce mojego życia? Czy ja te lejce trzymam czy może moje emocje?"

  A tutaj, obraz tego Wakuli, który dosiadał diabła staje się bardzo interesujący. On nie staje się sługą diabła, on zmusza go do służenia swojemu celowi. Oto potężna energia w nas, może stać się albo panem naszego życia, albo narzędziem w naszych rękach. 

Człowiek duchowy nie jest kimś, kto nigdy nie doświadcza gniewu, strachu, pożądania czy urazy. Człowiek duchowy może się obrazić, może wpaść w gniew - można tu podać wiele przykładów w świętych pismach, nawet nie chcę ich wymieniać. 

 Człowiek duchowy uczy się zauważać je przed tym zanim one zaczną kontrolować jego działania. Więc, zamiast pytać, jak się tego pozbyć, lepiej zapytać, jak mogę nauczyć się z tym radzić, jak z tego prawidłowo korzystać. Pamiętacie jak Adriano Celentano rąbał drewno, kiedy bronił się przed pożądaniem?

To była ta scena z filmu gdzie go kusiła kobieta - on wtedy nagle poczuł potrzebę zrobienia czegoś.  Po prostu rąbał drewno, zrobił coś pożytecznego. Więc okiełznał tego diabła, a drewno zostało porąbane i wszystko jest w porządku.  

 Tak więc zamiast pytać, jak się go pozbyć, znacznie bardziej przydatne byłoby pytanie siebie: jak mogę nauczyć się go kontrolować, jak go używać. Ponieważ prawdziwa wewnętrzna siła to nie brak diabłów - to umiejętność nieoddawania im steru, żeby to nie one miały władzę. 

 Spójrzcie,  Wakula na przykład dosiadał diabła i na nim latał.  Ja mam własnego diabła, zwanego demonem południa. Kiedyś wygłosiłem o nim cały wykład. Demon południa to najstraszniejszy demon i mi jest najwygodniej korzystać z jego usług. On jest bardzo potężny. On użyje wszelkich sposobów żeby tylko nie nastała zgoda, żeby się uczyć czegoś nowego i trzecie: żeby się nie modlić.

 Na przykład mogę przekopać ogród, coś tam polakierować albo położyć kafelki w łazience, przetransportować kłody. To oznacza, że demon południa jest bardzo potężny. I kiedy nadchodzi, czas na modlitwę albo czas na jakiś wykład abym się przygotował, to chodzę i zastanawiam się co powinienem zrobić? 

 Ja nie chodzę po prostu nic nie robiąc, bo ten demon południa może przenosić góry żebym tylko nie zabrał się za wykonanie tej duchowej rzeczy.  Ja wtedy od razu planuję i podejmuję się najtrudniejszych zadań, których po prostu bałem się podjąć. Wtedy jestem natchniony, biorę się za to co mam do wykonana i kiedy potem oglądam się wstecz, to widzę, że nie ma już nic do zrobienia i wokół mnie zapanowało już pełne feng shui. 

A potem wygłaszam wykłady albo idę pogodzić z niektórymi ludźmi, albo zdobywam nową wiedzę. Bo, jak powiedział Włodzimierz Iljicz Lenin: "ta wiedza, która nie wzrasta, maleje z każdym dniem".  Niektórzy powiadają: "och! Tak nie jest. Ja już wszystko wiem i teraz żyję wyłącznie według moich olśnień i objawień".

 Tak nie jest - potrzebna jest nieustanna praca. A ten południowy demon zniechęca i podpowiada co innego, bo nikt się nie lubi uczyć. Ja go właśnie w ten sposób wykorzystuję.

Kiedyś przyszedł do mnie pewien człowiek i ja mu powiedziałem: „Ja tam nie wierzę w tę twoją astrologię”. A on mi na to: "popatrz, istnieje coś takiego jak arabskie punkty”. Wziął datę moich  urodzin, zapisał i wyliczył mi konkretne dni w moim życiu - te właśnie arabskie punkty. Popatrzyłem i pytam dalej: "a ten dzień tutaj to co za szczególny punkt?" On tam go opisał jako "dzień zdrady" - u każdego człowieka pojawia się taki dzień.

A ja wtedy prowadziłem pamiętnik, prowadziłem ten dziennik przez jakieś 10 lat.   Wiedziałem, co się działo każdego dnia - spojrzałem więc tam i zobaczyłem, że w tym czasie, wieczorem i w nocy bolał mnie ząb. Ten ząb był już chory w ciągu dnia, ale kiedy jesteś zajęty to nie zwracasz na takie rzeczy uwagi - uwaga przekierowywana jest gdzie indziej. 

Ale kiedy się kładziesz, światło gaśnie, czujesz tylko ten ząb i po prostu nie możesz spać. A potem poszedłem do mojej szafy i przesortowałem śrubki, śruby, nakrętki - poukładałem wszystko na miejsce. Posprzątałem bałagan, którego narobiłem przez pięć lat i nie mogłem się za to zabrać. 

 I to był właśnie ten dzień zdrady. Poprzez ten ból zęba przyszedł do mnie ten demon południa i ja go wykorzystałem.

Potem jakoś to wszystko samoistnie zniknęło. No cóż, tak to u mnie było. Dziękuję za uwagę.

wersja polska: https://www.youtube.com/watch?v=xaiKY461fRo

Jacy mężczyźni stają się niezwyciężeni - Ksenia Domingo

 oryginał: https://www.youtube.com/shorts/eJbWntViIAg?feature=share

 Dlaczego mężczyźni, którzy przeżyli absolutną samotność i osobiste piekło stają się niezniszczalni? I dlaczego społeczeństwo tak bardzo boi się tych, którzy nauczyli się polegać tylko na sobie? Większość ludzi żyje w iluzji bezpieczeństwa. Myślą, że ich przyjaciele, status, pieniądze czy bliscy to wieczna zbroja. Ale nadchodzi dzień, kiedy znany świat się wali. Zdrada, utrata wszystkiego, co było im drogie, załamanie planów, poważny kryzys. W takiej chwili większość się załamuje. Ludzie zaczynają szukać kogoś, kogo można obwinić, topić ból w alkoholu, popadać w depresję lub błagać o pomoc tych, którzy maja ich gdzieś.... Tacy utknęli w tym punkcie na zawsze, stając się bladym cieniem dawnego siebie.

  Ale istnieje inny typ mężczyzny, ten, o którym mówimy. Kiedy absolutnie wszystko wokół niego runęło, kiedy zniknęli ci, którzy składali przysięgę wierności a w pokoju zapadła ogłuszająca, przytłaczająca cisza, on nawet nie krzyknął. Stanął twarzą w twarz ze swoim własnym dnem. Spojrzał w tę otchłań i zobaczył tam prawdę. Prawdę bez upiększeń, bez banalnych pocieszeń i głupich nadziei. Zrozumiał jedną prostą, lecz przerażającą rzecz: w tym wszechświecie jedynym człowiekiem, który zostanie z tobą do samego końca, jesteś ty sam.

wersja polska: https://www.youtube.com/shorts/hu2zpEYreeg 

 

Spotkali się mężczyzna i kobieta - Wiktor Sawieliew

oryginał: https://www.youtube.com/watch?v=CNutKhbdasQ

Witajcie ludzie. Co tam mamy na mamy dzisiaj? 

-  Spotkali się mężczyzna i kobieta. Na początku ich relacja rozwijała się wspaniale. Było uczucie sympatii, wzajemny szacunek itd. Ale zanim pójdą do Urzędu Stanu Cywilnego  powinni zaliczyć kursy dotyczące związków, żeby w przyszłości nie popełniać błędów, które doprowadzą do rozwodu. Oni pójdą na kursy do psychologów. 

 Psychologowie są moim zdaniem ludźmi, którzy w tej chwili zarabiają najlepiej. A wiecie, dlaczego? Po pierwsze na świecie zaczęto niszczyć medycynę. Zniszczyli medycynę, co oznacza, że ​​to po prostu teraz nie działa. 

Ale potrzebujemy nie tylko fizycznego zdrowia, ale także psychicznego, prawda? No więc zaczęli niszczyć zdrowie psychiczne a medycyna, farmakologia i w tym psychologia zaczęły się rozwijać. Przyjrzyjcie się uważnie czy jakiś psycholog komukolwiek pomógł? Nie znam takiego przypadku. Weźmy więc rytuały, zagłębmy się w wierzenia ludowe, czy jakkolwiek się to nazywa - albo jakieś wartości. Są wartości zachodnie, i są po prostu wartości. 

- ludowa mądrość.

- Tak, istnieje mądrość. I jest ona zawarta w pewnych rytuałach, - na przykład, weźmy, u Słowian,  trzeba iść do świątyni, albo do kościoła, wziąć tam ślub i wtedy wszystko będzie dobrze. 

 Ale zanim pójdziesz do kościoła, to co musisz zrobić? I wymagane jest, żeby rodzice z obu stron pobłogosławili, bo jeśli rodzice nie pobłogosławią to nic z tego nie będzie.

 Już nie wspominam o tym, że powinna być zachowana czystość i nieskazitelność, tak to powinno być według obyczajów.

I tak przychodzą, ci nowożeńcy przed ślubem, i przychodzą i rzucają w nich czymś...a potem częstują chlebem, solą. Potem przywiązują coś, oprowadzają wokół stołu, i podobne rzeczy. Pamiętacie, są takie rytuały, rzucają cukierki... drobne pieniądze, albo żyto, żeby urodziły się dzieci. 

  No i potem prowadzą ich do Urzędu Stanu Cywilnego. Skrót tej nazwy to USC i tam formalnie zawiera się małżeństwo. Młodzi coś tam podpisują. 

Ale tak naprawdę to jeden rytuał, ale jest podzielony na te cztery części. Jest pieczęć z USC a więc tutaj zaczyna działać jakiś egregor społeczny. Dlaczego to się czyni? To oznacza, że w tym społeczeństwie, w tej społeczności, w tym mieście, w tej wsi, w tym narodzie, wasza para jest uznawana. I to jest egregor tego narodu.

 Czy wiecie, co się wtedy dzieje? Ludzie spotykają się, zakochują się, biorą ślub, jest jak w piosence, a potem coś idzie nie tak, pojawiają się jakieś tarcia, bo nadchodzi ich czas.  Bo po co ludzie się spotykają? Żeby się jakoś wzajemnie rozliczyć. No i może potem zrobią coś razem oczywiście jeśli ich miłość nie zdąży się skończyć, to czynią coś dla społeczeństwa.  

 Ale mogą się też tak mocno pokłócić, że nawet się rozwiodą. I wtedy, jeśli zarejestrowali się w USC, to ktoś puka do bramy, bum-bum-bum-bum. Ktoś przychodzi, jakiś tam policjant i zaczyna wypytywać co tu się u was dzieje. Wtedy pojawia się u nich wspólny wróg, a wtedy ten konflikt tam w jakiś sposób zostaje zażegnany. Oto dlaczego konieczna jest rejestracja w USC. To znaczy oni zostali podłączeni do tego społecznego egregoru i on ich ochrania. 

 A jeśli oni powiedzieli, że nie potrzebują błogosławieństwa mamy i taty, nie ma problemu, uciekniemy do innego kraju albo na drugą stronę wsi i tam zamieszkamy. Wtedy ten mały egregor już nie będzie chronił ich rodziny. To trochę tak jakby wyjść bez ubrania na mróz.

 No i tam jest podobnie - kiedy pojawia się jakiś konflikt to przyjeżdża do nich jakaś ciocia z torbami na zakupy - ona przyjeżdża gdzieś tam z Nowosybirska albo Kijowa, ona im w tym przeszkadza i znowu ten konflikt zostaje jakoś stłumiony. I tak działa rodzinny egregor, egregor przodków. To jest pieczęć od rodu, istnieje też ta wspomniana już pieczęć z Urzędu Stanu Cywilnego....ale istnieje także pieczęć od egregoru wiary. Więc kiedy na przykład kroczymy w tradycji wedyjskiej, to nakładają girlandy, a w kościele prawosławnym dają jakieś tam błogosławieństwa żegnając się krzyżem itd.

Tam również jest ten egregor wiary, ponieważ musi być jakaś podstawa, jakaś baza, która chroni nas przed bezbożnością, przed takimi jawnymi grzechami, przed,  jak to powiedzieć, przed wszystkimi tymi zboczeniami - muszą być jakieś przykazania nadające pewne ramy.

Ale najważniejszej rzeczy nie wymieniłem. Jest jeszcze czwarta pieczęć. Ja je jeszcze raz wymienię: jest pieczęć kościoła, jest pieczęć społeczeństwa, jest niewidzialna pieczęć rodu czyli błogosławienie przez rodziców. 

A dlaczego nie ma pieczęci od krewnych? Ponieważ osobiste relacje nie są udokumentowane. Tam w tych oficjalnych i społecznych są pieczęci. A tutaj w osobistych relacjach jest słowo wypowiedziane i to wszystko.

  Ale czy otrzymaliście pieczęć Boga? Zakochałeś się, czy jak? Zatem być może się zakochałeś, ale nie masz tych trzech pozostałych wymienionych przed chwilą warstw. Skoro się zakochaliście to Bóg was jednoczy. 

On najpierw wyłącza wasze mózgi, a wy się zakochujecie, to Bóg wyłącza logikę. Po prostu jest tak, jak jest, i to jest dobre. On wyłącza twój mózg, a potem znów go włącza. Myślisz sobie: "Boże, jak mogłem to poślubić?" Pojawiają się takie rzeczy. To dzieje się po trochu, jak na taśmie produkcyjnej.   

I teraz gdybyście je rozwiązali - a rozwiązalibyście je, gdybyście nie weszli w konflikt z krewnymi, gdybyście szanowali społeczeństwo, szanowali religię, gdybyście na nich wszystkich nie pluli: "och! my się tak mocno kochamy - a po co nam ten Bóg? My jesteśmy ponad tym wszystkim" No i zawiał wiatr, jakiś huragan życiowych zdarzeń i wasza miłość tego nie przetrwała.

Na sanskrycie ten rodzaj miłości nosi nazwę mathulya-rasa i jest ona ostateczną apoteozą wszystkich relacji w ogóle. W niej zawierają się przyjaźnie, relacje rodzicielskie i tak dalej, i tak dalej.  A ty zaniedbałeś relacje rodziny. Relacja miłosna to wisienka na torcie a wy mówicie: "nam ten tort nie jest już potrzebny" A ta wisienka nie przetrwa długo bez tortu. Tak to się kończy.  

Nasz temat to:  Spotkali się mężczyzna i kobieta - owszem, spotkali się. A potem się przypatrują czy ta miłość przyszła czy nie przyszła? 

Ale po prostu się spotykają i to wszystko. Wiecie, jest tutaj taki wyjątek. Istnieją kszatrijowie, wiecie, kim są kszatrijowie, prawda? To wojownicy. Są też bramini, to są ci mądrzy. Istnieją też kupcy a także złodzieje. Złodzieje i kupcy należą do tej samej kategorii - oni po prostu przekazują wartości, których sami nie wytwarzają. No i są też śudrowie, którzy te wartości produkują. 

  I kiedy spotyka się mężczyzna i kobieta to tylko jedna z tych czterech kategorii nie musi się nigdzie rejestrować, ani nie muszą pytać rodziców o zgodę: „Zakochaliśmy się i to wszystko, jesteśmy mężem i żoną”. Oni nie składają sprawozdania nikomu. To dotyczy Kszatriów. Tak mogą postępować tylko kszatrijowie, ci, dla których honor jest najcenniejszy - dla nich lepsza jest śmierć niż życie w hańbie. 

  I to jest jedyna kategoria, w której mąż i żona mogą sobie nawzajem udzielać rad i jednocześnie ich słuchać. Oni mają w sobie coś w rodzaju mocy, bo słuchanie rad wymaga wewnętrznej mocy.

 Dawanie rad wcale nie wymaga mocy - dawać rady może także słaby człowiek i zazwyczaj tacy czynią to przez całe życie. A ci, którzy potrafią wysłuchać rad to są silni ludzie.

 No i Kszatriowie właśnie tak mogą - wystarczy, że wezmą się pod ręce, tak samo jak Mistrz i Małgorzata - jeśli widzieliście ten film to tam oni tam zwyczajnie szli - jedno z jednej strony, drugie z drugiej i tyle. Tacy nikogo o nic nie pytają. 

 To są wojownicy. A wojownicy ​​niekoniecznie machają mieczem. Więc mężczyzna i kobieta się spotykają. A potem co?  Najpierw dostają próbę, sprawdzian. No wiecie, to jak w tych perfumeriach, gdzie pozwalają ci najpierw spróbować, powąchać, a potem kupujesz całą butelkę - najpierw dostajesz próbkę, prawda?

   I kiedy mężczyzna i kobieta się zakochują, oni spotykają się i uświadamiają sobie, że, ten ich kosmiczny sojusz nie jest przypadkiem. I przez chwilę patrzą na siebie i są tacy szlachetni, tacy bezinteresowni wobec siebie nawzajem. Ale ta moc podczas spotkania jest dana w pewnym ściśle określonym celu. Powstaje nowa forma - oni staja się jedną całością.

To ich połączenie zostaje stworzone, żeby czegoś dokonać w społeczeństwie... bo pojedynczy mężczyzna i pojedyncza kobieta nic nie mogą, ale razem stanowią wielką siłę.

 I kiedy oni zaczynają to wszystko czynić dla otoczenia - dla ludzi wokół siebie, bo oni nie tylko siebie wzajemnie traktują dobrze, ale także innych ludzi wokół. Miłość nie polega na tym, że kochamy się my dwoje ale obdarzamy tą miłością otoczenie wokół. Taka para kocha wszystkich i czynią coś miłego dla każdego w swoim otoczeniu.

A potem kochają się przez całe życie aż do śmierci. I są tacy małżonkowie, na przykład ci sławni Szalapinowie; kochali się od początku do końca. My znamy małżonków Szalapin wyłącznie jako operowych śpiewaków z Petersburga, ale tak naprawdę oboje byli znanymi i poważnymi działaczami społecznymi.

Bo tak jak już mówiłem madhurya rasa czyli miłość małżeńska, czy też małżeństwo jak to się dziś nazywa to z Boskiego punktu widzenia wcale nie jest sprawa osobista, ale publiczna. Jest takie słowo, warnaśrama. Warna to to, co ja potrafię - na przykład jestem tokarzem, piekarzem, informatykiem albo dobrze mi idzie kopanie dołów koparką. Moja profesja to jest moja warna i jest to dziś uważane za działalność publiczną. Natomiast to, czy jestem żonaty, czy samotny, to moja osobista sprawa - i takie dzisiejsze pojmowanie jest koncepcją demoniczną, podczas gdy koncepcja boska jest dokładnie odwrotna. To, czy jestem żonaty, czy samotny, okazuje się sprawą publiczną. Natomiast to co wykonuję, czy jestem informatykiem, czy kimkolwiek innym, to moja osobista sprawa, rozumiecie?

 I dlatego czas trwania miłości w małżeństwie zależy bezpośrednio od tego, co ci małżonkowie czynią zewnętrznie. A Wedy mówią, że jest tylko pięć takich kombinacji, 5 archetypów. Pierwszy to Śiwa i Parwati czyli rewolucjoniści. Drugi to Brahma i Saraswati czyli ci, których rodzina coś tworzy - obrazy, wynalazki jakąś nową technologię i wszyscy z niej korzystają.  Kolejnym archetypem jest para małżeńska Wisznu i Lakszmi - to są sponsorzy. Nam się tylko tak wydaje, że ludzie się złożyli i dzięki temu powstała jakaś na przykład świątynia. W rzeczywistości gdzieś w cieniu zawsze stoi niewidzialny sponsor. Oczywiście prawdą jest, że ludzie się dokładali ze swoich pensji, ale te opłaty ledwie pokrywają sprawy bieżące - utrzymanie. 

Kolejny archetyp więzi małżeńskiej to Indra i Śaci. Indra jest królem. Tutaj żona troszczy się o męża, ponieważ od niego zależy tysiące innych ludzi. On jest albo prezydentem, albo na przykład przywódcą duchowym, albo jakimś dyrektorem jakiejś tajnej fabryki. I ona po prostu się o niego troszczy. 

 No i pozostała nam para Ymaradź i Yami. Emaradź jest bogiem śmierci, a Yami jest jego żoną. To są małżonkowie, związek, który podtrzymuje tradycje - na przykład tradycja z ojca na syna bycia górnikiem, albo naukowcem, bo wszystko tam opiera się na konstrukcji.  

Tak więc jeśli mąż i żona, czyli mężczyzna i kobieta się spotkali to jest to sprawa społeczna. I jak powiedział Włodzimierz Lenin, rodzina jest podstawową komórką społeczeństwa. I nie chodzi tylko o to, że wy dwoje przytulicie się pod kołdrą i jest wam dobrze. To jest komórka społeczeństwa. 

Jeśli to nie jest komórka społeczeństwa, to nazywałoby się to rozwodem lub celibatem i tak dalej. 

 No więc oni nie spotykają się bez powodu. Ale muszą się spotkać. Musimy się spotkać. Dziękuję za uwagę.

 wersja polska: https://www.youtube.com/watch?v=TyIWM7AOK8c

 

Zostało mało czasu - Wiktor Sawieliew

 oryginał: https://www.youtube.com/watch?v=yfoZn3wuVmo

Witajcie ludzie.

  Mamy pytania od Eleny Viesny.  Temat numer dwa. Czasu zostało niewiele . Po co (dlaczego) tu jesteśmy? 

 No cóż, tak jak zawsze, temat jest dość ogólny. Co więc mamy na myśli, mówiąc dlaczego tu jesteśmy i jak mało czasu ?  To w zasadzie jak dwa tematy. 

  Przyzwyczailiśmy się do rozumienia tego zwrotu, że czasu jest niewiele, jako powodu do pośpiechu lub strachu przed śmiercią. Jutro umrzesz, na nic nie będziesz miał czasu, nie postawią ci pomnika a chciało by się żeby był.

 Ale znaczenie tego zwrotu jest, mówiąc delikatnie, głębsze. Życie ludzkie jest skończone, jak każde życie na Ziemi. I nie wiemy, ile czasu nam dano. Pytanie nie brzmi więc tylko, ile pozostało, ale jak wykorzystamy ten czas, który nam dano. Jak go wykorzystamy, prawda? Jak wykorzystamy ten dar? 

  Ogólnie, w tradycji wedyjskiej i nie tylko w tradycji wedyjskiej, ludzkie narodziny są postrzegane jako taki super-dar, taka ogromna okazja,  jakaś taka szczególna możliwość, że coś się stanie z duszą, że w ciele na przykład psa takie coś raczej nie jest możliwe. I ludzkie ciało porównuje się do łodzi, która jest tak wytrzymałą łodzią, że pozwala przepłynąć ocean tego  światowego istnienia. 

 A potem nie będziesz się już rodzić, nie będziesz już umierać, bo to są rzeczy, które delikatnie mówiąc, nie są zbyt komfortowe. Okazuje się, że ludzkie życie to nie tylko czas, kiedy coś takiego nam się przytrafia. To możliwość, żeby coś zrozumieć i coś zmienić. No... zrozumienie to jedno, ale jeśli zrozumiesz i niczego nie zmienisz  to nie zadziała, po co zatem całe to zrozumienie?

Jeśli rozumiemy, to prawdopodobnie możemy coś zmienić - a  to już jest bardzo ciekawe. Ale co możemy zmienić? Na przykład nasze podejście do tego życia, albo samo życie, zmienić jakość naszego życia. Możesz na przykład stać się takim bohaterem. Coś się na przykład przytrafia ludziom, pojawia się panika a ty stoisz tam niewzruszony, i wszyscy zwracają się do ciebie -pytają co czynić, ty odpowiadasz na ich pytania, a potem oni radzą sobie lepiej. Może być na przykład taka pozytywna sytuacja.

 Oczywiście, możemy mówić o przebaczeniu, o heroizmie. A jak mamy przebaczyć? Nie ma mowy o przebaczeniu dopóki życie nie postawi na naszej drodze takiego człowieka, któremu naprawdę ciężko jest cokolwiek wybaczyć.

 Możemy też wiele opowiadać o jakimś braku przywiązania - ale dopóki nie stracisz czegoś czego się kurczowo trzymałeś to nie pojmiesz.

 Straciłeś to i koniec, jesteś w próżni. Tak samo możemy rozmawiać o miłości, dopóki nie zajdzie potrzeba pokochania kogoś [śmiech]  obok kogo nawet nie chcesz nawet stanąć. Pokochanie takiego człowieka jest niezręczne  [śmiech] Czasami myślimy, że miłość to tylko wygoda. Cóż, życie nie tylko pokazuje nam świat, ale także pokazuje nam nas samych. 

Nie chodzi tutaj o to, że człowiek musi skończyć jakąś listę rzeczy do zrobienia - że prostu nie ma czasu, że jest mało czasu. Pytanie brzmi co on nosi w sobie, do czego jest przywiązany, co jest w nim, co nim steruje. Nie chodzi tylko o to, co udało mi się osiągnąć, ale także o to, kim się stałem. 

Inaczej mówiąc, liczy się nie to, co zrobiłeś na zewnątrz, ale to, czego dokonałeś w sobie. Być może musisz także wprowadzić jakiś porządek wewnątrz siebie, a nie tylko na zewnątrz, prawda? I dlatego zabierzesz ze sobą to, co wewnętrzne, ale to, co zewnętrzne... inni przyjdą i to zmienią, a zabierzesz ze sobą tylko to wewnętrzne, tylko to pozostanie.

Spójrzcie - żyjemy w ten sposób ponieważ jesteśmy nieśmiertelnymi duszami i intuicyjnie to rozumiemy. To tak, jakbyśmy mieli nieskończoną ilość czasu. Myślimy sobie: jak dzieci dorosną i jak skończę pracować to rozwiążę swoje problemy, wszystko się uspokoi, a potem zajmę się sobą, zacznę ćwiczyć jogę albo coś podobnego. A czas mija i życie wcale nie staje się bardziej komfortowe ale czas nie będzie czekał. Dzień zmienia się w noc, młodość w dojrzałość, człowiek wciąż mówi: „Później, później, potem”. 

  Jest taka sztuka filmowa, jak to się nazywa, Baja Govinda. To jest refleksja nad tym, jak dni i noce przeplatają się ze sobą, życie ucieka, a strumień pragnień trzyma człowieka w jednym miejscu, w środku, czyli pragnienia wirują tam jak kalejdoskop i nie ma na nic czasu.  

 Teraz to pragnienie, potem kolejne - one nigdy się nie kończą. To tak jak ten bajkowy Smok Gorynycz, odcięli mu jedną głowę, a tam na jej miejscu urosły trzy nowe: "Och, teraz potrzebuję tego, tego i tamtego". 

 Jak opowiadał pewien człowiek:„Przechodzę obok tego komputera i jest tam jakiś film, jakaś tam fabuła,....”. I mówi: „Muszę tu zostać aż zrozumiem, jak to się skończy”. A potem okazuje się, że to po prostu jakaś bzdura, że ktoś tam opowiadał jakąś anegdotę. Ale całe jego życie jest w tym czasie zawieszone.

 Więc, spójrzcie, życie ziemskie można postrzegać jako takie gęste środowisko, gdzie nie ty się poruszasz, ale to porusza się twoja świadomość w życiu - to świadomość się porusza, a nie ciało.

I ta świadomość przemieszcza się poprzez jakieś gęste środowisko, poprzez opór. I tylko poprzez ten opór świadomość się rozwija. Skąd ten opór się bierze? To jest  ten dystans między pragnieniem a rezultatem. Jest jakiś dystans i żeby go pokonać, to trzeba włożyć trochę wysiłku. Musisz działać, popełniać błędy, zaczynać od nowa, rozumiesz? Bo widzę tam marchewkę, muszę się do niej dobrać.

 I kiedy się pojawia ten opór, to ujawnia nasz stan wewnętrzny. Kto to się porusza? W jakim on jest nastroju? Chcemy być dobrzy, nikt nie chce być zły. Chcę wybaczyć, ale nie potrafię. Chcę odpuścić coś, jakieś pragnienia, ale trzymam się ich. Chcę przestać się bać, ale strach wraca - ja nie prosiłem go celowo. Chcę być spokojna aż nagle ktoś przyszedł, stała się jakaś głupota i wytrąciłeś mnie z równowagi. To znaczy, okoliczności przychodzą, nie tylko po to, by zmienić nasze życie, przychodzą, aby nam pokazać samych siebie.

Bo żeby coś zmienić, trzeba zrozumieć, co się zamierza zmienić. Bo w stanie spokoju wyobrażamy sobie siebie po prostu idealnych, prawda? Ach! co za błogość wiedzieć, że jesteś idealny - wydaje się, że jesteś ideałem, prawda? Tak jak w opowieści o Mary Poppins. 

Z tego powodu ten brak czasu oznacza, że ​​nie trzeba zdołać wykonać wszystkiego - oznacza, że ​​uczysz się rozróżniać ważne od nieważnego. Możesz oczywiście spędzić całe lata udowadniając, że masz rację, ale nigdy nie nauczysz się wybaczać. Możesz także nabyć mnóstwo rzeczy i wciąż nie zrozumieć, dlaczego w twoim wnętrzu jest dziwna pustka. Na zewnątrz w pomieszczeniach brak jest już miejsca, żeby postawić coś nowego a wewnątrz pusto. 

 To, co zewnętrzne wciąż nie jest w stanie wypełnić twojej wewnętrznej pustki. Rzecz w tym, że ciało  istnieje w czasie. Ono się rodzi, rośnie, zmienia się i tak dalej. Myśli przychodzą i odchodzą. Emocje także oczywiście się zmieniają. Nawet nasze wyobrażenie o sobie ulega zmianie - wydawało mi się, że jestem taki a potem mijają lata i okazuje się, że jestem zupełnie inny. Zmieniłem się. 

 I tu nasuwa się pytanie: Komu właściwie zostało mało czasu? Moim emocjom? mojemu umysłowi? mojemu ciału? kim ja właściwie jestem? Jeśli nadal jestem tylko ciałem, ale ciało przecież się zmienia?  Myśli przychodzą i odchodzą. Emocje też się zmieniają. Albo być może moja historia? Może to jestem ja? 

Była kiedyś taka rubryka - kolumna w gazecie: "życiorysy niezwykłych ludzi". Ja to zbierałem przez jakiś czas. I były tam jakieś opisy życia konkretnego człowieka - proszę bardzo, oto on, biografia zapisana w tej oto książce. Ale tak nie jest.

 Historia istnieje wyłącznie jako pamięć, ale ten człowiek poszedł gdzieś dalej. On nigdzie nie odszedł. I pojawia się pytanie: co w takim razie pozostaje? A potem zamiast pytania, co powinienem zrobić, pojawia się inne pytanie: a kto ma to wszystko zrobić? Ciało jest, emocje są, kto ma zdążyć? kto ma to wszystko wykonać? 

 Spójrzcie - podołać czemuś oznacza też zakończyć jakieś działanie, ale to nie oznacza skończenia wszystkiego. Nigdy nie zdołamy skończyć wszystkiego. Zawsze będzie jakaś praca do wykonania, zawsze będzie coś do poprawienia, zawsze będzie coś tam do kontynuowania. Ta książka, której nie skończyliśmy czytać, ta praca, której nie skończyliśmy. 

Więc celem nie jest odhaczenie wszystkich rzeczy do wykonania, ale stanie się mniej zależnym od naszych lęków i pragnień. Bo ta zależność - to właśnie ona  niszczy nasze zachowanie, rujnuje nasz charakter, rujnuje nasze relacje. Jeśli nie masz żadnych relacji to po co to wszystko czynisz?

Wszystkie twoje czyny będą przesiąknięte tym niezadowoleniem, a twoje owoce, to, co tam wykombinowałeś, nikomu nie będą potrzebne. 

Więc spójrzcie - stwierdzenie: "czasu jest mało", to nie jest wezwanie do strachu, to nie o strach tutaj chodzi. I nawet nie znamy daty naszej śmierci, ale jest coś co wiemy na pewno: czas już tyka - on już upływa i na nikogo nie czeka. Dlatego nie odkładajmy najważniejszych rzeczy na później. Dziękuję za uwagę.

 wersja polska: https://www.youtube.com/watch?v=97FlcCUGyuA