Zasłużyć na miłość - Wiktor Sawieliew

 oryginał: https://www.youtube.com/watch?v=L1iaQcL4ca4

Witajcie ludzie!

Dzień dobry panie Wiktorze. Oto dzisiejszy temat:  

Czy musimy zasłużyć na Bożą miłość? Dlaczego często myślimy, że najpierw musimy stać się dobrzy, bezgrzeszni i godni, żeby Bóg nas wysłuchał? Czy musimy zasłużyć na Jego miłość dobrymi uczynkami, modlitwami? Czy możemy zwrócić się do Niego takimi, jacy jesteśmy? Jaka jest różnica między próbą zasłużenia sobie na miłosierdzie a szczerym dążeniem do Boga? Przecież miłości nie da się kupić za zasługi. Ale czy to oznacza, że wysiłek duchowy jest zbędny? Oto jest nasze dzisiejsze pytanie. 

 Aha. Po pierwsze, są wysiłki materialne, i są wysiłki duchowe. Są praktyki religijne i są praktyki duchowe. Na tym polega różnica. Praktyki religijne to praktyki materialne. I to jest omówione w mantrze 18:66.  

  Dobrze - muszę to sobie zapisać.   Zasłużyć na miłość Boga,....... zasłużyć miłość do Boga. 

 Cóż, nie można na nią zasłużyć. Nie da się na te miłość zasłużyć. No bo co my możemy Bogu dać? Niczym go nie zaskoczymy. Wszystko, co mamy, jest zapisane w pierwszej mantrze Isza Upaniszad - musimy zrozumieć kto jest panem wszystkiego. Pierwsza mantra powiada, że wszystko żywe i nieożywione należy do Boga. Żywe należy do Niego i nieożywione też.  Tak ogólnie rzecz biorąc, nie ma nic nieożywionego, wszystko jest żywe. Natura tego świata jest jednorodna i nie ma w nim niczego martwego, nie ma tu nieżywej substancji, ponieważ żywe i nieożywione ulegają przemianie, duchowe również ulegają przemianie w materialne. 

 Zatem to, co uważamy za materialne, jest martwe. A dlaczego martwe?  Ono także potrafi czuć, inaczej magia byłaby niemożliwa. Mogę szepnąć do cegły, a ona spadnie komuś na głowę - albo coś w tym stylu. Ta cegła w jakiś sposób wchłania informacje, jakieś siły ją kontrolują. Ale ta cegła sama w sobie nigdzie nie odpełznie, ale jest kontrolowana przez coś żywego. I ona może czuć. Każdy atom, każda cząsteczka jest żywa i ma jakąś tam swoją świadomość i może odczuwać ból.

Tych którzy podejmują decyzje uważa się za żywych, a ci którzy decyzji nie podejmują uważani są za martwych. 

A zatem w jaki sposób mamy zasłużyć na miłość Boga? Miłość do Boga oznacza, że naszym celem jest kochać Boga, otwierać nasze serca. Jest mnóstwo takich.... jak to powiedzieć, sloganów, prawda? Nie da się na tę miłość zasłużyć. 

A w jaki sposób możemy zadziwić Boga? A w jaki sposób nasze dzieci sprawiają, że jesteśmy zachwyceni? Kiedy my reagujemy na nie w ten sposób?

 No... jakimiś dobrymi rzeczami?

Kochamy swoje dzieci, prawda? I z miłości czasami karzemy je, kiedy czasami trzeba powiedzieć: stop - tu nie przechodź przez balkon, nie chodź tam, bo to dziewiąte piętro. My im wymierzamy karę za takie rzeczy - na przykład dziś nie będzie słodyczy czy czegoś takiego. 

Cieszymy się kiedy dziecko zacznie szybko się rozwijać w sferze materialnej. Na przykład dzieciak zaczął chodzić, a my jesteśmy zadowoleni. Zaczął coś mówić, jesteśmy zadowoleni. Powiedział coś interesującego, jesteśmy zadowoleni.  

 Raduje nas niezależność dziecka - kiedy ono powoli wychodzi z bycia kompletnym konsumentem, kiedy ono zaczyna coś w sobie rozwijać.

 Bóg oczywiście również się z tego cieszy. Wszystkie pisma święte podpowiadają nam przeróżne praktyki żebyśmy szybciej zaczęli chodzić, żebyśmy szybciej zaczęli mówić - oczywiście chodzi tu o rozmowy z Bogiem. 

 Bo zazwyczaj ludzie rozmawiają tylko między sobą o jakiejś codziennej rutynie - na przykład siedzą sobie na ławce obserwując dzieci na placu zabaw i opowiadają w jakim kto był sklepie i jakie są dzisiejsze ceny na rynku. Tacy ludzie tylko dzielą się tym gdzie byli i gdzie pójdą potem. A jeśli ich zapytasz o sam sens życia czy o jakieś kwestie duchowe to milkną i zwyczajnie się gubią.

 Cały ten temat to dla nich obszar nieznany i niezgłębiany nigdy - dziewicza przestrzeń. Tacy ludzie są martwi. Oni po prostu obserwują, śledzą to co istnieje, Oni przeglądają to, żeby zrobić to jeszcze raz.

A kiedy dziecko tak utknie w jednym miejscu - kiedy ono wykonuje wciąż to samo to denerwuje - rozczarowuje zarówno Boga, jak i rodzica. A jeśli dziecko czyni postępy, to jest dobrze. 

 A jak inaczej można zadziwić Boga? Ponieważ są to praktyki materialne, a w mantrze 18,66 jasno stwierdzono, że należy porzucić oba rodzaje dharm, i wymieniono tam osiem stopni jogi czyli, jamę, niyamę, asanę, pranajamę, pratyaharę, dharanę, i jest powiedziane nie marnuj czasu, potem karma joga - również nie trać na to czasu. Tak samo filozoficzne poszukiwanie prawdy - nie trać na to czasu. 

Tam jest zalecenie, że zamiast tego po prostu poddaj się mi. My uważamy religie za duchowe praktyki a one uczą wyłącznie szybszego chodzenia w postawie wyprostowanej - a nie tak jak zwierzęta. Ludzie chodzą szybciej, mówią szybciej, zaczynają czegoś słuchać, coś tam rozumieją, porządkują swoje życie.

Zatem po co wszystko jest potrzebne skoro mówi się nam, że niczego nie potrzebujemy, bo właśnie otrzymałem ludzką formę życia - dopiero co odpadł mi ogon i jestem pełen zwierzęcych pragnień. I wszystkie te jogi, te medytacje, koncentracje i podobne praktyki są po to aby jak najszybciej otrzymać, nacieszyć się tymi zwierzęcymi pragnieniami i jednocześnie nie stawać się zwierzęciem.

Ma być wręcz przeciwnie - nacieszyć się tym, a potem pragnienie znika. To nazywa się kama, spełnienie pragnienia w sposób godny, czyli samemu, a nie nie kosztem kogoś innego - bo zwierzęta czynią to kosztem kogoś innego. One mają jakąś gatunkowo-specyficzną międzygatunkową konkurencję.

 A jeśli to uczyniłem bez konkurencji to wtedy to pragnienie mnie opuszcza. A potem nadchodzi moksza czyli duchowe wyzwolenie. I to jest moksza, kiedy wszystkie te atawizmy już mnie nie dręczą - stają się dla mnie nieinteresujące.

 A wtedy mogę się poddać Bogu. Teoretycznie mogę się poddać w każdej chwili, ale dręczą mnie te pragnienia, które nie zostały jeszcze przezwyciężone. 

 Mówiliśmy kiedyś o pewnym królu - to był jakiś mędrzec, który długo medytował i prawie doszedł do Boga a potem zobaczył jakieś ryby podczas rytuału godowego i poooszło!! Poszedł i poślubił pięćdziesiąt księżniczek. To znaczy zszedł na ten poziom, ale on zrobił to z godnością. Każda z nich miała wszystko, każda miała pałac, a potem odszedł i dokończył wszelkie swoje działania.

 A stało się tak dlatego, że ósma mantra Shri Upaniszad powiada, że Bóg jest tym, który spełnia wszystkie pragnienia każdej żyjącej istoty. Bo nie będę miał ochoty kochać Boga, nie będę dążył do żadnych duchowych rzeczy jeśli najpierw nie ucieknę od pożądania. Istnieje we mnie taka moc jak pożądanie i ona musi zostać przeorientowane o 180 stopni.  To znaczy, że muszę przestać pracować jak odkurzacz i najeść się do syta tego wszystkiego. 

Po to właśnie istnieje prarabdha karma, która pozwala ciału to uczynić, pozwala spłacić wszystkie długi, nacieszyć się wszystkim czego pragnie ciało. Każdy ma to już przygotowane - ale ważne jest, żeby nie działo się to w sposób przestępczy. 

 Wróćmy do tematu: "zasłużyć na miłość". Wiemy już w jaki sposób możemy zadziwić Boga.  Część ludzi powie: "Och Boże! będziemy Cię czcić, będziemy Cię szanować". No owszem - po pierwsze, trzeba Go szanować, to oczywiście jest prawda. Ale miłość nie pojawia się od razu. 

W Indiach jest taki ciekawy rytuał, oddaje się cześć Gangesowi. Tutaj ten Ganges sobie płynie, ktoś odchodzi, nabiera tej wody do jakiegoś naczynia i zaraz potem ofiaruje tę samą wodę Gangesowi: "proszę bardzo Gangesie - oto woda dla ciebie".

 Podobnie jest ze wszystkim co my tu czynimy - Bóg nam coś powierzył, Bóg dał nam jakiś materiał i nazwał to "powierzoną nam dolą" - a my tę dolę w jakiś sposób przekształcamy i mówimy do Boga: „Proszę, przeżyliśmy takie coś i oddajemy Tobie”. 

 Myśmy mu dali to należało do niego - czyli On wiedział co z tego może wyniknąć. Wiedział, że to może wyjść dobrze, albo niezbyt dobrze. Jego nawet niezbyt ciekawi to co my tam ostatecznie uzyskaliśmy i co kładziemy Jemu na ołtarz, ale dla niego najważniejsze jest to jak my sami się przetransformowaliśmy w czasie wykonywania tego.

 Ale jest jedna rzecz, która może wielce zaskoczyć Boga. To jest nasza wdzięczność. Bo na przykład zwierzęta nie mają pojęcia o Bogu.

One patrzą na siebie nawzajem, taka różnorodność, chaos.  One nie do końca rozumieją jedność tego świata. One potrzebują pana, mają tam podział na słabych, silnych, równych itd. Na tym kończy się ich pojmowanie świata.

  Natomiast człowiek już rozumie, bo dostał mózg. I ta wiedza sprawia, że człowiek może wyrażać wdzięczność - na przykład w modlitwie: "pobłogosław Boże ten posiłek jaki nam zesłałeś". 

 Ktoś powie: "no ale ja przecież siałem, zebrałem plony, wypiekłem chleb, zapracowałem i coś tam kupiłem". Ale Bóg mógł nie dać Tobie tej możliwości i dlatego podziękuj mu za to. 

 Tak więc kiedy błogosławimy go za to wszystko - kiedy dziękujemy Mu za kolejny dobry dzień to nagle zaczynamy zauważać, że ten dzień jakoś się dobrze układa, jedno się kończy, drugie się zaczyna, bez przerw, bez napięcia.

 Wtedy jakoś wszystko idzie dobrze, jakoś chce się kontynuować, kontynuować, wszelkie działania. Miłość nigdy się nie kończy - ona wtedy płynie nieustannie. Bo jeśli pojawia się przerwa – jeśli nie skończyłeś jednego i pojawia się coś nowego, kiedy to się nakłada a ty jesteś rozrywany do dwóch zadań - na dwóch krzesłach nie da się siedzieć jednocześnie. Tu może mieć miejsce przerwa w miłości.

Ale kiedy dziękujesz Bogu za wszystko, to jedno się kończy i płynnie przychodzi kolejne. Albo jeden człowiek odchodzi i przychodzi inny - tak jak tu u nas niedawno. Odszedł Aleksander a przyszłaś ty - ot, tak po prostu.  

A kiedy mu dziękuję, mówię: „Och, dziękuję, jakie interesujące, jakie wspaniale”. A on wtedy mówi sobie: „O proszę! ta dusza zaczyna coś rozumieć - coś pojmuje".

 Albo na przykład, taki przebiegły, taki mądry, taki silny, taki mądry Odyseusz, - ten z powieści Homera. To zdanie, które on tam wypowiedział na końcu, że bez bogów człowiek jest niczym.  

 A kiedy człowiek to zrozumie, to nie jest już makakiem rezus, jest już homo sapiens. A makak rezus myśli sobie: „ ja, zaraz coś tutaj zrobię i prawie tak jak sam Bóg". 

Tak więc oczywiście, nie da się zasłużyć na miłość, nie da się na nią zasłużyć. Po pierwsze wszelka miłość jest niezasłużona i wiemy o tym. Mężczyzna widzi kobietę i jeśli to prawdziwa miłość, to człowiek sobie myśli: „Dlaczego ja? Co ja uczyniłem w tym celu? Nie rozumiem". 

Teraz są nawet takie kursy uczące, że trzeba zrobić to i tamto - i nagle bum, niby jest miłość. Zadziałało więc równa się miłości. Nie ma czegoś takiego. Był nawet taki stary film jak pamiętacie: "przepis na miłość".

Miłość jest wtedy, gdy logika w końcu odlatuje i przestaje kierować czyimś życiem, ponieważ jeśli działa logika, to ona zawsze opiera się na nawykach. Ogólnie rzecz biorąc, każda logika to nawyk, to powtarzanie czegoś, to jakieś prawo, jakieś przyzwyczajenie.

 Na przykład człowiek wstaje rano, robi to, tamto i coś jeszcze, a pół godziny później go pytają: „Co tam robiłeś?” a on nie pamięta niczego. To nie on żył, tylko nawyk. On sam był martwy. 

Pamiętacie słowa Jezusa: " niech umarli chowają swoich umarłych". Ci, którzy żyją nawykami, są martwi. To są zombie. I w stosunku do tych martwych logika jest bardzo przydatna - ona ma tutaj zastosowanie. To tak, jakby istniała jakaś maszyna i miała instrukcje. Tam, jest to przydatne. 

 Ale jeśli chodzi o prawdziwe życie, to logika jest tu niemożliwa do zastosowania. Bo kiedy miłość się włącza, to jest to coś nowego, coś czego jeszcze nie ma. Wtedy logika znika. Bez miłości logika nigdy, przenigdy nie odda swojego tronu. 

 A kiedy miłość przychodzi do człowieka, to ona przychodzi wraz z misją, tylko z przeznaczeniem. Bez tego nie ma dla niej miejsca. Jak powiedziano w Biblii, na końcu, w Apokalipsie: „A ci mają imiona, tak jakby żyli, ale oni są umarli." 

 Więc na przykład kobieta urodziła dziecko i to jest jej przeznaczenie, to jest jej życiowy cel. Wykarmić je, ona je kocha bo bez jej miłości ono po prostu umrze. Po pierwsze to dziecko nie przynosi jej nic więcej poza zmartwieniami, a ona je kocha do szaleństwa  i jest gotowa każdemu gardło przegryźć w jego obronie.

Ale czy ona jest aż tak duchowa czy jak? Nie, ona otrzymała miłość. Miłość to dar od Boga. Darem Bożym jest miłość, a drugim darem jest radość. To są dary Ducha Świętego. I Dali ci więc tę miłość i już koniec. A co ci podarowano .. nie jesteś w stanie tego kupić.

 Albo inny przykład. Jakiś człowiek dojrzał do ​​czegoś -  do wywołania rewolucji albo do zbudowania czegoś w czasach pokoju, albo zasiedlić jakieś dziewicze ziemie czy coś podobnego. Wtedy natychmiast u jego boku pojawia się jakaś kobieta w której on się bez pamięci zakochuje i staje się całkowicie nieustraszonym człowiekiem.

On jest nieustraszony w podejmowaniu decyzji, w przyjmowaniu niezwykłych rozwiązań. On się wtedy staje prawdziwym królem - a miłość staje się tym uzupełniającym źródłem.

 To źródło od Boga. On wtedy kocha wszystko i wtedy dla niego codzienne życie nie stanowi  żadnego problemu. Kiedy człowiek kocha to może żyć nawet w szałasie - jemu wtedy nie potrzeba już najnowszych tapet i modnych kafelków w łazience.

 Ale kiedy nie kocham, to wtedy będę żądał remontu mieszkania na europejskim poziomie i nadal będę niezadowolony - będą pretensje, że jest tylko jedna toaleta a powinny być dwie. Potrzebuję więcej - na drugim piętrze też ma być toaleta. 

Tacy ludzie jadą gdzieś do ośrodka wczasowego i są niezadowoleni, że pościel jest pomarszczona albo jest niewłaściwe wyposażenie. To są ludzie, którzy nie kochają i na pewno znajdą coś do czego się przyczepią.

 Tak więc miłość pojawia się tylko wtedy kiedy istnieje przeznaczenie. Ta moc miłości bywa różna. Jednym z przykładów miłości jest miłość pomiędzy matką a dzieckiem czyli miłość rodzicielska, istnieje też miłość małżeńska i tak dalej. 

A takich rodzajów miłości rozróżnia się 12 - w zależności od tego, co należy wykonać, jakie człowiek ma zadanie. Miłość jest czasownikiem i jest dana dla wykonania konkretnego dzieła, a nie dla przyjemności.

Ona jest dana dla mocy - jest napisane w Bhagavadgicie: "radość ze swojej mocy". W sfałszowanym wydaniu jest to przerobione - tam napisano "wkraczając w sferę przyjemności". W praktyce w ten sposób podmieniono miłość na pożądanie. 

 Cóż, to wszystko. I dlatego nie można tego kupić, nie możesz na to zasłużyć - to jest niemożliwe. Ale można przyjąć wyzwanie, jakie niesie ze sobą los - kiedy od razu przyjmiesz wyzwanie losu to natychmiast się zakochujesz. Kto się boi, jest niedoskonały w miłości.  A miłość jest zawsze doskonała. Dziękuję.

 wersja polska: https://www.youtube.com/watch?v=AtkqEb7NVso