Nekromancja to rodzaj religijnego biznesu – Wiktor Sawieliew

 oryginał: https://www.youtube.com/watch?v=gLCSvafS0SI

 Zatem nasza genetyka została skażona w dwóch etapach wraz z wprowadzeniem chrześcijaństwa. Chrześcijaństwo wprowadziło zachowania satanistyczne. Dlaczego? Ponieważ to kult nekromancji. 

 Opowiem wam teraz trochę i prawdopodobnie rozbawię was samą lekturą. Zapoznam was teraz ze statystykami. Dowiecie się jakie kości całujemy kiedy one przyjeżdżają do nas jako tak zwane relikwie. To są dane z Europy i to jest do nas przywożone.

 Kościelna nekrofilia, kult relikwii. Kult relikwii zaczął się rozprzestrzeniać po Soborze Nicejskim, czyli wcześniej nie istniał. Dawniej ludzie na całym świecie byli kremowani. W jakim celu kremowano? Aby dusza natychmiast została uwolniona - aby mogła zaraz przejść do świata Sławi, przejść do Boga albo wejść w kolejna inkarnację - w każdym razie, żeby była wolna.

 Grzebanie zwłok ludzkich w ziemi to obyczaj zaledwie ostatnich 200 lat, Wcześniej tego nie było i nigdzie nie odnajdziecie żadnych starszych grobów. Tę historię teraz rozciągnięto, ale nie o tym dziś chcę mówić.

Istnieje kult życia i istnieje kult śmierci. Zorganizowana religia to kult śmierci - ona mówi, że jesteś nikim.  Kto zetknął się z nekromancją ten od razu wszystko zrozumie. Ten kto nie zrozumiał wiele nie stracił, ale mi osobiście wydało się to zabawne. 

Tak więc po soborze w Nicei w 325 roku znalezienie autentycznych relikwii stało się niezwykle trudne. Nie było mowy, żeby to w jakikolwiek sposób zweryfikować.

Ale relikwie pojawiały się w znacznych ilościach także wśród takich świętych jak: Św. Jerzy Zwycięzca, Dziewica Meksykańska, Matka Boska z Gwadelupy, Święty Walenty - to na jego cześć jest obecnie dzień świętego Walentego czyli dzień zakochanych jak wiecie.

 Tak więc policzono i okazało się, że na świecie istnieje pięć ciał, sześć głów i 17 rąk apostoła Andrzeja. Natomiast święta Anna ma dwa ciała i osiem głów. Tyle samo naliczono głów świętego Filipa.

  Jan Chrzciciel ma obecnie 10 ciał i siedem głów chociaż według historii ciało Jana zostało spalone wraz z głową, ale mimo wszystko je odnaleźli.

 Bardzo mi to przypomina czasy, gdy w Twierdzy Pietropawłowskiej odbył się pogrzeb rodziny carskiej. Ich ciała wtedy spalono - inni znów twierdzą, że to spalono kogoś innego i nagle po wielu latach jakoby przypadkiem odnaleziono ich ciała. Ale dzięki Bogu hierarchowie kościelni nawet nie poszli na ten pogrzeb widząc, że to jest ewidentne fałszerstwo. Ale minie kilka pokoleń i wszyscy tam pójdą i będą oddawać cześć jakoby carowi Mikołajowi.

 Można jeszcze podważyć wiarygodność tych niby ekspertów.

 Kto jest takim ekspertem? Komu na to pozwolono?

Czytam dalej, bo będzie coraz weselej: święty Benedykt - 3 ciała i 4 głowy. Niektórych tych katolickich świętych nawet nie znam - tu podają imię i on ma 11 ciał. Garateja - 6 ciał, Stefan, cztery ciała, osiem głów.

 No cóż - jak to się powiada: "biznes to biznes, nic osobistego". Okazało się więc, że nie chodziło tylko o względy humanitarne, ale także komercyjne.

 Oczywiście ludzie będą się tam teraz gromadzić, więc, po prostu postawili jakiś budynek i to wszystko. Święty Gerden(?) siedem ciał, dziesięć głów, Helena, cztery ciała i 5 głów. Prorok Izajasz - tutaj jest skromne, tylko trzy ciała. Święty Hieronim - dwa ciała, cztery głowy i sześćdziesiąt trzy palce - przy tych historiach Czarnobyl to dziecięca zabawa.

 Julianna - 20 ciał i 20 głów. Dalej mamy Łukasza, świętą Magdalenę i tak dalej. A tu inna ciekawostka - jeśli zebrać wszystkie kawałki krzyża na którym wisiał Jezus to można zebrać setki takich krzyży. Natomiast gwoździ, którymi został przybity Jezus Chrystus znaleziono 1235 sztuk.

Dlaczego ja w ogóle o tym wszystkim mówię?  Bo to jest nie tylko bezczelne kłamstwo, ale jakiś rodzaj cynizmu. I kto to wszystko głosi? To są działania instytucji, która powinna być wzorem prawdomówności i świętości.

 Podam Wam jeszcze kilka informacji: istnieje ponoć świeca, która świeciła przy narodzeniu Jezusa. Istnieją włosy dzieciątka Jezus, przechowuje się także napletek dzieciątka Jezus. Są łzy dzieciątka Jezus a także kości oślicy na której Jezus wjechał do Jerozolimy. Jest też ogon tej oślicy, zgromadzono także krew Jezusa zebrana pod krzyżem. Istnieje pudełko z ostatnim oddechem Jezusa, to znalezisko ujawniła nasza cerkiew w listopadzie 2002. 

 Biznes cerkiewny nie ominął również matki Jezusa Chrystusa - to brzmi śmiesznie, ale jest to praktyka stosowana w absolutnie wszystkich zorganizowanych religiach. I nie chodzi o to, że sama religia jest zła - rzecz w tym, że ma miejsce okupacja tych nurtów religijnych. A okupantami są nie tylko biznesmeni ale jawni sataniści, bo to jest nekrofilia - tam są prawdziwe kości.

  Wracając do matki Jezusa: fragment okna przez które Archanioł Gabriel ukazał się Marii - tu jest podana ilość. Istnieją również szmatki z krwią świętej dziewicy, łzy Bogurodzicy a także mleko Bogurodzicy. Te informacje pochodzą od Jana Kalwina - w latach 1509–1564 żył we Francji taki reformator, słyszeliście pewnie o ruchu Kalwinistów. Według jego podsumowań to we wszystkich krajach europejskich jest tyle mleka Bogurodzicy, że nawet gdyby była krową to nie byłaby w stanie dać tego wszystkiego.

Ostatnio przeprowadzona cerkiewna inwentaryzacja wykazała że istnieją dwa stoły ostatniej wieczerzy. Jeden jest cedrowy a drugi dębowy. Pierwszy znajduje się we Włoszech a drugi w Austrii. 

 W kościelnych księgach rachunkowych ujawniono również nogę świętego Pawła oraz fragmenty odzieży tego apostoła, pot świętego Michała, a także pary ducha świętego. Nie mam pojęcia co to jest  - być może kichnięcie świętego ducha (śmiech).

Istnieją relikwie koguta, który zapiał Piotrowi. Istnieją też kawałki całunu świętego Piotra i jest ich tyle, że można by z nich uszyć wielki żagiel do statku. W ogóle jeśli się tyczy odzieży apostołów to pracowała na to cała pracownia krawiecka. A odnośnie tego koguta to Watykanowi pomysł tak się spodobał, że na te relikwie musiała pracować mała ferma drobiu - i tak dalej, itd.Widać wyraźnie, że jest to wielki biznes.

 Współczesny patriarcha Moskiewski Cyryl był wielokrotnie widywany ze szwajcarskim zegarkiem za 350  tysięcy euro, jeździ samochodem za 400 tysięcy euro, jest też właścicielem jachtu za 4 miliony euro. Wiadomo, że jego dochody pochodzą również z handlu papierosami itp.

 Ja wiem, że tego typu interesy są prowadzone przez przedstawicieli absolutnie wszystkich wyznań. Wszelkie zalegalizowane religie się tym zajmują, bo niemożliwe jest zalegalizowanie ruchu religijnego bez postawienia w tych strukturach - we władzach kogoś swojego.

Dlatego Jezus nie tworzył żadnej organizacji religijnej. Bhaktisiddhanta Sarasvati stworzył ruch religijny wbrew woli swojego ojca. BhaktivinodaThakur mówił, żeby tego nie czynić ale syn zdecydował inaczej i obecnie mamy taki zorganizowany ruch religijny. Nie chcę mówić o tym nic złego, ale na przykład w Petersburgu i w Moskwie mamy dwóch maharadżów, którzy są obecnie milionerami.

 Nie mieści mi się w głowie w jaki sposób sannyasin może zostać milionerem?  Nawet mi się podoba to o czym oni mówią, że to mi jakoś nie pasuje - nie umiem tego połączyć. Jeśli jesteś świętym, jeśli jesteś sannyasinem to nie powinieneś mieć milionów. Nie powinieneś polegać na pieniądzach. Powinieneś żyć jak samotny asceta, który ma wyłącznie tyle, żeby było co zjeść następnego dnia i nic więcej.

wersja polska: https://www.youtube.com/watch?v=2ZMINtzSH9c

Siedem etapów miłości - Wiktor Sawieliew

 oryginał: https://youtu.be/Y7TeqveZhFg

Witajcie ludzie. 

No więc, zacznijmy od miłości. Znalazłam taki temat o siedmiu etapach miłości. Etapy miłości,  przyjrzyjmy się siedmiu etapom miłości, przez które przechodzą związki. Są to podziw, nasycenie, przesyt, wstręt, obowiązek, szacunek, przyjaźń i czysta miłość. Dlaczego początkowy podziw czasami ustępuje miejsca rozczarowaniu, podczas gdy prawdziwa intymność przychodzi dopiero z czasem? Co wiedza wedyjska mówi o rozwoju miłości? I jak przezwyciężać kryzysy w związkach, aby nauczyć się kochać nie tylko dla własnego szczęścia, ale także dla dobra drugiego człowieka. Tak wielu ludzi mówi, że w relacjach osobistych są różne etapy. Najczęściej jest miesiąc miodowy, potem nadchodzi kolejny etap. I ludzie mówią, że ostatni etap to dopiero prawdziwa miłość, kiedy już się do niej przyzwyczaisz, kiedy już wszystko poukładasz. 

   Aha. No dobrze, a może pani jeszcze raz wymienić pierwsze cztery?

Dobrze, wymieniam je jeszcze raz.  Podziw. Nasycenie. spełnienie, Wstręt. Obowiązek, szacunek, przyjaźń i na końcu czysta miłość. 

  Tak. Wszystko to, zasadniczo, jest w Wedach, ale ujęte nieco innymi słowami. Na przykład podziw, nasycenie, spełnienie, wstręt. Wedy nie mówią o podziwie lecz o  pożądaniu. "Och! to jest coś! Pragnę tego!"

Te pierwsze cztery to miłość materialna. Niektórzy mówią: "och! ta miłość materialna to nie jest miłość". Nie - to też miłość. Istnieje szczęście duchowe i szczęście materialne. I jest też miłość duchowa i miłość materialna. 

 Jeśli ktoś przyszedł do jakiegoś guru w górach i powiedział: „Chcę miłości Boga”. To guru go zapyta: „a czy kochałeś kobietę? Czy kiedykolwiek się zakochałeś?” Ten odpowiada: "Nie". No to śmiało - idź, zakochaj się, a potem przyjdziesz. 

 Najpierw poćwicz. Najpierw praktykuj - bo tak wielu nie kocha nikogo, ale oni tak bardzo kochają Boga. Jeśli weźmiemy na przykład nauki Bhaktivinody Thakur to on mówił jasno, że Bóg jest w ludziach a nie na ołtarzu.

A kiedy szanujemy ludzi, kiedy okazujemy im szacunek, to czcimy nie tych ludzi, nie ich duszę, ale Paramatmę, tę Najwyższą Duszę, czyli Boga, który jest w nich. Chrześcijaństwo nazywa tę nad-Duszę Duchem świętym. Ten Duch święty jest w każdym człowieku i w jakiś sposób się manifestuje. A to w jakim stopniu przejawia się on w tym czy innym człowieku - w takim stopniu Bóg wchodzi w relację z tobą.  

 A rodzajów tych relacji, jest 15 i kiedy mówimy o relacjach osobistych to ludzie jakoś domyślnie przyjmują że chodzi o relację męża z żoną. I faktycznie tak jest, bo relacja małżeńska to najwyższa forma, bo ona zawiera w sobie absolutnie wszystkie rodzaje relacji jakie można sobie wyobrazić. To nosi nazwę Madhurya-rasa.  No i tu mamy słowo "podziw", ale ja to odczytałem: "pożądanie". Zaspokojenie czyli  otrzymywanie, a potem następuje przesyt czyli wstręt. Wymienię raz jeszcze: pożądanie, otrzymywanie, zaspokojenie, wstręt.

  Potem taki człowiek natychmiast zaczyna szukać kolejnego partnera, bo tutaj pojawił się już wstręt - to jest już wstrętne: "Myślałem że to są tylko cukierki i bukiety, ale teraz tak to wygląda". To jest kryzys. I tam nasze pytanie brzmiało: jak radzić sobie z tymi kryzysami. Nie da się pokonać takiego kryzysu. Kryzys ma mnie złamać. To tak, jakby złamanie kości -  jeśli tak się zdarzyło to gdy potem to się prawidłowo zrośnie i zagoi to potem może złamać się wszędzie tylko nie tutaj.  

 Ale tutaj rzecz dotyczy załamania świadomości. Zaczynam inaczej widzieć świat- pojawiają się inne wartości, takie bardziej solidne. Wtedy pożądanie powoli przeradza się w miłość. To znaczy, wektor pożądania i miłości to jedna i ta sama siła, tylko skierowana w różnych kierunkach. 

 Pożądanie oznacza, anandę czyli siłę miłości,  plus kama. Kama to materializm, "chcę tego dla siebie". Kama nadaje mu wektor i stopniowo ten wektor się odwraca. Bo na przykład spróbuj zatrzymać pociąg na pełnej prędkości i sprawić żeby on zawrócił. To będzie, katastrofa. 

I w naszym mózgu następuje taka swego rodzaju katastrofa. I po każdej katastrofie myślimy, że to koniec, ten towarzysz podróży to nie ten człowiek. Nie - to nie tak. My z jakiegoś powodu wyobrażaliśmy sobie, że musimy zdać każdy taki egzamin z wyróżnieniem, że założą nam wieniec laurowy i ogłoszą zwycięzcami. Nie - niektóre takie sprawdziany mają nas złamać.

 Właśnie o tym ci kiedyś mówiłem, jak inżynierowie wykonują samochód, kiedy inżynierowie projektują jakiś pojazd - na przykład jest to samochód wyścigowy, albo samochód wojskowy - jakikolwiek ma on przeznaczenie. Oni go wtedy po prostu zaczynają rozbijać. Więc jadą nim po tych wszystkich wybojach, przeciążają go, nakładają obciążenie większe niż gwarantowane zgodnie z kartą katalogową. Tam w normach jest ściśle określone jaka jest maksymalna ładowność i że powyżej tego nie powinieneś go używać. 

Tak więc jeśli tych parametrów nie przekroczysz to wszędzie jest jakaś gwarancja - a tam celowo ją przekraczają, bo muszą mieć pewność, żeby spełniała tę gwarantowaną specyfikację techniczną i się nie zepsuła. A potem spłukują to wężem ogrodowym i patrzą przez lupę gdzie jest jakieś pęknięcie. I tam, gdzie jest pęknięcie, wzmacniają ten element, spawają tam wszelkiego rodzaju wzmocnienia. 

 I tak to jest w inżynierii. Ludzie skopiowali to z biologii: tam, gdzie było złamanie, tam kość się wzmacnia. Tam gdzie było złamanie mózgu, to następnym razem, jeśli będzie takie samo obciążenie psychiczne, to z łatwością to zniosę. Inni wpadają w histerię, ale ja znoszę to, bo mówię: „No tak, to nic specjalnego”. Nie szaleję w takiej chwili. 

I dlatego ...  jak to tam było? Podziw, nasycenie, przesycenie i wstręt. Jeśli pojawił się wstręt to  od razu nigdzie nie uciekaj - po prostu przeżyj to, wyciągnij wnioski, zrozum skąd to się wzięło i to wszystko. 

 Jeśli weźmiemy za przykład tę słynną Matkę Teresę - czy ona naprawdę kochała tych ludzi? Matka Teresa odczuwała wstręt. Kiedy tam przyszła i umyła pierwszego pacjenta, to potem poszła na wysypisko i długo wymiotowała. Ona odczuwała wstręt. Ale potem wracała i kontynuowała to swoje działanie i w rezultacie jakoś się do tego przystosowała.

I tak samo jest z każdym kryzysem. Mamy ochotę to rzucić, bo jeśli nie jestem w stanie przezwyciężyć kryzysu to oznacza, że to nie jest dla mnie. To niekoniecznie tak jest. Wszystkie te próby, wszystkie te moje sprawdziany, te życiowe egzaminy zarówno te które zdaję jak i te niezdane - one wszystkie są moje. 

Natomiast wszystkie pokusy nie są moje - nie należy ich mylić. A te sprawdziany... no cóż, jeśli jest trudno to nie znaczy, że to jest złe.

A dalej kiedy przejdę przez ten wstręt, to czuję poczucie obowiązku. Obowiązek, nawiasem mówiąc, przezwycięża ten wstręt. Wtedy czynię to po prostu z poczucia obowiązku. W mojej głowie nie ma już wtedy wyobrażenia kwiatków, lodów i słodkości a jest wyłącznie działanie.

Wtedy zaczynam szanować, zaczynam dostrzegać nie tylko ciało i nie tylko owoce, które ono wytwarza, ale zaczynam dostrzegać wewnętrzną istotę, dostrzegać pewne jakościowe cechy. Szanuję to.

Kiedyś nie dostrzegałem tego w innych, po prostu zabrakło mi czasu. Trzeba zjeść beczkę soli, prawda? A ja nie miałem czasu na tę beczkę soli z innymi. I wtedy zaczyna się przyjaźń, a od przyjaźni niedaleko jest już do miłości. Przyjaźń nazywa się sakhia-rasa – Sakhja-rasa to również miłość ale w formie przyjaźni. Przyjaźń to także miłość - wtedy po prostu czynimy to samo.  

Ale kiedy pytają: „Dlaczego kochasz?” A ja odpowiadam: „kocham za to i za tamto”. To wtedy nie do końca jest miłość. Ale kiedy odpowiedź brzmi: „Nie wiem, po prostu kocham i to wszystko". Wtedy to jest miłość. 

  I dlatego najpierw mamy taką miłość żeby coś wspólnie wykonać, a potem jest już miłość bez żadnego namawiania - no po prostu kocham i to wszystko, nie rozumiem dlaczego tak jest.

Jak pytali tego bohatera filmu "Moskwa nie wierzy łzom" - on miał na imię Goga albo Żora. No i pasierbica go zapytała: „A czy ty kochasz mamę?” On na to mówi: „tak - kocham, ciebie też kocham i kocham moją pracę, bo jak tam przychodzę, to wszystko się wokół tego kręci". 

 "No a mamę za co kochasz?"  - nie wiem, po prostu kocham i już. Trzeba osiągnąć ten poziom. A kiedy miłość nie jest do niczego przywiązana, kiedy po prostu kochasz i to wszystko, i jesteś na to gotowy. 

  To jest wyjście z tego, nazywa się to paraki rasa. Kiedy kochasz za coś to nazywamy to svaki rasa, a paraki rasa jest wtedy, kiedy kochasz bez powodu, to jest miłość do Boga. Wtedy nie ma tam związku przyczynowo-skutkowego. 

To najwyższe co może być. Ale to jest dane człowiekowi kiedy jest on gotów przyjąć jakieś zadanie od Boga. A to zadanie zawsze jest nielogiczne; ono w żaden sposób nie łączy się logicznie z rzeczywistością. On stawia niemożliwe zadania, ale ja je wykonuję. 

A kiedy mam u boku miłość, kiedy mam w życiu takiego towarzysza to wtedy jakoś łatwo daję sobie ze wszystkim radę. Che Guevara mówił, że gdyby nie miłość, to nie dokonałby tego wszystkiego. Zawsze u boku wszelkich wielkich rewolucjonistów albo wielkich uczonych, czy polityków - zawsze tam jest miłość. 

Mówił o tym również Lenin, mówił o tym Braphupada - mężczyzna zawsze musi mieć natchnienie i powód do swoich działań. Przyjrzyjcie się dobrze, bo u jego boku na pewno ktoś jest. Nikt by go nie zauważył gdyby nie ta miłość u boku.

 I dlatego miłość się w ten sposób rozwija - tak naprawdę rozwija się odpowiedzialność wobec tego świata. To jest szczere pragnienie dokonania czegoś nie dla siebie lecz dla tego świata. I kiedy to tak dojrzewa to pojawiają się wtedy te wszelkie relacje - i nagle bach! i pojawia się także miłość.

 A wszyscy chcą się zakochać - ot, tak po prostu. To jest szaleństwo bo karma ciąży nam na mózgu - a wokół panuje przekonanie, że wszystko wolno. To się nazywa pożądanie, a potem trzeba za to słono zapłacić. 

Bo zakochać się oznacza otrzymać taki status od Boga. I wtedy możesz uczynić coś za co nie poniesiesz żadnych konsekwencji. Lecz jeśli nie masz zadania przydzielonego od Boga i myślisz, że się zakochałeś, to nie jest to miłość lecz po prostu pożądanie. I za to, zgodnie z prawem, poniesiesz konsekwencje. 

dziękuję za uwagę. Tyle na dziś o miłości.   [śmiech]

 wersja polska: https://www.youtube.com/watch?v=7nNKYK4IsKU

 

Czego nie powinno się nauczać - Wiktor Sawieliew

 oryginał: https://www.youtube.com/watch?v=AMbB91i6OcY&t=10s

 O czym więc dziś porozmawiamy?  Nie będziemy o niczym rozmawiać?  Wspomniałeś coś o relacjach osobistych, zaczęliśmy o tym rozmawiać?

  Dziecko się urodziło, i uczy się chodzić. Więc jest to także człowiek, ale na innym poziomie rozwoju.  W tym psychologicznym związku on też musi nauczyć się chodzić, ale na innym poziomie.  Zatem nauka jest nadal konieczna. 

 Słuchaj, Wedy nas uczą, że zanim staliśmy się ludźmi to byliśmy już jakimiś innymi stworzeniami, zwierzętami - w ten sposób przebiega nasz proces ewolucyjny.

 Dusza wędrowała przez te różne stopnie rozwoju i potem bum, oto jestem jako człowiek. I wiemy, że tych niektórych funkcji, które nazywamy poziomem instynktów, się nie uczymy - one są instynktowne. Weźmy takie głupiutkie dziecko. Ja tu nie mówię o tych dzieciach upośledzonych umysłowo, które urodziły się w jakiś sposób niepełnosprawne. No i zbliż jego rękę do ognia - dziecko ją natychmiast cofnie. Albo, na przykład, coś ładnie pachnie, ono się tam wdrapie i samo to zje. 

 Albo, na przykład, kot jest chory, idzie, szuka trawy, żuje ją. Gdzie on się tego nauczył? Powiedz mi na jakich kursach on był? Jest bardzo wiele takich rzeczy w sferze materialnej.

 Podam inny przykład: kiedyś zapytano tego znanego pedagoga Makarenko o seksualną edukację - o to jak nauczyć seksu w taki sposób, żeby zapobiegać zepsuciu młodzieży, żeby oni wyrośli na etycznie czystych i heroicznych ludzi.

On wtedy odpowiedział: „Nie ma potrzeby niczego uczyć, jesteśmy w tym wyszkoleni od urodzenia”. Jak tylko pojawi się u człowieka dojrzałość hormonalna, to ciągnie go do płci przeciwnej. Oczywiście istnieją względy etyczne, które człowieka powstrzymują, a potem bum, nagle pojawia się miłość i wszystko im się ułoży tak jak trzeba. Nie trzeba niczego uczyć. Nie potrzeba nawet tych wszelakich nauk przedślubnych - teraz coś takiego się prowadzi, że niby przed ślubem, potrzeba edukacji seksualnej. 

Teraz uczą się o tym dzieciaki w szkołach, prawda? Rodzice dostana karę jeśli nie pozwolą dzieciom na to chodzić. A tam się uczy jak zakładać prezerwatywy i podobne rzeczy - to jakiś koszmar jest. Tego dzieciom mówić nie należy - one staną się zepsute i nie będzie już z nich żadnych bohaterów. Nie będzie tam dobrych matek, nie będzie ojców, nie będą mieli nic. 

 No bo jest taki program depopulacji. Pojawiło się zbyt wielu ludzi a nie ma już potrzeby pracować. Wszystko wykonują maszyny więc ludzie muszą zmniejszyć swoją liczebność, bo jest za dużo ludzi i trudno nimi zarządzać. Dlatego to się robi. 

 Dlatego niektórych rzeczy nie trzeba uczyć. Czego nie powinno się uczyć? Zapiszę sobie temat naszej rozmowy: "czego nie powinno się uczyć". 

  Ale musimy się czegoś uczyć, bo nie możemy chybić naszego życiowego celu, nie możemy marnować czasu, i dlatego potrzebujemy pewnych kursów. A po co nam one? Na przykład, ktoś wynalazł tokarkę. Jest jakiś inżynier, który wymyślił, którą korbkę przekręcić, w jakim celu, i on wydaje instrukcje i wyjaśnia: ta rękojeść będzie przesuwać część pod frez w tę i w tamtą stronę. 

 Właśnie tam potrzebne są te kursy i instrukcje, tam potrzebne jest szkolenie. Ale do tego co Bóg wynalazł kursów nie potrzeba - On wszczepia nam również instrukcje.  W tym ciele instrukcje są już wszczepione. On do nas mówi - te instrukcje są dość szczególe, bo są żywe, ponieważ same instrukcje nie działają. 

 Czy można to do czegoś porównać? Istnieją na przykład przepisy ruchu drogowego i trzeba się ich nauczyć. I są znaki: stop, jest też znak zakazu wjazdu, zakaz zatrzymywania się i tak dalej, i tak dalej.  

I jeśli nauczę się tego wszystkiego, to będę jak taki człowiek, który nosi wszystkie te znaki na ramieniu i chodzi z nimi.  Ale te znaki są gdzieś rozstawione po drodze, a droga każdego z nas jest inna. I dlatego trzeba brać pod uwagę czas, miejsce i okoliczności. I dlatego mamy takiego swojego suflera, zwanego Duchem Świętym lub inaczej Paramatmą. I on towarzyszy nam przez całe życie - zarówno w sprawach wielkich, jak i małych - we wszystkich sprawach.  

 Każda gospodyni domowa wie, że pewnego dnia wstawiła czajnik, zatraciła się w rozmowie telefonicznej i nagle w środku rozmowy wpadła jej do głowy taka myśl: „Oj! chyba czajnik się zagotował?”. Podchodzi do czajnika i okazuje się, że dokładnie tak się stało i woda właśnie kipi. Kto jej to podpowiedział? 

I to dotyczy nie tylko ludzi, zwierzętom Bóg również daje podpowiedzi. W Anglii był taki przypadek gdy ludzie przypadkowo zapomnieli pewnego. Potem nie wiedząc o tym przenieśli się daleko na drugi koniec tej wyspy. Zdarza się czasem, że z jakiejś przyczyny ludzie kota wyrzucają z domu a kot do tego domu wraca, bo kiedyś już w nim był. A tu w wypadku tego psa było tak, że gospodarze wyjechali w zupełnie nieznane dla niego miejsce - i ta suka ich znalazła na drugim końcu Anglii. 

 Więc kiedy ją zobaczyli, łapy były całe obtarte do krwi. Ona bardzo się starała, żeby ich odnaleźć. Przecież zgodnie z teorią prawdopodobieństwa to jest absolutnie niemożliwe. Ona nie powinna ich była znaleźć. No więc, jak ich znalazłaś? Przecież nie pytała, gdzie to jest. Nie potrafiła nawet wymówić ich nazwiska. 

Zatem możliwe jest takie coś w wypadku psa, a co dopiero może człowiek stworzony na wzór i podobieństwo Boga? 

Czego więc ten człowiek musi się nauczyć? Jedyne, czego nas trzeba nauczyć, to komunikować się z Bogiem. Musimy z nim rozmawiać, bo my uczymy się czegokolwiek, tylko nie rozmawiać z Bogiem. 

Już kiedyś opowiadałem o takim plemieniu w Afryce. Opisał to zdarzenie pewien Brytyjczyk. Mieli tam pewien kłopot bo zapanowała susza. Drugi rok już nie było deszczu, nie mieli żniw, zaczęli przymierać głodem. Ostatecznie szaman plemienia zarządził radę, żeby zbadać dlaczego nie ma deszczu. Niby dzikusy, ale coś tam rozumieją i wiedzą, że musi być jakaś przyczyna, że ktoś coś naruszył i że to nie jest zbieg okoliczności. 

Więc on pytał: "może ktoś zbezcześcił ołtarz?". Wszyscy mówili: „Nie, nikt go nie zbezcześcił”. Może nasze sąsiednie plemię nas przeklęło? Wysłali więc posłańca do sąsiedniego plemienia z pytaniem i przyszła odpowiedź: „Nie, nikt was tam w tym roku nie przeklął”.  

W ten sam sposób zbadali chyba 12 punktów i ostatecznie wyszedł wódz plemienia -  - zwróćcie uwagę, że nie szaman, nie kapłan, ale wódz. Szamana odepchnęli na bok, wzięli jakieś tam baty i bijąc się nimi po plecach zaczęli wołać: „O Boże, który jesteś ponad wszystkimi, który jesteś ponad wszystkimi rasami, ponad wszystkimi zwierzętami - my nic nie rozumiemy. Przyjdź do nas i uczyń coś”. I wtedy zaczyna padać deszcz. 

I ten Anglik był tego świadkiem,zanotował to i powiedział: „Cywilizowani ludzie, którzy chodzą do kościoła, którzy są takimi wielkimi teologami, którzy wiedzą wszystko o Bogu, niczym nie różnią się od tych dzikusów. Oni nie zwracają się do Boga, dopóki nie wypróbują wszystkich środków i sposobów. Bóg zawsze jest na ostatnim miejscu”. 

Jeśli coś zabolało to najpierw do szpitala - Bóg? Jaki tam Bóg! Po co Bogu zawracać głowę? A Bóg jak widzicie, On się nami opiekuje. Czy to czajnik się zagotował czy też mam raka w ostatnim stadium - dla Boga jest to równie łatwe. 

 A oto i ludzka forma życia. W jakim celu ją mamy? Abyśmy nawiązali z nim łączność. Wszelkie święte pisma służą właśnie temu - one są podpowiedzią: "dlaczego nie komunikujecie się z nim?" Dlaczego pracujecie? 

 Ponieważ nasza praca to branie od Boga bez pytania go o zgodę. Jeśli będziecie prosić to możecie nie pracować w ogóle. Do tego właśnie służy ludzka forma życia.  Co więcej, mówi się, że ten, kto nie rozmawiał z Bogiem do końca życia jest nazywany Atmaha, czyli zabójcą duszy.  Mówi o tym trzecia mantra Shri Upaniszad. W takim wypadku dusza nigdzie nie przechodzi i w następnym życiu będziesz miał ogon i wcielisz się jako zwierzę - będziesz biegał na czterech łapach. W takim przypadku tracisz tę możliwość - a ludzka forma życia to unikalna możliwość aby nauczyć się komunikować z Bogiem.

 Zwierzęta tego w zasadzie nie potrzebują. Dla nich najważniejsze jest przetrwanie. Jeśli przetrwałeś to lekcja jest odrobiona. Ewolucyjnie wzniosłeś się.

 Ale dla człowieka przetrwanie oznacza upadek. Walka o przetrwanie to również bycie w dobrym humorze. Zachowywanie zawsze pozytywnego nastroju to również przetrwanie.  Jeśli mam zły humor to zapewnię sobie rozrywkę - może zjem jakieś ciastko, albo pójdę do teatru czy coś w tym rodzaju. To jest trwanie, a trzeba żyć! Ale kiedy człowiek żyje, to nie myśli o komforcie - wtedy komfort pojawia się automatycznie. 

  Co to znaczy rozmawiać z Bogiem? 

 Co to znaczy? Rozmawiać można na różne sposoby? Wyobraź sobie nowo narodzone dziecko, ono patrzy na swoją matkę i nie mówi do niej: „Mamo, jestem głodny”.  Ono to wyraża krzykiem: "łaaa!". Albo uśmiecha się do matki, a mama w odpowiedzi do niego: "gu,gu, gu". Tak to wygląda - Bóg na początku przemawia do grzeszników na poziomie głuchych i niemych - czyli na poziomie prawa karmy. Człowiek coś robi i otrzymuje jakąś odpowiedź (klaps). 

  To jest odpowiedź Boga. Człowiek nie jest już osądzany - to są odpowiedzi "tak", "nie". On w ten sposób się uczy, ponieważ nie chce z nim zwyczajnie rozmawiać - to znaczy, nie chce używać mózgu. Człowiek powoli przyzwyczaja się do pewnego rodzaju porządku na poziomie odruchów, a kiedy przyzwyczaja się do porządku, to zaczyna dostrzegać pewne wzorce. Wzorce natomiast sumują się do pewnego rodzaju praw. 

 Wtedy nagle człowiek zdaje sobie sprawę, że prawa fizyki, chemii, polityki, są w jakiś sposób bardzo podobne, że istnieją pewne analogie, co oznacza, że ​​istnieje jeden prawodawca, prawdopodobnie Bóg. I wtedy zaczyna z Nim powolutku rozmawiać.  

 To tak, jakby ktoś przyjechał do nieznanego kraju, nie znając języka i zaczął mówić, najpierw gestykulując, wskazując: „Chcę jeść, chcę pić”, a potem go już bardziej zrozumiano. Z czasem porozumiewa się płynnie, jak w swoim ojczystym języku. 

 Ale na początku jest to takie niezdarne, ale Bóg zawsze go rozumie. Nie powinniśmy myśleć, że Bóg nas nie rozumie; On zna nas doskonale. Ale mówimy: „Och, musimy nauczyć się języka Boga”. Najważniejsze, że On zna twój. Tego trzeba nas nauczyć. Nie ma tu niczego innego do nauczenia,

Wszystkiego innego nie musicie się uczyć. To przyjdzie automatycznie. Albo ktoś coś dla nas zrobi, albo pomoże nam się nauczyć, albo będziemy mieli jakiś wgląd, - olśnienie  i zrobię wszystko tak jak należy. 

  A co to znaczy, że Bóg mówi i rozmawiać z Bogiem? To wciąż nie jest dla mnie do końca jasne. Mówi się, że człowiek powinien słyszeć dźwięk Jego głosu - czy jest to głos mężczyzny czy kobiety?

  Czasami coś czujesz, czasami po prostu na coś zerkniesz i będziesz wiedział, że to jest to - że to jest dla ciebie. Na przykład spojrzysz na kobietę i nie będziesz mógł oderwać od niej wzroku. Pomyślisz - coś w niej jest niepojętego! Inni ludzie na nią patrzą i dla nich ona jest taka jak inni ludzie, ale dla ciebie nie. 

 Właśnie tak do nas mówi Bóg. On włącza we mnie najwyższą koncentrację. A kiedy jest ta najwyższa koncentracja, to wszystko w niej wydaje się piękne. Tak On mówi. Kiedy jest najwyższa koncentracja, wszystko jest jasne. Kiedy jest najwyższa koncentracja, to jest mnóstwo siły. 

  I w ten sposób On wykorzystując tę koncentrację lub za pomocą  relaksu mnie uczy.  Na przykład nie powinieneś już więcej jeść. Ja mu na to: "Nie, to jest pyszne. Dodałem tu trochę przypraw".  A potem zbiera ci się na wymioty z przejedzenia, albo dostajesz rozwolnienia.

  W ten sposób twój apetyt po prostu znika. Apetyt to uczenie się poprzez zmysły — to również jest uczenie się i nie musisz tych zmysłów zniekształcać. Nie musisz ich oszukiwać przyprawami. Nie musisz zmieniać swojej natury. I wtedy będzie z tobą znów to czego uczono cię od urodzenia. 

  A wtedy nie będziesz musiał wiedzieć, kiedy spać, kiedy jeść, co jeść. To są aspekty życia fizycznego - a ty już tę fizykę studiowałeś. Teraz musisz komunikować się z Bogiem w inny sposób.

 A w jaki komunikować się z Bogiem?

  Jak człowiek może komunikować się z Bogiem? 

 Komunikujesz się z Bogiem tak jak z człowiekiem, nie jak z kimś wyższym, a także nie na poziomie zwierzęcym - ma być tak jakby na równi z Nim. Bóg lubi, żebyś był  na równi z nim.

Czyli rozmawiać tak osobiście?

Tak, mów bezpośrednio ustnie, zamknij się gdzieś na klucz, żeby nikt cię później nie wysłał do szpitala psychiatrycznego. I powiedz tak jakbyś przyszedł do jakiegoś człowieka, - masz jakiś problemy i po prostu pytasz: "co mam uczynić?"  

 Kiedy zwrócisz się do niego po prostu, po ludzku, to On odpowie ci w boski sposób. Jeśli zwrócisz się do niego, jakby On był boski, to nie odpowie ci nic. Rozumiesz? On tego nie lubi. Przecież mój mój syn, czy moja córka nie zwracają się do mnie per Bóg. One zwracają się do mnie: "tato - mam taki kłopot, co z tym zrobić?" I ja im wtedy odpowiadam.  A gdyby dzieci zaczęły się do mnie zwracać jakoś tak z patosem: "Ojcze - czy mógłbyś... " i tak dalej, to ja bym spojrzał na nie i odpowiedział: "a kto was tego nauczył?" Wszystko to robota tej mafii religijnej. To nie ma nic wspólnego z normalnym kontaktem z Bogiem.

 wersja polska: https://www.youtube.com/watch?v=D8LznSs_TsY

 

Zasłużyć na miłość - Wiktor Sawieliew

 oryginał: https://www.youtube.com/watch?v=L1iaQcL4ca4

Witajcie ludzie!

Dzień dobry panie Wiktorze. Oto dzisiejszy temat:  

Czy musimy zasłużyć na Bożą miłość? Dlaczego często myślimy, że najpierw musimy stać się dobrzy, bezgrzeszni i godni, żeby Bóg nas wysłuchał? Czy musimy zasłużyć na Jego miłość dobrymi uczynkami, modlitwami? Czy możemy zwrócić się do Niego takimi, jacy jesteśmy? Jaka jest różnica między próbą zasłużenia sobie na miłosierdzie a szczerym dążeniem do Boga? Przecież miłości nie da się kupić za zasługi. Ale czy to oznacza, że wysiłek duchowy jest zbędny? Oto jest nasze dzisiejsze pytanie. 

 Aha. Po pierwsze, są wysiłki materialne, i są wysiłki duchowe. Są praktyki religijne i są praktyki duchowe. Na tym polega różnica. Praktyki religijne to praktyki materialne. I to jest omówione w mantrze 18:66.  

  Dobrze - muszę to sobie zapisać.   Zasłużyć na miłość Boga,....... zasłużyć miłość do Boga. 

 Cóż, nie można na nią zasłużyć. Nie da się na te miłość zasłużyć. No bo co my możemy Bogu dać? Niczym go nie zaskoczymy. Wszystko, co mamy, jest zapisane w pierwszej mantrze Isza Upaniszad - musimy zrozumieć kto jest panem wszystkiego. Pierwsza mantra powiada, że wszystko żywe i nieożywione należy do Boga. Żywe należy do Niego i nieożywione też.  Tak ogólnie rzecz biorąc, nie ma nic nieożywionego, wszystko jest żywe. Natura tego świata jest jednorodna i nie ma w nim niczego martwego, nie ma tu nieżywej substancji, ponieważ żywe i nieożywione ulegają przemianie, duchowe również ulegają przemianie w materialne. 

 Zatem to, co uważamy za materialne, jest martwe. A dlaczego martwe?  Ono także potrafi czuć, inaczej magia byłaby niemożliwa. Mogę szepnąć do cegły, a ona spadnie komuś na głowę - albo coś w tym stylu. Ta cegła w jakiś sposób wchłania informacje, jakieś siły ją kontrolują. Ale ta cegła sama w sobie nigdzie nie odpełznie, ale jest kontrolowana przez coś żywego. I ona może czuć. Każdy atom, każda cząsteczka jest żywa i ma jakąś tam swoją świadomość i może odczuwać ból.

Tych którzy podejmują decyzje uważa się za żywych, a ci którzy decyzji nie podejmują uważani są za martwych. 

A zatem w jaki sposób mamy zasłużyć na miłość Boga? Miłość do Boga oznacza, że naszym celem jest kochać Boga, otwierać nasze serca. Jest mnóstwo takich.... jak to powiedzieć, sloganów, prawda? Nie da się na tę miłość zasłużyć. 

A w jaki sposób możemy zadziwić Boga? A w jaki sposób nasze dzieci sprawiają, że jesteśmy zachwyceni? Kiedy my reagujemy na nie w ten sposób?

 No... jakimiś dobrymi rzeczami?

Kochamy swoje dzieci, prawda? I z miłości czasami karzemy je, kiedy czasami trzeba powiedzieć: stop - tu nie przechodź przez balkon, nie chodź tam, bo to dziewiąte piętro. My im wymierzamy karę za takie rzeczy - na przykład dziś nie będzie słodyczy czy czegoś takiego. 

Cieszymy się kiedy dziecko zacznie szybko się rozwijać w sferze materialnej. Na przykład dzieciak zaczął chodzić, a my jesteśmy zadowoleni. Zaczął coś mówić, jesteśmy zadowoleni. Powiedział coś interesującego, jesteśmy zadowoleni.  

 Raduje nas niezależność dziecka - kiedy ono powoli wychodzi z bycia kompletnym konsumentem, kiedy ono zaczyna coś w sobie rozwijać.

 Bóg oczywiście również się z tego cieszy. Wszystkie pisma święte podpowiadają nam przeróżne praktyki żebyśmy szybciej zaczęli chodzić, żebyśmy szybciej zaczęli mówić - oczywiście chodzi tu o rozmowy z Bogiem. 

 Bo zazwyczaj ludzie rozmawiają tylko między sobą o jakiejś codziennej rutynie - na przykład siedzą sobie na ławce obserwując dzieci na placu zabaw i opowiadają w jakim kto był sklepie i jakie są dzisiejsze ceny na rynku. Tacy ludzie tylko dzielą się tym gdzie byli i gdzie pójdą potem. A jeśli ich zapytasz o sam sens życia czy o jakieś kwestie duchowe to milkną i zwyczajnie się gubią.

 Cały ten temat to dla nich obszar nieznany i niezgłębiany nigdy - dziewicza przestrzeń. Tacy ludzie są martwi. Oni po prostu obserwują, śledzą to co istnieje, Oni przeglądają to, żeby zrobić to jeszcze raz.

A kiedy dziecko tak utknie w jednym miejscu - kiedy ono wykonuje wciąż to samo to denerwuje - rozczarowuje zarówno Boga, jak i rodzica. A jeśli dziecko czyni postępy, to jest dobrze. 

 A jak inaczej można zadziwić Boga? Ponieważ są to praktyki materialne, a w mantrze 18,66 jasno stwierdzono, że należy porzucić oba rodzaje dharm, i wymieniono tam osiem stopni jogi czyli, jamę, niyamę, asanę, pranajamę, pratyaharę, dharanę, i jest powiedziane nie marnuj czasu, potem karma joga - również nie trać na to czasu. Tak samo filozoficzne poszukiwanie prawdy - nie trać na to czasu. 

Tam jest zalecenie, że zamiast tego po prostu poddaj się mi. My uważamy religie za duchowe praktyki a one uczą wyłącznie szybszego chodzenia w postawie wyprostowanej - a nie tak jak zwierzęta. Ludzie chodzą szybciej, mówią szybciej, zaczynają czegoś słuchać, coś tam rozumieją, porządkują swoje życie.

Zatem po co wszystko jest potrzebne skoro mówi się nam, że niczego nie potrzebujemy, bo właśnie otrzymałem ludzką formę życia - dopiero co odpadł mi ogon i jestem pełen zwierzęcych pragnień. I wszystkie te jogi, te medytacje, koncentracje i podobne praktyki są po to aby jak najszybciej otrzymać, nacieszyć się tymi zwierzęcymi pragnieniami i jednocześnie nie stawać się zwierzęciem.

Ma być wręcz przeciwnie - nacieszyć się tym, a potem pragnienie znika. To nazywa się kama, spełnienie pragnienia w sposób godny, czyli samemu, a nie nie kosztem kogoś innego - bo zwierzęta czynią to kosztem kogoś innego. One mają jakąś gatunkowo-specyficzną międzygatunkową konkurencję.

 A jeśli to uczyniłem bez konkurencji to wtedy to pragnienie mnie opuszcza. A potem nadchodzi moksza czyli duchowe wyzwolenie. I to jest moksza, kiedy wszystkie te atawizmy już mnie nie dręczą - stają się dla mnie nieinteresujące.

 A wtedy mogę się poddać Bogu. Teoretycznie mogę się poddać w każdej chwili, ale dręczą mnie te pragnienia, które nie zostały jeszcze przezwyciężone. 

 Mówiliśmy kiedyś o pewnym królu - to był jakiś mędrzec, który długo medytował i prawie doszedł do Boga a potem zobaczył jakieś ryby podczas rytuału godowego i poooszło!! Poszedł i poślubił pięćdziesiąt księżniczek. To znaczy zszedł na ten poziom, ale on zrobił to z godnością. Każda z nich miała wszystko, każda miała pałac, a potem odszedł i dokończył wszelkie swoje działania.

 A stało się tak dlatego, że ósma mantra Shri Upaniszad powiada, że Bóg jest tym, który spełnia wszystkie pragnienia każdej żyjącej istoty. Bo nie będę miał ochoty kochać Boga, nie będę dążył do żadnych duchowych rzeczy jeśli najpierw nie ucieknę od pożądania. Istnieje we mnie taka moc jak pożądanie i ona musi zostać przeorientowane o 180 stopni.  To znaczy, że muszę przestać pracować jak odkurzacz i najeść się do syta tego wszystkiego. 

Po to właśnie istnieje prarabdha karma, która pozwala ciału to uczynić, pozwala spłacić wszystkie długi, nacieszyć się wszystkim czego pragnie ciało. Każdy ma to już przygotowane - ale ważne jest, żeby nie działo się to w sposób przestępczy. 

 Wróćmy do tematu: "zasłużyć na miłość". Wiemy już w jaki sposób możemy zadziwić Boga.  Część ludzi powie: "Och Boże! będziemy Cię czcić, będziemy Cię szanować". No owszem - po pierwsze, trzeba Go szanować, to oczywiście jest prawda. Ale miłość nie pojawia się od razu. 

W Indiach jest taki ciekawy rytuał, oddaje się cześć Gangesowi. Tutaj ten Ganges sobie płynie, ktoś odchodzi, nabiera tej wody do jakiegoś naczynia i zaraz potem ofiaruje tę samą wodę Gangesowi: "proszę bardzo Gangesie - oto woda dla ciebie".

 Podobnie jest ze wszystkim co my tu czynimy - Bóg nam coś powierzył, Bóg dał nam jakiś materiał i nazwał to "powierzoną nam dolą" - a my tę dolę w jakiś sposób przekształcamy i mówimy do Boga: „Proszę, przeżyliśmy takie coś i oddajemy Tobie”. 

 Myśmy mu dali to należało do niego - czyli On wiedział co z tego może wyniknąć. Wiedział, że to może wyjść dobrze, albo niezbyt dobrze. Jego nawet niezbyt ciekawi to co my tam ostatecznie uzyskaliśmy i co kładziemy Jemu na ołtarz, ale dla niego najważniejsze jest to jak my sami się przetransformowaliśmy w czasie wykonywania tego.

 Ale jest jedna rzecz, która może wielce zaskoczyć Boga. To jest nasza wdzięczność. Bo na przykład zwierzęta nie mają pojęcia o Bogu.

One patrzą na siebie nawzajem, taka różnorodność, chaos.  One nie do końca rozumieją jedność tego świata. One potrzebują pana, mają tam podział na słabych, silnych, równych itd. Na tym kończy się ich pojmowanie świata.

  Natomiast człowiek już rozumie, bo dostał mózg. I ta wiedza sprawia, że człowiek może wyrażać wdzięczność - na przykład w modlitwie: "pobłogosław Boże ten posiłek jaki nam zesłałeś". 

 Ktoś powie: "no ale ja przecież siałem, zebrałem plony, wypiekłem chleb, zapracowałem i coś tam kupiłem". Ale Bóg mógł nie dać Tobie tej możliwości i dlatego podziękuj mu za to. 

 Tak więc kiedy błogosławimy go za to wszystko - kiedy dziękujemy Mu za kolejny dobry dzień to nagle zaczynamy zauważać, że ten dzień jakoś się dobrze układa, jedno się kończy, drugie się zaczyna, bez przerw, bez napięcia.

 Wtedy jakoś wszystko idzie dobrze, jakoś chce się kontynuować, kontynuować, wszelkie działania. Miłość nigdy się nie kończy - ona wtedy płynie nieustannie. Bo jeśli pojawia się przerwa – jeśli nie skończyłeś jednego i pojawia się coś nowego, kiedy to się nakłada a ty jesteś rozrywany do dwóch zadań - na dwóch krzesłach nie da się siedzieć jednocześnie. Tu może mieć miejsce przerwa w miłości.

Ale kiedy dziękujesz Bogu za wszystko, to jedno się kończy i płynnie przychodzi kolejne. Albo jeden człowiek odchodzi i przychodzi inny - tak jak tu u nas niedawno. Odszedł Aleksander a przyszłaś ty - ot, tak po prostu.  

A kiedy mu dziękuję, mówię: „Och, dziękuję, jakie interesujące, jakie wspaniale”. A on wtedy mówi sobie: „O proszę! ta dusza zaczyna coś rozumieć - coś pojmuje".

 Albo na przykład, taki przebiegły, taki mądry, taki silny, taki mądry Odyseusz, - ten z powieści Homera. To zdanie, które on tam wypowiedział na końcu, że bez bogów człowiek jest niczym.  

 A kiedy człowiek to zrozumie, to nie jest już makakiem rezus, jest już homo sapiens. A makak rezus myśli sobie: „ ja, zaraz coś tutaj zrobię i prawie tak jak sam Bóg". 

Tak więc oczywiście, nie da się zasłużyć na miłość, nie da się na nią zasłużyć. Po pierwsze wszelka miłość jest niezasłużona i wiemy o tym. Mężczyzna widzi kobietę i jeśli to prawdziwa miłość, to człowiek sobie myśli: „Dlaczego ja? Co ja uczyniłem w tym celu? Nie rozumiem". 

Teraz są nawet takie kursy uczące, że trzeba zrobić to i tamto - i nagle bum, niby jest miłość. Zadziałało więc równa się miłości. Nie ma czegoś takiego. Był nawet taki stary film jak pamiętacie: "przepis na miłość".

Miłość jest wtedy, gdy logika w końcu odlatuje i przestaje kierować czyimś życiem, ponieważ jeśli działa logika, to ona zawsze opiera się na nawykach. Ogólnie rzecz biorąc, każda logika to nawyk, to powtarzanie czegoś, to jakieś prawo, jakieś przyzwyczajenie.

 Na przykład człowiek wstaje rano, robi to, tamto i coś jeszcze, a pół godziny później go pytają: „Co tam robiłeś?” a on nie pamięta niczego. To nie on żył, tylko nawyk. On sam był martwy. 

Pamiętacie słowa Jezusa: " niech umarli chowają swoich umarłych". Ci, którzy żyją nawykami, są martwi. To są zombie. I w stosunku do tych martwych logika jest bardzo przydatna - ona ma tutaj zastosowanie. To tak, jakby istniała jakaś maszyna i miała instrukcje. Tam, jest to przydatne. 

 Ale jeśli chodzi o prawdziwe życie, to logika jest tu niemożliwa do zastosowania. Bo kiedy miłość się włącza, to jest to coś nowego, coś czego jeszcze nie ma. Wtedy logika znika. Bez miłości logika nigdy, przenigdy nie odda swojego tronu. 

 A kiedy miłość przychodzi do człowieka, to ona przychodzi wraz z misją, tylko z przeznaczeniem. Bez tego nie ma dla niej miejsca. Jak powiedziano w Biblii, na końcu, w Apokalipsie: „A ci mają imiona, tak jakby żyli, ale oni są umarli." 

 Więc na przykład kobieta urodziła dziecko i to jest jej przeznaczenie, to jest jej życiowy cel. Wykarmić je, ona je kocha bo bez jej miłości ono po prostu umrze. Po pierwsze to dziecko nie przynosi jej nic więcej poza zmartwieniami, a ona je kocha do szaleństwa  i jest gotowa każdemu gardło przegryźć w jego obronie.

Ale czy ona jest aż tak duchowa czy jak? Nie, ona otrzymała miłość. Miłość to dar od Boga. Darem Bożym jest miłość, a drugim darem jest radość. To są dary Ducha Świętego. I Dali ci więc tę miłość i już koniec. A co ci podarowano .. nie jesteś w stanie tego kupić.

 Albo inny przykład. Jakiś człowiek dojrzał do ​​czegoś -  do wywołania rewolucji albo do zbudowania czegoś w czasach pokoju, albo zasiedlić jakieś dziewicze ziemie czy coś podobnego. Wtedy natychmiast u jego boku pojawia się jakaś kobieta w której on się bez pamięci zakochuje i staje się całkowicie nieustraszonym człowiekiem.

On jest nieustraszony w podejmowaniu decyzji, w przyjmowaniu niezwykłych rozwiązań. On się wtedy staje prawdziwym królem - a miłość staje się tym uzupełniającym źródłem.

 To źródło od Boga. On wtedy kocha wszystko i wtedy dla niego codzienne życie nie stanowi  żadnego problemu. Kiedy człowiek kocha to może żyć nawet w szałasie - jemu wtedy nie potrzeba już najnowszych tapet i modnych kafelków w łazience.

 Ale kiedy nie kocham, to wtedy będę żądał remontu mieszkania na europejskim poziomie i nadal będę niezadowolony - będą pretensje, że jest tylko jedna toaleta a powinny być dwie. Potrzebuję więcej - na drugim piętrze też ma być toaleta. 

Tacy ludzie jadą gdzieś do ośrodka wczasowego i są niezadowoleni, że pościel jest pomarszczona albo jest niewłaściwe wyposażenie. To są ludzie, którzy nie kochają i na pewno znajdą coś do czego się przyczepią.

 Tak więc miłość pojawia się tylko wtedy kiedy istnieje przeznaczenie. Ta moc miłości bywa różna. Jednym z przykładów miłości jest miłość pomiędzy matką a dzieckiem czyli miłość rodzicielska, istnieje też miłość małżeńska i tak dalej. 

A takich rodzajów miłości rozróżnia się 12 - w zależności od tego, co należy wykonać, jakie człowiek ma zadanie. Miłość jest czasownikiem i jest dana dla wykonania konkretnego dzieła, a nie dla przyjemności.

Ona jest dana dla mocy - jest napisane w Bhagavadgicie: "radość ze swojej mocy". W sfałszowanym wydaniu jest to przerobione - tam napisano "wkraczając w sferę przyjemności". W praktyce w ten sposób podmieniono miłość na pożądanie. 

 Cóż, to wszystko. I dlatego nie można tego kupić, nie możesz na to zasłużyć - to jest niemożliwe. Ale można przyjąć wyzwanie, jakie niesie ze sobą los - kiedy od razu przyjmiesz wyzwanie losu to natychmiast się zakochujesz. Kto się boi, jest niedoskonały w miłości.  A miłość jest zawsze doskonała. Dziękuję.

 wersja polska: https://www.youtube.com/watch?v=AtkqEb7NVso

Władza nad diabłami - Wiktor Sawieliew

 oryginał: https://youtu.be/wY6gEfX9Rho

Witajcie ludzie.

  Dzisiaj omówimy bardzo ciekawe zagadnienie, zatytułowane „Nie uciekaj przed swoim diabłem, naucz się lepiej go kontrolować”. Pamiętacie ten zbiór opowiadań Mikołaja Gogola „Wieczory na chutorze w pobliżu Dikańki”?

Był sobie taki kowal Wakula i jakoś, tak się złożyło, że w worku za plecami miał diabła i wykorzystywał go w swoich celach - na przykład żeby polecieć na nim do Petersburga - ta jego podróż była dość interesująca. Potrzebował jakieś pantofelki dla swojej ukochanej i wybrał się nawet do samej królowej. 

  Ale droga okazała się bardzo nietypowa - istnieje taka stara, czarno biała ekranizacja tej opowieści. On tam osiodłał diabła i wydawał mu polecenia zmuszając go do dobrego zachowania.  

 Chcę tu powiedzieć, że każdy ma takiego diabła, i można go ujeździć. Nie ma potrzeby dokonywania żadnego egzorcyzmu.

Jeśli pamiętacie to Sri Upaniszady mówią, że mamy też tę materialną naturę w sobie, tę samolubną, egoistyczną. I muszę powiedzieć, że jest ona bardzo potężna. Czemu nie wykorzystać tej mocy w swoich sprawach domowych i załatwić wszystko? Wtedy nie będziesz musiał zatrudniać żadnych niewolników, żeby robili to za ciebie. Wtedy będziesz samowystarczalny, a miłość nie będzie problemem. Nie będzie wtedy wojen, - no, przynajmniej nie będzie żadnych w twoim życiu. To znaczy, że nie musisz odrzucać swojej ciemnej strony, ale ją wykorzystać.  

 To taki trochę długi wstęp zanim przejdę do tego głównego tematu czyli w jaki sposób władać diabłami - jak je kontrolować. 

Istnieje 12 rodzajów relacji z Bogiem, i jest tam również gniew oraz inne takie negatywne rzeczy, które w ogóle nie przypominają czegoś pozytywnego, i trzeba je jakoś wykorzystać. 

  Albo spójrzmy na Pandawów. Niby tacy święci Pandawowie, a oni przyjaźnili się ze złymi duchami i tak samo jak ten kowal Wakula latali na tych diabłach przez Himalaje. 

 Albo na przykład ten bajkowy duch Domowik - wam się wydaje, że to jakiś aniołek ze skrzydłami? Tak nie jet - to też jest jakiś zły duch niższej rangi. Niektórzy ludzie się z nim przyjaźnią, dają mu mleko, ale nie jest jasne, kto je pije, czy myszy czy może Domownik ale, ludzie mówią, że faktycznie sytuacja w domu się poprawia, że wszystko jest w porządku. 

A wracając do tej opowieści Gogola  „Wieczory na chutorze w pobliżu Dikańki”  i o tym lataniu na diable to można na nią spojrzeć nie tylko jako na bajkę, ale można w niej zobaczyć bardzo ciekawy obraz życia. Każdy człowiek ma jakieś tam swoje diabły, gniew, strach, zazdrość, upór, urazę, jakieś silne pragnienia, pragnienie kontroli. 

 I jeśli masz już tego serdecznie dość i przeprowadzisz sesję jakichś egzorcyzmów to człowiek może się od tego uwolnić, od tego procesu myślowego czy też jakichś konsekwencji zachowania.

Problem nie polega na tym, że te cechy istnieją, ale na tym, kiedy przejmują stery naszego życia i nami kierują - kiedy kieruje nami gniew, chciwość i tak dalej.  Lecz  jeśli zostaną wykorzystane w odpowiednim czasie, to wszystko jest jak należy. Mówi się że istnieje Dharma i istnieje Apad-dharma. To znaczy, istnieją pokojowe warunki życia i są wojskowe (wojenne) warunki życia. I właśnie w czasach działania apad-dharmy, musisz czerpać z tych swoich zasobów, z gniewu i tak dalej. 

 No bo jak można obejść się bez gniewu na wojnie? Napoleon powiedział: „Gniew na wojnie jest jak złoto", - ty dzięki temu stajesz się przerażający, wróg jest sparaliżowany i zdemoralizowany.  

 Nawet podczas jakichś codziennych, normalnych zadań bywa tak, że ciężko jest się do czegoś zabrać i wtedy możesz zebrać się i tak uderzeniowo tego dokonać - pewnie wiecie jak to jest.

Bo wojna z nieporządkiem, z entropią, to też jest przecież wojna. Można prowadzić wojnę ze swoim stanem ducha, albo na przykład z chorobą. Był kiedyś taki legendarny mędrzec i filozof Hodża Nasreddin - znacie na pewno te różne przypowieści o nim - krążą różnorakie historie. 

Jedna z nich mówi o umierającym królu, nikt nie może mu pomóc, a on mówi: „albo ktoś mnie wyleczy, albo zaraz utnę wszystkim głowy”. A potem ktoś przychodzi i mówi: „Wyleczę cię natychmiast”. Potrzebuję worka złota i najlepszego konia, Koń ma być czarny. To będzie moja zapłata.

Król się zgodził. A teraz wszyscy, wynoście się stąd, a ja go wyleczę. I zaczął wypróżniać się na tego króla -  na króla!, który był przyzwyczajony do szacunku, ale tutaj to wcale nie było okazywanie szacunku. Król zaczął wstawać z łóżka, przeklinając, a ten śmiał się z niego i kpił. Król ostatkiem sił chwyta za miecz....   a gniew skupia w człowieku ostatki sił - nawet w ostatnim tchnieniu  możesz się jakoś wyczołgać z tej ignorancji, z tej choroby. 

 No i ten siada na konia i zaczyna uciekać z workiem złota, a król za nim - jakimś cudem wdrapał się na konia i goni go z mieczem wołając: "odrąbię ci łeb!". Ten kpiarz woła do króla: "zobacz! nie mogłeś się zwlec z łóżka a teraz jedziesz konno!" Król otrząsnął się z gniewu i patrzy zdumiony: "och! rzeczywiście!"

Tak więc widzicie - gniew może pokonać ignorancję, bo taki człowiek jest w stanie pasji. Kiedy człowiek się rozgniewał to wtedy już nie on decyduje co czyni, on już nie panuje nad gniewem, ale gniew panuje nad nim.

I już nie człowiek decyduje, czego naprawdę potrzebuje, ale pożądanie decyduje za niego, ono wytycza jakąś tam trasę, podejmuje jakieś działania, ustala jakieś relacje, i życie obrało już inny kierunek. 

 Albo ktoś się przestraszył i strach zaczyna dyktować człowiekowi dokąd ma iść, czego unikać, gdzie się schować. Bywa też, że człowiek się obraził i ta uraza czasami na całe lata przywiązywała człowieka do pewnego wzorca zachowań i przez lata determinowała jego relacje z tym czy innym człowiekiem. 

Mówiąc raz jeszcze innymi słowy:  ludzka natura posiada ogromną energię, ogromną moc, a ta natura obejmuje gniew i wszystkie te inne rzeczy.  A ścieżka duchowa niekoniecznie jest próbą zniszczenia wszystkich silnych uczuć w sobie. Rzecz w tym gdzie je skierujemy. 

Na przykład gniew może przekształcić się w determinację, aby chronić to co jest naprawdę ważne. Upór przy stosownym wysiłku można przekształcić w wytrwałość, w taką niezwyciężoność, w silne pragnienie - w energię do osiągnięcia celu. A dla przykładu strach  może zostać przekształcony w ostrożność lub w uważność. Poczucie sprawiedliwości można przekuć w umiejętności nieignorowania nieszczęść innych ludzi.  

 Ktoś może powiedzieć: „czekaj, czekaj. Poczucie sprawiedliwości już istnieje, prawda?”. Przecież prawo karmy stanowi, że sprawiedliwość już istnieje, nie ma niesprawiedliwości. 

Ale istnieje poczucie sprawiedliwości, które mnie denerwuje, że coś tu nie gra, że ​​coś nie działa zgodnie z zasadami. Ale to mnie nie powstrzymuje i mogę komuś w czymś pomóc. W przeciwnym razie spojrzałbym i powiedział: „No tak, tak, to jest jego karma, widzisz?”.  

 Wszystko można przekształcić, wszystko może się transformować. Można przemienić nawet duchowe w materialne a także przekształcić odwrotnie. I dlatego zło musi zostać przemienione w dobro. 

 Dlatego Dobro tworzy się ze zła, bo nie ma niczego innego, z czego można by je stworzyć, prawda? Jak to powiedział Woland w powieści "Mistrz i Małgorzata": „A gdzie byłoby twoje dobro, gdyby nie ja?” Zatem nawet wewnętrzne napięcie może stać się takim impulsem do rozpoczęcia przemiany w człowieku. To tak jakby jakaś sprężyna wewnątrz nas, która się natychmiast prostuje, ale stopniowo to by po prostu nie zadziałało. 

 Człowiek zaczyna się tam, gdzie przestaje być niewolnikiem własnych impulsów. On przejmuje te impulsy i kieruje ten wektor tam i tam. Czuję gniew, ale nie muszę już w niego wpadać. Albo się boję, ale strach nie musi już podejmować za mnie decyzji. Czegoś tam na przykład pragnę, ale mogę zapytać siebie: „Czy naprawdę tego potrzebuję?”. 

Muszę się zmusić, zapytać swój umysł: „Czy naprawdę tego potrzebuję?”. Albo noszę jakąś urazę, ale mogę zdecydować, czy będę ją ze sobą nosił, czy nie. Tak w ogóle to urazy pozbywamy się przez przebaczenie, a przebaczenie jest wynikiem zrozumienia. Muszę zatrzymać się i pomyśleć, czy naprawdę jestem obrażony? Może tak właśnie powinno być? A może dostałem impuls, żeby gdzieś iść i nie utknąć w jednym miejscu?

 Widzicie zatem, że to nie jest kwestia tego czy w nas są diabły? One są - każdy je ma. Nasze diabły to jest nasza natura materialna, to są te diabły. Można to nazwać rozmaicie: Szatan, diabeł, - a można powiedzmy, mahamaya, devidasi. Mahamaya czyli  złudzenie, iluzja - to jest świat materialny, prakriti. Można to przedstawić z rogami, albo można przedstawić to jako silnego konia, na którym gdzieś jedziesz. Tak więc każdy je ma. Pytanie brzmi: "kto teraz trzyma lejce mojego życia? Czy ja te lejce trzymam czy może moje emocje?"

  A tutaj, obraz tego Wakuli, który dosiadał diabła staje się bardzo interesujący. On nie staje się sługą diabła, on zmusza go do służenia swojemu celowi. Oto potężna energia w nas, może stać się albo panem naszego życia, albo narzędziem w naszych rękach. 

Człowiek duchowy nie jest kimś, kto nigdy nie doświadcza gniewu, strachu, pożądania czy urazy. Człowiek duchowy może się obrazić, może wpaść w gniew - można tu podać wiele przykładów w świętych pismach, nawet nie chcę ich wymieniać. 

 Człowiek duchowy uczy się zauważać je przed tym zanim one zaczną kontrolować jego działania. Więc, zamiast pytać, jak się tego pozbyć, lepiej zapytać, jak mogę nauczyć się z tym radzić, jak z tego prawidłowo korzystać. Pamiętacie jak Adriano Celentano rąbał drewno, kiedy bronił się przed pożądaniem?

To była ta scena z filmu gdzie go kusiła kobieta - on wtedy nagle poczuł potrzebę zrobienia czegoś.  Po prostu rąbał drewno, zrobił coś pożytecznego. Więc okiełznał tego diabła, a drewno zostało porąbane i wszystko jest w porządku.  

 Tak więc zamiast pytać, jak się go pozbyć, znacznie bardziej przydatne byłoby pytanie siebie: jak mogę nauczyć się go kontrolować, jak go używać. Ponieważ prawdziwa wewnętrzna siła to nie brak diabłów - to umiejętność nieoddawania im steru, żeby to nie one miały władzę. 

 Spójrzcie,  Wakula na przykład dosiadał diabła i na nim latał.  Ja mam własnego diabła, zwanego demonem południa. Kiedyś wygłosiłem o nim cały wykład. Demon południa to najstraszniejszy demon i mi jest najwygodniej korzystać z jego usług. On jest bardzo potężny. On użyje wszelkich sposobów żeby tylko nie nastała zgoda, żeby się uczyć czegoś nowego i trzecie: żeby się nie modlić.

 Na przykład mogę przekopać ogród, coś tam polakierować albo położyć kafelki w łazience, przetransportować kłody. To oznacza, że demon południa jest bardzo potężny. I kiedy nadchodzi, czas na modlitwę albo czas na jakiś wykład abym się przygotował, to chodzę i zastanawiam się co powinienem zrobić? 

 Ja nie chodzę po prostu nic nie robiąc, bo ten demon południa może przenosić góry żebym tylko nie zabrał się za wykonanie tej duchowej rzeczy.  Ja wtedy od razu planuję i podejmuję się najtrudniejszych zadań, których po prostu bałem się podjąć. Wtedy jestem natchniony, biorę się za to co mam do wykonana i kiedy potem oglądam się wstecz, to widzę, że nie ma już nic do zrobienia i wokół mnie zapanowało już pełne feng shui. 

A potem wygłaszam wykłady albo idę pogodzić z niektórymi ludźmi, albo zdobywam nową wiedzę. Bo, jak powiedział Włodzimierz Iljicz Lenin: "ta wiedza, która nie wzrasta, maleje z każdym dniem".  Niektórzy powiadają: "och! Tak nie jest. Ja już wszystko wiem i teraz żyję wyłącznie według moich olśnień i objawień".

 Tak nie jest - potrzebna jest nieustanna praca. A ten południowy demon zniechęca i podpowiada co innego, bo nikt się nie lubi uczyć. Ja go właśnie w ten sposób wykorzystuję.

Kiedyś przyszedł do mnie pewien człowiek i ja mu powiedziałem: „Ja tam nie wierzę w tę twoją astrologię”. A on mi na to: "popatrz, istnieje coś takiego jak arabskie punkty”. Wziął datę moich  urodzin, zapisał i wyliczył mi konkretne dni w moim życiu - te właśnie arabskie punkty. Popatrzyłem i pytam dalej: "a ten dzień tutaj to co za szczególny punkt?" On tam go opisał jako "dzień zdrady" - u każdego człowieka pojawia się taki dzień.

A ja wtedy prowadziłem pamiętnik, prowadziłem ten dziennik przez jakieś 10 lat.   Wiedziałem, co się działo każdego dnia - spojrzałem więc tam i zobaczyłem, że w tym czasie, wieczorem i w nocy bolał mnie ząb. Ten ząb był już chory w ciągu dnia, ale kiedy jesteś zajęty to nie zwracasz na takie rzeczy uwagi - uwaga przekierowywana jest gdzie indziej. 

Ale kiedy się kładziesz, światło gaśnie, czujesz tylko ten ząb i po prostu nie możesz spać. A potem poszedłem do mojej szafy i przesortowałem śrubki, śruby, nakrętki - poukładałem wszystko na miejsce. Posprzątałem bałagan, którego narobiłem przez pięć lat i nie mogłem się za to zabrać. 

 I to był właśnie ten dzień zdrady. Poprzez ten ból zęba przyszedł do mnie ten demon południa i ja go wykorzystałem.

Potem jakoś to wszystko samoistnie zniknęło. No cóż, tak to u mnie było. Dziękuję za uwagę.

wersja polska: https://www.youtube.com/watch?v=xaiKY461fRo