„Twój umysł nie należy do ciebie. Znajdź najeźdźcę" - Carlos Castaneda

 oryginał: https://www.youtube.com/watch?v=ysHfSxs1JOo

Wyobraź sobie bezkresną pustynię Sonora. Noc tutaj to nie tylko brak światła. To gęsta, namacalna substancja, pełna szeleszczących dźwięków, cieni i ukrytego zagrożenia. Ta ciemność nie otula cię delikatnie , ale wisi jak kopuła, naciskając z góry, wyostrzając słuch i wyobraźnię. Powietrze jest ciężkie, ale przejrzyste, jak napięta struna, która może zadrżeć w każdej chwili. Wydaje się, że jeśli weźmiesz zbyt głęboki wdech, możesz uruchomić tę strunę i sprowokować reakcję czegoś niewidzialnego.  

 Suchy wiatr szeleści w rzadkiej trawie, rozbrzmiewają stłumione dźwięki pieśni, a każdy szelest brzmi, jakby ktoś się zbliżał. Każdy trzask gałązki staje się przeczuciem, jakby sama pustynia przysłuchiwała się tobie. To właśnie tutaj, przy ognisku, siedzi Carlos Castaneda, młody, ambitny antropolog z Uniwersytetu Kalifornijskiego. Przyjechał tutaj nie po mistycyzm, ale po dane. Jest przyzwyczajony do obcowania z kwestionariuszami, opisami etnograficznymi, dziennikami terenowymi, a nie z poczuciem, że rzeczywistość wokół niego gęstnieje. 

 W rękach trzyma notes, w kieszeni ołówek, a w głowie ma dobrze rozwinięty system wiedzy akademickiej, gotowy do klasyfikowania i wyjaśniania każdego zjawiska. Nauczono go wątpić, sprawdzać, cytować źródła, formatować odnośniki zgodnie ze standardami. A cała ta wyszkolona maszyna myślowa nawykowo poszukuje kategorii, diagramów, akapitów.  

 On organizuje w myślach każdą frazę, wyobrażając sobie z góry, w którym rozdziale jego rozprawy naukowej może się ona przydać. Jest pewien niezmienności swojego świata, gdzie przyczyna zawsze ma skutek, a rzeczywistość mierzy się linijką i wagą. Dla niego prawda to coś, co można odtworzyć, opisać i porównać z istniejącymi teoriami.  

Wysłuchaj to nagranie do końca, a dowiesz się nie tylko dlaczego twój własny umysł doprowadza cię do szaleństwa lękiem i strachem, ale także otrzymasz konkretne, porażająco skuteczne techniki wyłączania tego obcego programu. To, co usłyszysz, na zawsze zmieni twoje postrzeganie siebie.

  Naprzeciwko Castanedy siedzi stary Indianin Yaqui, Don Juan Matus. A jego obecność rozbija tę pewność siebie jak domek z kart na wietrze. Nie ma w nim postawy człowieka uniżonego, płaszczącego się sługi - brak jest również pragnienia, aby zrobić wrażenie. On po prostu istnieje, ale tak solidnie, że jego milczenie jest niepokojące. Jego bezruch nie przypomina zmęczenia starca. To rodzaj drapieżnej, skupionej ciszy - tak jakby w jego wnętrzu była ściśnięta sprężyna, która może się w każdej chwili rozprężyć. 

 Don Juan mówi rzeczy, których umysł Carlosa odmawia przyjęcia. Z każdym słowem staje się to coraz bardziej oczywiste, że zwykłe metody naukowe niczego tu nie gwarantują. Indianin mówi, że świat wcale nie jest taki, jakim go widzimy. Nie tylko trochę bardziej złożony, nie bardziej wielowarstwowy, ale fundamentalnie inny, wymykający się jakimkolwiek konwencjonalnym koncepcjom, niepasujący do notatek z wykładów, niepasujący do żadnej szkoły myślenia. 

Carlos czuje, jak lepki strach pełza mu po kręgosłupie. To nie tylko strach przed ciemnością czy dzikimi zwierzętami. To pierwotny strach, że całe jego życie, całe jego wykształcenie i logika są jedynie parawanem, za którym kryje się otchłań. Przerażające nie jest to, że świat jest tajemniczy, ale to, że ta tajemniczość może całkowicie przeczyć jego oczekiwaniom.  

 Carlos próbuje racjonalizować to, co się dzieje. Mówi sobie: „To tylko szok kulturowy. To efekt działania roślin psychotropowych”. Starzec mówi metaforami. Wewnętrzny naukowiec pospiesznie dobiera etykiety: "dyskurs szamański, tradycyjna kosmologia, mito-poetyczna świadomość". Carlos trzyma się swojego intelektu jak koła ratunkowego. Ale im bardziej próbuje wyjaśnić to, co niewytłumaczalne, tym bardziej odczuwa własną bezsilność. 

 Słowa, które zazwyczaj tak posłusznie tworzyły ciąg rozumowania, zamieniają się w rozsypujący się piasek. Logika zaczyna słabnąć, a to staje się jeszcze bardziej niepokojące. Cienie wokół ognia pogłębiają się i wydaje się, jakby z ciemności obserwowało go coś niedającego się nazwać. W tym momencie antropolog umiera, a rodzi się przestraszone dziecko, skonfrontowane z niepoznawalnym. Czuje się bezbronne, nagie w obliczu wszechświata, który nagle przestał być zrozumiałym mechanizmem i przekształcił się w żywą, drapieżną istotę. 

 Ten strach jest znajomy dla wielu z nas. Przypomnijcie sobie chwile, kiedy logika zawodziła, kiedy czułeś irracjonalny niepokój, patrząc w lustro lub w nocne niebo. Wydaje się, że nic się nie dzieje. Ten sam pokój, ten sam sufit, te same gwiazdy, te same obiekty na swoich miejscach, te same dźwięki za oknem. Ale nagle w znajomym obrazie rzeczywistości pojawia się rysa i przez ułamek sekundy czujesz obce, nieantropocentryczne spojrzenie, jakby sama przestrzeń cię badała, a nie na odwrót. 

 To uczucie, że nie jesteś sam we własnej głowie, że za tym znanym tobie: "ja myślę", kryje się coś, co posługuje się twoim głosem, twoimi wspomnieniami, ale nie musi być przyjazne. 

 Carlos nie wiedział jeszcze, że jego paranoja była w pełni uzasadniona. Szukał zagrożenia na zewnątrz w szeleszczących krzakach, w krzykach nocnych ptaków. Rozglądał się po okolicy, nasłuchiwał zwierząt, pilnie rozglądając się po otoczeniu. Najstraszniejszy potwór nie znajdował się w krzakach, ale we własnej czaszce. 

 Dlaczego my, ludzie, istoty zdolne do budowania statków kosmicznych i pisania symfonii, jesteśmy tak głęboko i beznadziejnie nieszczęśliwi? Czy zastanawiałeś się kiedyś nad tym paradoksem? Potrafimy wysyłać statki kosmiczne na inne planety, rozszczepiać atomy, symulować najbardziej złożone systemy, a mimo to nie jesteśmy w stanie radzić sobie z atakiem paniki o 3:00 nad ranem. 

 Możesz spędzić lata czytając książki psychologiczne, uczęszczając na warsztaty rozwoju osobistego, cytując mądre aforyzmy, a mimo to budzić się z tym samym otępiałym uczuciem bezsensu. Posiadamy najbardziej złożone narzędzie we wszechświecie – ludzki mózg, ale używamy go głównie do dręczenia samych siebie.

Jest w tym zjadliwa ironia. Narzędzie, które mogłoby służyć najsubtelniejszej percepcji, zamienia się w fabrykę lęku. Budzimy się z niepokojem, spędzamy dzień z wątpliwościami i zasypiamy z żalem. 

Gdy tylko otworzymy oczy, chwytamy smartfon, żeby sprawdzić wiadomości i listy zadań, i od pierwszych sekund dnia, świadomie wpuszczamy w siebie powódź irytujących bodźców. Nawet we śnie ten instrument nie daje nam spokoju odtwarzając koszmary i dziwne scenariusze, które rano pozostawiają po sobie lepką warstwę osadu. 

 Odkrycie przyczyny tego zajęło Carlosowi dekady żmudnej nauki. Dopiero pod koniec swojej podróży Don Juan wyjawił mu szokującą prawdę, najstraszniejszy sekret starożytnych czarowników, który wywraca do góry nogami całe pojmowanie psychologii i natury ludzkiej.  

 Oświadczył on, że ludzki umysł nie jest naszym umysłem. Jest, że tak powiem, obcym urządzeniem, implantem, wbudowanym programem. To, co przywykliśmy uważać za naszą osobowość, okazuje się areną, na której rozgrywa się dramat kogoś innego. 

 Według nauk Tolteków, w starożytności, ludzkość została zaatakowana przez istoty z innego wymiaru. Don Juan nazywał ich "lotnikami" lub drapieżnikami. Te istoty podbiły nas nie za pomocą broni  ani nie spętały nas łańcuchami, ale w znacznie bardziej wyrafinowany sposób. Istoty te dały nam swój umysł. Brzmi jak fabuła taniej powieści science fiction, prawda?

Od razu pojawia się chęć, żeby to zignorować mówiąc: "alegoria, mit, metafora". Ale spójrzmy na to przez pryzmat naszego codziennego doświadczenia, przez pryzmat tejże psychosomatyki i niewytłumaczalnego ciężaru istnienia, o którym mówiliśmy we wstępie. 

 Dlaczego ty, będąc osobą inteligentną i racjonalną, nagle zaczynasz zachowywać się jak histeryczny nastolatek albo uciśniona ofiara? Dlaczego możesz tego samego dnia udzielać mądrych rad przyjacielowi, a potem wieczorem wpadać w tę samą pułapkę, przed którą właśnie ostrzegałeś kogoś innego? Dlaczego, wygłaszając doskonale rozsądne tezy o właściwym sposobie postępowania, dziesięć minut później sam je łamiesz? Dlaczego wiesz, jak postępować, aby być szczęśliwym, ćwiczyć, unikać stresu i kochać bliskich, a czynisz dokładnie odwrotnie? Jesz niezdrowe jedzenie, krzyczysz i angażujesz się w autodestrukcję? 

 Drapieżnik oddaje nam swój umysł, który z natury jest małostkowy, sprzeczny, zapatrzony w siebie i pełen lęku przed ujawnieniem. To nie jest umysł Stwórcy, nie umysł badacza, ale umysł urzędnika-kontrolera, który troszczy się jedynie o to, aby wszystko pozostało pod kontrolą. On nie szuka prawdy, szuka stabilności własnej dominacji. To właśnie ten obcy umysł sprawia, że ​​czujemy się nieistotni lub, przeciwnie, wyolbrzymia nasze ego. Łatwo przeskakuje między biegunami samoupokorzenia i narcyzmu, ponieważ oba produkują odpowiednie spektrum emocji. 

 Staliśmy się idealnymi bateriami. Generujemy wybuchy emocjonalnej energii, strachu, zazdrości, gniewu, użalania się nad sobą. I to właśnie tą energią żywią si ci, którzy zainstalowali w nas to urządzenie. Twój chroniczny lęk to nie tylko biochemiczna usterka; to strategia. Strategia drapieżnika, który utrzymuje stado w ciągłym napięciu, aby mleko było smaczniejsze. 

 Połączenie z rzeczywistością jest tu przerażająco bezpośrednie. Twoja depresja, twoja apatia i niekończące się wewnętrzne konflikty to oznaki, że jesteś właśnie teraz zjadany. Nie gdzieś tam, w abstrakcyjnych sferach, ale w najbardziej konkretnym momencie, kiedy po raz setny tego dnia siedzisz z tępym wzrokiem, odtwarzając w głowie tę samą bolesną scenę. 

 Najbardziej oczywistym i jednocześnie najbardziej nieuchwytnym narzędziem kontroli jest wasz wewnętrzny dialog.Zwykliśmy uważać, że ten głos w naszych głowach to my sami. Mówimy: „Ja myślę”. Ale Don Juan twierdził coś przeciwnego: „Nie ty myślisz - "ktoś myśli za pomocą ciebie”. Ten nieustanny strumień słów, obrazów, kłótni z samym sobą, próby przyszłych rozmów i przeżywanie dawnych żalów – to właśnie jest dzieło obcego urządzenia. Musi ono nieustannie mówić, żebyś nie zauważył ciszy poza słowami. 

Przeprowadźmy prosty eksperyment już teraz. Odłóż ten tekst na minutę i postaraj się o niczym nie myśleć przez dokładnie 10 sekund. Tylko cisza. Postaraj się nie myśleć o białej małpce. Udało się? Prawdopodobnie nie. W pierwszej sekundzie twój mózg eksplodował: "Dobra, nie myślę. A teraz myślę. Och, swędzi mnie nos. Ile jeszcze mam czekać? To głupi eksperyment". Pojawi się lista rzeczy do zrobienia na jutro. Losowa melodia. Fraza z dzieciństwa - i właśnie przegrałeś. 

 Nie jesteś panem własnego domu, jeśli nie potrafisz nakazać radiu się zamknąć, nawet na chwilę. Ten mechanizm działa jak toksyczna guma do żucia. Przypomnij sobie, jak często przed snem nagle przypominasz sobie niezręczną sytuację sprzed pięciu lat. Przypominasz ją sobie w żywych barwach, z najdrobniejszymi szczegółami, jakby wydarzyła się wczoraj, i znów czujesz ten sam wstyd, nawet jeśli obiektywnie nikt poza tobą od dawna jej już nie pamięta. Albo jak odtwarzasz w myślach rozmowę z szefem, wymyślając dowcipne odpowiedzi, których nigdy byś nie wypowiedział w rzeczywistości. 

 Po co?  Jaka jest ewolucyjna korzyść z tego procesu? Nie ma żadnej. To czyste marnotrawstwo zasobów. Don Juan wyjaśnił to z przerażającą prostotą. Dają nam swój umysł, drobiazgowy, sprzeczny i pełen strachu. Dialog wewnętrzny to menu, które jest ci narzucane. Jak w taniej stołówce, gdzie codziennie wpychają ci te same zestawy dań - tylko talerze są zamieniane miejscami.

 Drapieżnik potrzebuje, abyś był w ciągłym stanie pobudzenia umysłowego. Spokojny, cichy umysł nie emituje specyficznej energii, której potrzebuje pasożyt. Oni potrzebują wibracji niepokoju. 

 Rozważmy klasyczny przykład z życia metropolii. Kierowca stoi w korku. Sytuacja jest obiektywna. Samochody stoją, nie ma ruchu. Żadne działanie kierowcy nie może zmienić fizycznej rzeczywistości korku. Ale co się dzieje w jego głowie?: "Czemu, do cholery oni wszyscy dziś tu wyjechali? Spóźnię się - w pracy mnie za to zabiją. Ten idiota zajechał mi drogę!" 

 On już w myślach kłóci się z szefem, który na pewno będzie niezadowolony. Wyobraża sobie, jak go pozbawią premii, jak w domu go nie zrozumieją. Kierowca ściska kierownicę, aż bieleją mu kostki. Jego ciśnienie gwałtownie skacze, wydziela się kortyzol. Poświęca kolosalne ilości energii na gniew, który nie szkodzi nikomu poza nim samym. 

 Samochody nie pojadą szybciej z powodu jego wściekłości, ale dla lotnika to prawdziwa uczta. Kierowca właśnie podał wyśmienity obiad składający się z czystej, skoncentrowanej złości i bezradności. Obsesyjne myśli. Bezsenność, wpatrywanie się w sufit i myślenie o pożyczkach lub chorobach – to wszystko jest działanie tego urządzenia w głowie.

 Zauważ, że najczęściej takie nocne rozmyślania nie prowadzą do konkretnego rozwiązania. Nie formułujesz jasnego planu, tylko biegasz w kółko, jak chomik w kołowrotku. To sztucznie tworzony hałas i szum, zaprojektowany, aby zagłuszyć twój prawdziwy głos i połączenie z cichą wiedzą ciała. Kiedy rozmawiasz sam ze sobą, nie możesz postrzegać świata bezpośrednio. Nie widzisz drzewa, ale swoją opinię o drzewie. Nie widzisz człowieka, ale etykietę, którą przykleił jej twój wewnętrzny gaduła. 

 Ale po co mu ten hałas? Odpowiedź leży w tym, co dzieje się z twoją energią, gdy jesteś obrażony. O ile wewnętrzny dialog jest mechanizmem przekazu, to poczucie własnej ważności jest fundamentem więzienia, w którym żyjemy. Don Juan nazywał poczucie własnej ważności głównym wrogiem ludzkiej wiedzy.  

 I tutaj ważne jest, aby nie mylić poczucia własnej ważności ze zdrową samooceną czy dumą z osiągnięć. Zdrowe poczucie własnej wartości jest spokojne i nie wymaga ciągłego potwierdzania. Natomiast poczucie własnej ważności to patologiczna fiksacja na własnym wizerunku. To otwarta rana, która nigdy się nie goi i przez którą ucieka lwia część naszej siły życiowej. 

 Wyobraź sobie, że niesiesz tarczę. Ogromną, ciężką, kutą tarczę ważącą tonę. Jesteś zmuszony trzymać ją przed sobą 24 godziny na dobę, chroniąc swój cenny wizerunek "ja". Nie możesz się zrelaksować ani na chwilę, bo a nuż ktoś nagle   powie coś niewłaściwego, popatrzy na ciebie w niewłaściwy sposób, nie doceni cię.

Jeśli ktoś krzywo spojrzał - ty unosisz tarczę. Komuś nie podobało się zdjęcie - cios w tarczę. Szef nie pochwalił, tarcza znów drży. Słuchasz intonacji, wychwytujesz półcień znaczenia, sprawdzasz reakcję każdego człowieka. 

Tracimy do 90% naszej wolnej energii na obronę naszego ego. Myślimy, że bronimy naszego honoru, ale w rzeczywistości bronimy fantomu. Paradoks urazy polega na tym, że zawsze opiera się ona na poczuciu własnej ważności. 

 Zdanie „Jak on śmie tak do mnie mówić” to krzyk drapieżnika w tobie, bojącego się ujawnienia. To nie jest kwestia sprawiedliwości, to krzyk zranionej tożsamości. Prawdziwego Ja nie da się obrazić, ponieważ jest samowystarczalne. Ale obraz samego siebie jest kruchy i wymaga stałego zasilania za pomocą uwagi innych. Uraza nie jest reakcją na niesprawiedliwość; to sygnał, że rzeczywistość nie pokrywa się z twoimi oczekiwaniami co do własnej ważności. 

  Książki Castanedy opisują wspaniały epizod, w którym Don Juan zmusza Carlosa do rozmowy z roślinami. Dla wyrafinowanego intelektualisty Carlosa był to szczyt upokorzenia: "Ja mam rozmawiać z krzakiem? Jestem naukowcem, jestem poważnym człowiekiem". Cała jego uniwersytecka pycha, wszystkie jego artykuły naukowe ciągnęły się za nim niczym niewidzialny piuropusz szepcząc: „To niegodne. To niedorzeczne. Tak nie postępują prawdziwi intelektualiści”. 

  Właśnie taki był cel tego ćwiczenia. Don Juan metodycznie niszczył jego snobizm. Dopóki Carlos czuł się zbyt ważny, by rozmawiać z niższymi formami życia, pozostawał głuchy na świat. Pokonując swój snobizm Carlos uwolnił energię, którą wcześniej poświęcał na podtrzymywanie maski "poważnego naukowca". 

 Ale wróćmy teraz do naszej codziennej rutyny biurowej. Wyobraźmy sobie pracownika, który przez tydzień martwi się, ponieważ kolega nie powitał go na korytarzu. Rozważany pracownik buduje całe teorie spiskowe. Źle sypia. Omawia to z żoną. Pije korzeń kozłka lekarskiego. Wewnętrzny dialog natychmiast podsuwa opcje: "On gardzi mną. Tam na górze knują coś przeciwko mnie. Chcą mnie zwolnić".

 Obiektywnie rzecz biorąc, kolega mógł po prostu być zamyślony i zwyczajnie go nie zauważyć ale ego naszego bohatera krzyczy: „Jestem ignorowany, nie jestem szanowany”. Ten człowiek to idealne pożywienie na lotnika. On sam tworzy dramat z niczego, wypala swoje komórki nerwowe i oddaje moc niewidzialnemu pasożytowi. 

 Obrona ego staje się klatką. Owszem - ona może wyglądać jak pozłacana klatka statusu, pozycji i zasad, ale wewnątrz niej siedzi wyczerpany niewolnik. Kiedy poświęcasz całą swoją energię na obronę swojego ego, to stajesz się idealną baterią, która nigdy się w pełni nie ładuje.  

 Czy kiedykolwiek zauważyłeś różnicę między oczami dziecka a oczami przeciętnego dorosłego w metrze? Dzieci potrafią biegać godzinami, krzyczeć, upadać, wstawać i biec dalej. Mogą zadawać to samo pytanie setki razy, ponieważ są naprawdę zdumione. One są pełne życia. Ich ciekawość świata jest nieograniczona. 

 Dorośli w wieku 30 lat często wyglądają już na martwych. Matowe spojrzenie, przewlekłe zmęczenie, pragnienie tylko jednego: bycia zostawionym w spokoju. Ciało wciąż się porusza, wykonuje swoje funkcje, ale od wewnątrz jest tak, jakby ktoś przygasił tę jasność. Gdzie podziała się ta energia? Lekarze wskażą na wiek, hormony i stres natomiast magowie z linii Don Juana oferują metafizyczne i przerażające wyjaśnienie. 

 Widzący czyli ci, którzy potrafią postrzegać energię bezpośrednio, opisują człowieka jako świetliste jajo lub kulę. To nie obraz poetycki, ale dosłowna wizja. Rodzaj owalnego zagęszczenia światła, w którym strumienie migoczą. 

 Przy narodzinach ten kokon jest początkowo pokryty promienną powłoką świadomości. To nasza siła życiowa, nasze paliwo, nasza pasja i ciekawość. Ta skorupa okrywa nas całkowicie, od stóp do głów. To właśnie ta otoczka sprawia, że jesteśmy łakomym kąskiem dla drapieżników. 

Don Juan opisał przerażający obraz. Lotnicy dosłownie zjadają naszą świetlistą powłokę. One zlizują ją jak lukier z ciasta. Najpierw delikatnie, niezauważalnie, pozostawiając iluzję uczciwości, a potem coraz śmielej. W miarę jak dorastamy, pod wpływem socjalizacji, narzuconych zasad, stresu i tegoż wspomnianego już poczucia własnej ważności, nasza jasność słabnie. Sami pomagamy im, godząc się na niekończące się "powinienem" - przyjmując oczekiwania innych, popadając w urazę, zazdrość. Drapieżniki pozostawiają nam tylko tyle energii, żeby podtrzymać nasze fizyczne istnienie, ale nie więcej. Zwykle w wieku dojrzałym z majestatycznego, promiennego kokonu pozostaje tylko wąski pasek światłości wokół pięt. Kałuża u pięt, jak ją nazywał Don Juan.

 Ta energia wystarcza tylko na obudzenie się, pójście do pracy, której nienawidzisz, wykonywanie rutynowych zadań, opłacenie podatków i oglądanie kolejnego serialu telewizyjnego. Brak jest energii na bunt, na świadomość, na zmianę życia. 

 Chcesz zmienić swoje życie. Kupujesz karnet na siłownię, ale rezygnujesz po miesiącu. Chcesz nauczyć się obcego języka, ale zasypiasz nad podręcznikiem. To nie lenistwo, to wyczerpanie energetyczne. Kryzys wieku średniego to w zasadzie moment, w którym człowiek z przerażeniem uświadamia sobie, że został niemal całkowicie zjedzony. Nagle czuje, że nie ma siły się radować, nawet jeśli na zewnątrz wszystko jest z grubsza w porządku.  

 Tacy ludzie czują pustkę, którą próbują wypełnić zakupami, alkoholem lub nowymi związkami. Ale dziura w ciele energetycznym nie daje się zabliźnić za pomocą rzeczy materialnych. Porównanie jest oczywiste i nieprzyjemne. Jesteśmy jak kurczaki - jak brojlery w ciasnej klatce. Kurczaki myślą, że życie to dziobanie ziarna i pchanie się do karmnika. One nie wiedzą, że są hodowane na rzeź.  

 My, ludzie, myślimy, że życie to kariera i kredyty hipoteczne, nie zauważając, że jesteśmy hodowani dla naszej energii emocjonalnej. Żyjemy w dołku energetycznym, uważając to za normę. Rywalizujemy nawet, kto ma najgłębszy dołek, kto ma największy kredyt, kto ma najbardziej napięty grafik, kto jest bardziej zmęczony niż inni. Uświadomienie tego jest przerażające, ale jest to pierwszy krok do buntu. 

 W jaki sposób możemy przestać być pożywieniem? Musimy stać się niesmaczni. Jeśli przyznamy, że nasz umysł jest zainfekowany, a nasza energia jest kradziona, to pojawia się logiczne pytanie: Co czynić? 

 Don Juan sugeruje ścieżkę wojownika, a pierwszą bronią w arsenale wojownika jest dyscyplina. Ale zapomnijcie o tym, czego uczono was w szkole czy w wojsku. Dyscyplina, w rozumieniu magów to nie wstawanie o 5:00 rano, nie lodowaty prysznic ani wyczerpująca praca. Dyscyplina dla wojownika to umiejętność niereagowania emocjonalnie w sposób, w jaki od ciebie oczekuje drapieżnik. Jest to sztuka zachowania spokoju i uważności (świadomości) wśród chaosu. To wewnętrzne opanowanie, kiedy masz wybór między automatycznymi reakcjami a świadomym działaniem. To odmowa grania według narzuconych reguł. A głównym wrogiem jest tutaj użalanie się nad sobą. 

 Użalanie się nad sobą to najsłodszy deser dla lotnika: "Jestem nieszczęśliwy. Nikt mnie nie kocha. Pogoda jest okropna, rząd nas okrada, bolą mnie plecy". Gdy tylko zaczynasz ten wewnętrzny monolog, to zastawiasz stół dla pasożyta. Użalanie się nad sobą zamyka cię w roli ofiary. Ofiara nie potrafi walczyć. Ofiara może tylko cierpieć i błagać o litość.  

Ale Wszechświat nie zna litości, a drapieżnik nie zna współczucia. Don Juan nauczył Carlosa najpotężniejszej techniki zmiany percepcji. Om mówił mu: "postrzegaj wszystkie problemy nie jako klątwy czy kłopoty, ale jako wyzwania".  

Zostałeś zwolniony z pracy? - to nie tragedia, to wyzwanie rzucone twojej zdolności do adaptacji. Twoja dziewczyna cię rzuciła? - to nie powód do narzekania. To wyzwanie dla twojej samodzielności. Pada deszcz, a ty nie masz parasola - to wyzwanie dla twojej wytrzymałości. To nie jest gra pozytywnego myślenia, w której musisz chodzić z wymuszonym uśmiechem.  

Książki opisują epizod, w którym Don Juan zmusza Carlosa do szukania przez wiele godzin miejsca mocy na werandzie. Carlos czołgał się po podłodze, zmęczony, zaczął się złościć i użalać nad sobą. Narzekał, że to głupie, że wygląda jak idiota. Don Juan był nieustępliwy. Czekał, aż Carlos wyczerpie wszystkie swoje pokłady użalania się nad sobą. I dopiero gdy Carlos się poddał, gdy przestał użalać się nad swoimi kolanami i ego, nagle poczuł energię. Użalanie się blokowało jego percepcję. 

 Przykład z życia: Przeciętny człowiek wychodzi na dwór w deszczu i wietrze. Krzywi się, przeklina pogodę, użala się nad sobą: „Dlaczego muszę iść akurat dzisiaj?” Pisze gniewne posty, narzeka znajomym i tworzy apokaliptyczne obrazy. Za każdym razem - w każdej kolejnej sekundzie traci on cenną energię.

Wojownik w tej samej sytuacji po prostu akceptuje fakt. Jeśli pada deszcz to ubiera się odpowiednio do pogody albo po prostu moknie, ale nie odczuwa z tego powodu żadnych emocji. Nie robi z pogody osobistej obelgi. Utrzymuje swoją siłę. Staje się niesmaczny dla drapieżnika, ponieważ nie emituje wibracji cierpienia. 

 Przestań już w tej chwili użalać się nad sobą. To trudne. To nawyk zakorzeniony podskórnie. Od dzieciństwa uczymy się użalać nad sobą, otrzymując bonusy w postaci uwagi i współczucia. Ale za każdym razem, gdy przyłapiesz się na myśleniu: „Za co mnie to spotkało?" Zmień to na: „Po co mi to?” 

  Reakcja emocjonalna musi zostać zastąpiona działaniem, ale dyscyplina mentalna jest niemożliwa, dopóki działasz automatycznie. Drapieżnik zna twoje nawyki lepiej niż ty sam. Potrafi przewidzieć cię z 10-krotnym wyprzedzeniem. Wie, w jakiej pozycji siedzisz czytając ten tekst. Wie, co powiesz żonie lub mężowi przy kolacji i wie, jaką markę kawy wybierzesz w supermarkecie. On nie czyta w twoich myślach jak nadprzyrodzony telepata - nie musi. Ty sam tworzysz własne wzorce od lat. 

 Lotnik jest mistrzem wzorców, mistrzem schematów. Cała jego moc opiera się na twojej przewidywalności. Dopóki działasz zgodnie ze schematem, jesteś dla niego otwartą księgą, napisaną dużą czcionką. Twoje życie zamienia się w niekończący się Dzień Świstaka, w którym zmienia się tylko sceneria, ale twoje reakcje pozostają takie same. 

  Jesteś automatem, reagującym na zewnętrzne bodźce. Bodziec – reakcja. Obraza, ból. Żart – śmiech. Poranek - kawa. Tu właśnie wkracza do akcji druga, niezwykle wyrafinowana broń wojownika. Sztuka niedziałania. Aby zrozumieć, o co w tym chodzi, musisz zdać sobie sprawę, że jesteśmy nieustannie zajęci sprawami tego świata. Nieustannie podtrzymujemy obraz siebie i otaczającej przestrzeni naszą wewnętrzną zgodą na to, że świat jest dokładnie taki, jaki jest. Krzesło to krzesło, ono jest twarde. To aksjomat. To za pomocą naszej percepcji sprawiamy, że krzesło jest twarde.

Niedziałanie to świadome sabotowanie tego programu. To sposób na zmylenie drapieżnika poprzez zakłócenie logiki percepcji. Wyobraź sobie, że jesteś myśliwym tropiącym zwierzę. Jeśli idziesz przez las, łamiąc gałęzie i mówiąc głośno, nic nie złapiesz. Zwierzę usłyszy cię na długo, zanim je zobaczysz. Latający drapieżnik poluje na nas, polegając na hałasie naszych nawyków. Gdy tylko przerwiesz rutynę, to znikniesz z jej radaru. On gubi trop.  

 Zacznij od małych kroków. Załóż inną koszulkę. Wyjdź pobiegać, kiedy zazwyczaj przewijasz ekran telefonu. Twój umysł, wewnętrzny kontroler, będzie oburzony: "Co za bzdura? Ja czuję się nieswojo".  

 To nie ty jesteś oburzony. To głos obcego umysłu, który panikuje, bo traci kontrolę nad scenariuszem. Spróbuj zmienić trasę do pracy. Wysiądź jeden przystanek wcześniej. Przejdź się po dziedzińcach, nie włączaj swojej zwykłej muzyki. Poczujesz dziwny, swędzący niepokój. To jest załamanie autopilota. Drapieżnik żywi się automatyzmem, a każde świadome nieszablonowe działanie pozbawia go pożywienia. 

 Don Juan zasugerował jeszcze bardziej radykalne praktyki niedziałania. Na przykład, patrzenie na przedmioty bez nazywania ich. Spójrz na drzewo za oknem. Twój mózg natychmiast je nazwie: "Drzewo, brzoza, zieleń" – to jest działanie. Umieściłeś życiową energię w pudełku słów i zapomniałeś o niej. Spróbuj zobaczyć nie drzewo, ale plamę światła i cienia. Nie skupiaj się na liściu. Patrz na przestrzeń między liśćmi. Słuchaj nie dźwięków przejeżdżających samochodów, ale ciszy między dźwiękami. Złap to poczucie, że świat nie składa się z rzeczy, ale z ciągłych pól. Spróbuj chodzić tyłem po swoim mieszkaniu - nie na pokaz, nie dla zabawy, ale jako cichy, wewnętrzny eksperyment.

 Brzmi komicznie, ale to potężna technika. Nasz mózg jest przyzwyczajony do przetwarzania przestrzeni poprzez poruszanie się do przodu. Ruch do tyłu zmusza neurony do pracy w trybie awaryjnym. Autopilot wyłącza się, a ty znajdujesz się w chwili tu i teraz z przerażającą jasnością. 

  W tym momencie lotnik milknie, ponieważ nie ma algorytmu na tę sytuację. Stajesz się nieprzewidywalny, stajesz się niebezpieczny. Jednak nawet jeśli nauczysz się łamać swoje nawyki w samotności, to pozostaje kolejna ogromna kotwica, która mocno trzyma cię w matrycy. Ta kotwica to sposób, w jaki inni ludzie o tobie myślą. 

 Dochodzimy teraz do trzeciego oręża, który może wydawać się najbardziej bolesny dla twojego ego. To wymazanie osobistej historii. Zastanów się, ile energii poświęcasz na utrzymanie swojego wizerunku w oczach innych. Jesteś odpowiedzialnym pracownikiem, kochającą matką, buntownikiem, intelektualistą. Przez długie lata budowałeś ten wizerunek. Starannie dobierasz słowa, wygląd i krąg towarzyski, aby ten wizerunek nie pękł. Twoi przyjaciele wiedzą, czego się po Tobie spodziewać. Twoi rodzice wiedzą, jak na Ciebie naciskać. Twoi wrogowie znają Twoje słabości. Twoja osobista historia to teczka - kartoteka, którą sam na siebie zebrałeś i przekazałeś drapieżnikowi. 

 We współczesnym świecie zjawisko to osiągnęło rozmiar epidemii. Media społecznościowe to fabryki do rejestrowania osobistej historii. Każdy wpis to gwóźdź, którym mocno przybijasz się do określonego wizerunku i roli społecznej. A kiedy rola zostanie ustalona, to jesteś zobowiązany ją odgrywać. Nie jesteś już wolny. Nie możesz jutro rzucić wszystkiego i wyjechać w góry, bo co pomyślą ludzie, a to nie jest w twoim stylu.  

 Don Juan nauczył Carlosa tworzyć wokół siebie mgłę. To nie oznacza kłamstwa, to oznacza, że ​​nie jesteś otwartą księgą, nie wyjawiasz szczegółów swojej biografii, nie wyjaśniasz wszystkim, co czujesz i planujesz. Jeśli nie masz osobistej historii, to nikt nie może cię przycisnąć swoimi myślami. Nikt nie może być na ciebie zły ani rozczarowany tobą, bo nie złożyłeś obietnicy, że będziesz kimś konkretnym. 

  Książki opisują zdumiewający przykład tego, jak potężny mag Don Juan mógł udawać zgrzybiałego, obłąkanego starca, aby stać się niewidzialnym dla otaczających go ludzi. On ścierał swoje znaczenie. Dla przechodniów był nikim, pustką, co dawało mu absolutną swobodę działania. Mógł być kimkolwiek. Dzisiaj antropologiem w drogim garniturze, jutro szaleńcem, pojutrze wiatrem w polu.  

Przestań opowiadać wszystkim o swoich planach. Gdy tylko wyraziłeś swoją intencję, to zmarnowałeś energię potrzebną do działania i dałeś drapieżnikowi mapę swojej drogi. Stań się anonimowy dla systemu. Stań się płynny. Uczyń tak, aby nie dało się ciebie łatwo opisać dwoma przymiotnikami. Musisz stać się nikim, aby w końcu stać się sobą. 

 Podczas gdy ty Janie Kowalski  jesteś menedżerem średniego szczebla, ojcem dwójki dzieci, jesteś funkcją. Kiedy wymazujesz historię, stajesz się po prostu świetlistą istotą, postrzegającą świat. To uwalnia kolosalną ilość energii, którą wcześniej wykorzystywano na obronę swojego wizerunku. Ale bądź przygotowany - twoje ego będzie krzyczeć i stawiać opór. Ono boi się zniknąć, ale właśnie śmierć społecznego ego jest narodzinami magicznej percepcji. 

Zatem stając się nikim, ucząc się być nieprzewidywalnym, przystępujesz do głównej bitwy - bitwy o wewnętrzną ciszę, która doprowadzi do zatrzymania się świata. Wszystko, o czym do tej pory rozmawialiśmy – dyscyplina, bezczynność (niedziałanie), wymazywanie historii – to przygotowanie do głównego ciosu zadanego pasożytowi. Lotnik istnieje, tak długo, jak istnieje twój wewnętrzny dialog. Ten głos w twojej głowie, który nieustannie komentuje, ocenia, wspomina przeszłość i boi się przyszłości, nie jest twoim głosem.

To transmisja obcego programu. Dopóki ten dialog trwa, świat pozostaje stabilny i znajomy. My dosłownie co sekundę powołujemy świat do istnienia. Oto ulica, oto samochód, oto idę. Ale jeśli wyłączysz ten przełącznik, krajobraz się zawali, dekoracje opadną. Świat przestanie być zbiorem znanych przedmiotów i stanie się tym, czym naprawdę jest – strumieniem czystej energii. To właśnie nazywa się zatrzymaniem świata. 

  Ale jak uciszyć umysł, który trajkotał jak oszalały przez dziesiątki lat? Wydawanie mu rozkazu, żeby się zamknął nie ma sensu. To tylko stworzy nową rundę dialogu. Potrzebny jest spryt. Musisz przeciążyć kanały sensoryczne, tak, aby umysł nie miał już zasobów na paplaninę.

 Don Juan nauczył Carlosa techniki chodzenia siłą. To czysto fizjologiczna sztuczka, która niszczy system. Spróbuj wykonać to podczas spaceru. Zegnij palce, lekko dociskając je do dłoni. To zamknie kanały energetyczne. A teraz najważniejsza rzecz: rozmyj wzrok. Nie patrz na nic konkretnego. Patrz na horyzont, ale pozwól, aby twoje widzenie peryferyjne objęło cały 180° przed tobą. 

 Zauważ ruch cieni na samej ziemi i wierzchołkach drzew jednocześnie. Nasz wewnętrzny dialog jest ściśle związany z punktem skupienia naszego wzroku. Kiedy patrzymy na jakiś punkt, to myślimy. Kiedy włączamy widzenie peryferyjne, to mózg przełącza się na tryb skanowania przestrzeni. Musi on przetworzyć tak ogromny strumień informacji wizualnych, że po prostu nie ma już siły przetwarzania tego na słowa. Dialog się urywa. 

 Na początku będą to sekundy, chwila ciszy, niczym upadek w otchłań. W takich chwilach możesz odczuwać zawroty głowy lub strach. To drapieżnik traci kontrolę. Ale wraz z praktyką te sekundy się wydłużą. Wewnętrzna cisza ma efekt kumulacyjny. Każda sekunda ciszy to kropla złota w twoich zasobach mocy. Zatrzymanie świata to nie halucynacja - to chwila prawdy. 

 Prawdopodobnie doświadczyłeś czegoś takiego w ekstremalnych sytuacjach. Przypomnij sobie moment przed wypadkiem, skok ze spadochronem, albo w chwili głębokiego szoku. Czas znika, myśli znikają. Po prostu jesteś i postrzegasz wszystko z niesamowitą szybkością i jasnością. To właśnie jest rzeczywistość bez filtra lotnika.  

Magowie uczą się wchodzić w ten stan z własnej woli, a nie pod groźbą śmierci. Teraz, gdy znasz wroga i broń, to masz wybór. Ale aby dokonać tego ostatecznego wyboru, potrzebujesz doradcy, który nigdy nie kłamie. Większość ludzi żyje tak, jakby byli nieśmiertelni. Odkładamy życie na później, denerwujemy się drobiazgami, marnujemy lata w pracy, której nie lubimy, kłócimy się z bliskimi o brudne naczynia. Zachowujemy się tak, jakby przed nami była wieczność. To największe kłamstwo, jakie wmawia nam szeptem drapieżnik. 

On usypia nasza czujność, obiecując, że jutro zawsze nadejdzie. Ale wojownik zna prawdę. Jedynym, kto nie kłamie na tym świecie, jest śmierć. Don Juan nauczał, że śmierć nie jest abstrakcyjnym pojęciem ani starcem z kosą gdzieś na końcu tunelu. Śmierć jest naszym wiecznym towarzyszem. Ona zawsze jest po naszej lewej stronie, na wyciągnięcie ręki. To jedyny mądry doradca, jakiego mamy. Za każdym razem, gdy czujesz się przytłoczony użalaniem się nad sobą, gniewem lub drobnymi urazami, zadaj sobie pytanie: „A co, jeśli to moja ostatnia godzina na Ziemi?”. 

  Przywołaj to pytanie nie jako piękny cytat na motywującym obrazku, ale naprawdę: całym swoim ciałem. W obliczu nieuniknionej śmierci twoje problemy natychmiast tracą na znaczeniu. Czy ma znaczenie, że ktoś zajechał ci drogę, jeśli możesz zniknąć do wieczora? Czy ma znaczenie, że szef na ciebie nakrzyczał, jeśli śmierć już dotknęła twojego lewego ramienia? Świadomość śmierci nie jest powodem depresji ani strachu.

Jest wręcz przeciwnie, ona jest źródłem niesamowitej witalności i trzeźwości. To jest filtr oczyszczający. Śmierć sprawia, że każde działanie staje się ostateczną bitwą. Jeśli wiesz, że możesz umrzeć, to nie będziesz czynił niczego byle jak. Pocałujesz ukochanego człowieka tak, jakby to był twój ostatni raz. Będziesz wykonywać swoją pracę perfekcyjnie, ponieważ to twój ostatni czyn na tym świecie.  

 Wykorzystanie śmierci jako doradcy uwalnia cię od małostkowości. Po prostu nie mamy czasu na narzekanie, na wątpliwości, na strach przed opinią innych. Życie jest zbyt krótkie i zbyt niesamowite, aby marnować je na karmienie emocjonalnego pasożyta. Kiedy zrzucasz z siebie pasożyta, kiedy cisza wypełnia twój umysł, a śmierć stoi za twoim lewym ramieniem, to przed tobą otworzy się przerażająca pustka. Dawne znaczenia, kariera, sukces, gromadzenie rzeczy mogą wydawać się śmieszne i puste. Jaki jest sens tego wszystkiego, skoro umrzemy, a świat jest niezrozumiałą tajemnicą? 

 Tu pojawia się ostatnie pytanie nauk Don Juana. Jak żyć w tym świecie, znając jego drapieżną naturę? Odpowiedź jest zarówno prosta, jak i złożona. Musisz znaleźć ścieżkę z sercem. Nie wszystkie ścieżki są takie same. Istnieją miliony dróg. Niektóre prowadzą do władzy, inne do sławy, inne donikąd.  

 Ale wojownik wybiera tylko ścieżkę z sercem. To jedyne kryterium, które się liczy. Ta ścieżka nie gwarantuje łatwości. Nie obiecuje bogactwa ani uznania. Ale ta ścieżka sprawia, że podróż staje się radosna. Dopóki nią podążasz, jesteś z nią jednością. Ścieżka serca daje siłę, podczas gdy każda inna ścieżka wysysa cię i sprawia, że ​​przeklinasz swój los. 

  Jak rozpoznać taką ścieżkę? Poczujesz ją w swoim ciele. Twoje ciało wie więcej niż umysł. Jeśli myśląc o zadaniu lub kierunku życia, czujesz ciężar w brzuchu, zimno, ucisk, to nie ma tam serca. Jeśli jednak czujesz przypływ, ciepło, dziwną, bezprzyczynową radość, nawet jeśli nadchodzą trudności, to jest to twoja ścieżka. 

 Wszyscy jesteśmy istotami, które umrą. Nasza kość do gry została już rzucona. Nie mamy szans wygrać ze śmiercią w skali globalnej. Ale mamy szansę wybrać, jak przeżyć nasz wyznaczony czas. Możemy go przeżyć jako smutne kurczaki w klatce obcego umysłu lub jako wolni wojownicy podróżujący przez nieskończony wszechświat. 

 Uwolnienie się od najeźdźcy nie oznacza wycofania się do jaskini. Oznacza to życie tutaj, wśród ludzi, chodzenie do pracy, kochanie i tworzenie, ale jednocześnie bycie absolutnie wolnym wewnętrznie. Bycie w świecie, ale nie z tego świata. Twój umysł nie jest twój, dopóki go nie odzyskasz. Bitwa toczy się teraz. Nie jutro, nie zaczyna się od poniedziałku, ona trwa teraz. 

  I pamiętaj, obcy umysł zrobi wszystko, abyś do rana zapomniał te słowa, abyś potraktował je jako po prostu interesującą filozofię i znów zasnął. Nie dawaj mu takiej przewagi na starcie. 

 Subskrybuj kanał, aby mieć pod ręką stałe źródło przebudzenia i nowe narzędzia do tej walki. Napisz w komentarzach, z jakim nawykiem zerwiesz już dziś za pomocą sztuki niedziałania? 

Opuść tarczę i zachowaj jasny umysł. Do następnego spotkania. I pamiętaj, obcy umysł zrobi wszystko, co w jego mocy, żebyś do rana zapomniał te słowa, żebyś uznał je za ciekawą filozofię i znów zasnął. 

wersja polska:  https://www.youtube.com/watch?v=Yr0cgGvUp68

 

Jak możemy zrozumieć, że wybraliśmy złą drogę? - Lew Kłykow

 oryginał: https://youtu.be/3oAkAfSP4Os

 Jak możemy stwierdzić, czy wybraliśmy złą drogę? Czy zaczniemy mieć problemy ze zdrowiem, pracą lub odwagą? 

 Pytanie jest zasadne, ponieważ w zależności od tego, jaką drogę wybierze dany człowiek, ta droga ma swoją, że tak to ujmę cechę. Wybrana przez niego droga jest tą, którą zawsze będzie podążać.  

 Co to zatem oznacza? Oznacza to, że istnieją pewne prawa. i zasady, które dyktują, jak dany człowiek powinien się zachowywać, czyli jak powinien działać. Człowiek ma zdolność do działania w postaci pozytywnych energii. Te energie są przede wszystkim kreatywne. A te energie pozwalają człowiekowi tworzyć formy myślowe, wyrażać swoją wolę. To znaczy, że w tym momencie, kiedy działa on w ten sposób, to jest w tym momencie stwórcą, podobnym do stwórcy, który nas stworzył. 

 Ale to nie jest jedyny stan, w jakim może się obecnie znaleźć człowiek. Ponieważ można spojrzeć na charakter dowolnej osoby i odkryć, że oprócz pozytywnych cech charakteru, ma ona również negatywne cechy charakteru.

 A na co ten fakt wskazuje? Na to, że możemy nie tylko tworzyć, ale także niszczyć. W zasadzie te same energie destrukcyjne, są demoniczne - to znaczy, są charakterystyczne dla demonów, ponieważ sama struktura świata jest taka, że ​​nie ma śmietników. To znaczy, że negatywna pozostałość naszej nauki - naszego treningu, która pozostaje, musi zostać zutylizowana, musi zostać usunięta. Dlatego muszą istnieć jakieś struktury, które się tym zajmują. 

 Na tym właśnie, w istocie, polega piekło. To znaczy, demony, które pracują w piekle, zajmują się asenizacją, oczyszczaniem nieczystości, które powstają w wyniku różnych procesów ewolucyjnych różnych cywilizacji. Ale oczywiście te demoniczne siły, - one również, oczywiście, myślą o przejęciu władzy, aby rządzić i wydawać polecenia. Dlatego niejako obok cywilizacji pozytywnych czy też, można by rzec anielskich - obok cywilizacji światła istnieją również cywilizacje ciemnych sił. 

  Cóż, trzeba od razu powiedzieć, jak zbudowany jest świat. Świat jest zbudowany na podstawie światła. To znaczy, nie ma źródła ciemności, jest tylko źródło światła. A zatem te negatywne, mówiąc wprost, procesy, które możemy obserwować, one istnieją, ponieważ istnieje szeroki zakres częstotliwości energii niezbędnych dla wszechświata. A energie o najniższej częstotliwości to właśnie energie destrukcyjne. 

Dlatego istnieje granica między piekłem a niebem. A ta granica wskazuje, że istnieją istoty, które znajdują się w strefie piekielnej, a te istoty nie mogą prowadzić niezależnego, samodzielnego  życia. Są to z reguły pasożyty. I te pasożyty istnieją. 

 Czym jest pasożytnictwo? To wykorzystywanie energii istot bardziej rozwiniętych dla własnego życia. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli przyjrzymy się dowolnej istocie, to zobaczymy, że każda istota żywa składa się z mniejszych istot niższego poziomu. To znaczy, że każda komórka naszego ciała jest również żywym organizmem. No i to jest po prostu inny poziom istnienia żywej istoty. I tak samo każdy z nas jest częścią jakiegoś systemu wyższego rzędu.

Możemy nie zdawać sobie z tego sprawy, ponieważ mamy bardzo niski poziom  świadomości naszej rzeczywistości. Ale istoty wyższego rzędu zdają sobie sprawę z bycia, że ​​tak powiem, częścią kompozycji, częścią zestawu istot o wyższym zorganizowaniu. I zorganizowany w ten sposób świat okazał się idealny. Ale mimo to poszczególne miejsca, poszczególne czasy, mogą być niekorzystne.  

 Dlatego, kiedy człowiek wybiera, jak żyć, to co powinien zrozumieć? Powinien zrozumieć, że posiada narzędzia. No cóż, w naszych czasach ma narzędzia destrukcyjne i narzędzia twórcze. Za pomocą narzędzi twórczych tworzy swoje życie. A za pomocą narzędzi destrukcyjnych swoje życie niszczy. Ale niszczy nie tylko swoje życie, niszczy życie rzeczywistości, w której istnieje. 

I nie ma znaczenia co to jest. Można o tym dyskutować na poziomie społeczeństwa lub na poziomie cywilizacji. W każdym razie on reprezentuje niszczyciela. Dlatego, kiedy wybieramy nasze nasze działania - kiedy wybieramy to, co chcemy uczynić, to musimy zrozumieć tę różnicę między tworzeniem a niszczeniem. 

  A człowiek o tym nie myśli. Człowiek wierzy, że zarówno negatywne, jak i pozytywne emocje są jego, jego istotną, fundamentalną cechą. Ale tak naprawdę to błąd. Człowiek został stworzony jako anioł, a zatem nie powinien posiadać demonicznych energii. 

 Ale skoro znalazł się w środowisku stworzonym teraz na Ziemi, to otrzymał również potencjał do niszczenia. To znaczy, bardzo często połowa, a nawet większość jego charakteru ma właściwie destruktywne cechy - destrukcyjną zawartość. 

 I kiedy człowiek dokonuje pewnych czynów, to z reguły najpierw je popełnia, a potem ocenia, co uczynił. A w rzeczywistości należy postępować na odwrót; jak to mówią, należy myśleć, zanim pomyśli. To znaczy, człowiek musi żyć świadomie. Musi być świadomym wszystkiego, co tworzy. No i wtedy ma możliwość zrozumienia konsekwencji, jakie wynikają z jego czynów. 

 W istocie, te, powiedzmy, cudowne emocje, które nas nawiedzają, pozwalają nam nabrać energii, pozwalają nam żyć w przyjemności, pozwalają nam dawać tę przyjemność innym. A główną treścią takiego życia jest miłość. Miłość jest światłem. Miłość jest taką siłą, że nic nie może się jej oprzeć.  

Ale człowiek został także wyszkolony do innego działania. Te siły, które opanowały Ziemię nauczyły nas  również popełniania negatywnych czynów. Co więcej - czasami są one nawet mile widziane. To znaczy, istnieją sytuacje, w których człowiek nie może nawet działać inaczej niż destrukcyjnie.

  Tak więc okazuje się, że człowiek może wykorzystywać różne energie, które są mu dane do twórczości. I człowiek, co do zasady, potrafi docenić rezultat, który wynika z jego wyboru. Jeśli wykorzystujemy negatywne cechy charakteru, to naturalnie niszczymy - po pierwsze, swoje zdrowie, po drugie, środowisko, w którym istniejemy. W ten sposób szkodzimy również tym, z którymi współpracujemy - z którymi się komunikujemy.

To właśnie możemy zaobserwować. I możemy powiedzieć, że kiedy ktoś wybrał  niewłaściwe działania, to możemy je ocenić, ocenić owoce tego czynu. Oceniamy je ze względu na energie, które się manifestują - to znaczy energie, z którymi dany człowiek zdecydował się żyć w obecnej chwili. 

 Dlatego człowiek spotyka się z takim  pojęciem jak karma. Co to oznacza? Oznacza to, że cokolwiek złego człowiek popełni, to nieuchronnie do niego powraca. Niestety, karma wygląda następująco: człowiek popełnia różne negatywne działania w jednym życiu, a karma wraca do niego w kolejnym. 

  Dzieje się tak, ponieważ kiedy człowiek zaczyna czynić jakieś, powiedzmy, nieprzyjemne rzeczy to nie jest w tym sam. On koniecznie ma kogoś, kto mu pomaga. Z reguły jest to nieucieleśniony czarny mag. 

  No i co on następnie czyni? On używa magii, aby odroczyć karmiczne reperkusje, - odracza je w nieskończoność. W następnym życiu dany człowiek nie ma już takiego maga, który by go chronił, a jego karma zaczyna się realizować. Dlatego ludzie, którzy dokonują negatywnych czynów, nie rozumieją, że kara za to nadejdzie nieuchronnie.  

Ludzie popełniają czyny, które sięgają nawet takiego stopnia, jak zabijanie sobie podobnych istot. Oczywiście, na czym polega przebaczenie? Kluczem jest, aby człowiek zrozumiał, aby uznał swój błąd, zrozumiał, żałował - zrozumiał, że ​​to jest złe. 

 Dlatego zdecydowanie musi on prosić o przebaczenie. I nie ma znaczenia czy mu wybaczą, czy nie ; to już nie jego sprawa. To sprawa tego, kto przebacza. A ten, kto popełnił przestępstwo, musi pokutować i prosić o przebaczenie tego, kto cierpiał z powodu jego czynów. 

 To jest prawdziwa zależność między tym, co czynimy, a skutkami które wynikają z naszych czynów. Dlatego, kiedy człowiek wybiera swoje działania, to zanim coś zrobi musi pomyśleć o tym, jakie to będzie miało konsekwencje. 

 Niestety, ludzie o tym nie myślą. A do tego, do popełniania nawet najstraszniejszych zbrodni, ludzie mają narzędzia, specjalnie zaprojektowane i stworzone do tego celu. 

Na przykład, człowiek ma normalną zdolność bycia magiem, ale ta magiczna zdolność jest wykorzystywana do wyrządzania krzywdy, do zabijania, do krzywdzenia, okaleczania, komplikowania i rujnowania losu innych i tak dalej.  

Oznacza to, że ludzie tak naprawdę nie rozumieją, co można czynić, a czego nie można. Dlaczego? Ponieważ ten świat, ten piekielny świat, który został tu stworzony, w rzeczywistości obejmuje to wszystko i sprzyja temu wszystkiemu. 

 I to jest to piekielne życie, które prowadzimy. Dlatego, będąc w naszej sytuacji, bardzo ważne jest, aby pomyśleć o konsekwencjach, które będą wynikać z każdego naszego planu, każdego działania.  Ale niestety ludzie o tym nie myślą.

 wersja polska: https://www.youtube.com/watch?v=ik_CfK_cnnc

Jesteś „zjadany” każdego dnia. Castaneda wiedział, jak stać się niejadalnym.

 oryginał: https://www.youtube.com/watch?v=AEPQWoFehbE

 Wielu z was prawdopodobnie doświadcza dziwnej rzeczy, którą trudno wytłumaczyć z medycznego punktu widzenia, ale nie da się jej zignorować. Budzisz się rano i wydaje się, że twoje ciało jest wypoczęte, mięśnie nie bolą, oddech jest regularny, puls normalny, ale w środku jest pustka.  

 To tak, jakby ktoś po cichu usunął rdzeń, wokół którego kiedyś kręciło się twoje życie. Jeszcze nie wstałeś z łóżka, a twoja mentalna bateria już miga na czerwono, wskazując krytyczny poziom naładowania. To uczucie jest boleśnie znajome. Masz przed sobą cały dzień i nie masz najmniejszej ochoty, żeby się w niego angażować. Sięgasz po telefon nie dlatego, że musisz dowiedzieć się ważnych wiadomości, ale dlatego, że ta czynność stała się automatycznym odruchem - czymś jak poranny rytuał włączania się w ogólny rytm. To tak, jakbyś próbował połączyć się z jakimś zewnętrznym źródłem życia, bo twój własny generator jakoś się zepsuł i nie daje oznak działania.  

 Telefon, ekran, transmisja, jak zastępczy oddech, sztuczna wentylacja dla twojej wyczerpanej uwagi. Spędzasz godziny przeglądając media społecznościowe. Czasami nawet nie zauważasz, jak poświęcasz minutę na spojrzenie, a ona zamienia się w bezdenną otchłań, do której upływa poranek, a potem połowa dnia. Obrazy migoczą, teksty przemykają ci przez świadomość, nie pozostawiając śladu, jakbyś patrzył przez zaparowane szkło. Sekundę później nie pamiętasz już, co widziałeś wcześniej, ale wciąż przesuwasz palcem. A po tej sesji czujesz się, jakbyś rozładowywał wagony z węglem albo wnosił meble na dziesiąte piętro bez windy. Twoje oczy są suche, głowa ciężka, ciało ospałe słabe. 

 Skąd bierze się ta ciężkość? Dlaczego nieszkodliwe oglądanie życia innych wysysa więcej energii niż maraton? Logika podpowiada: „Po prostu leżałeś, ledwo się ruszając”. Ale wewnętrznie czujesz się tak, jakbyś przeżył życie kilkunastu innych ludzi i umarł w każdym z nich. A potem zaczyna się dzień pracy, który bardziej przypomina Dzień Świstaka. Te same twarze, te same trasy, te same rozmowy, te same żarty, które już dawno nie są śmieszne. 

  Jedziesz tą samą trasą, którą jeździsz od lat, czasami przyłapując się na tym, że zapomniałeś, jak minąłeś kilka przystanków. Twoje ciało ma kontrolę, ale twój umysł gdzieś błądzi. Czy zauważyłeś, jak łatwo wybuchasz z byle powodu, jakby twój próg emocjonalny spadł do zera? Ktoś spojrzał na ciebie w metrze nie tak jak należy - zbyt uważnie lub przeciwnie, zbyt obojętnie. Kasjer powoli skanował twój produkt, błędnie odczytując cenę. Kolega opowiedział niefortunny żart i w tobie narasta fala tępej irytacji, która następnie przeradza się w długą, wyniszczającą urazę. 

 Możesz spędzać godziny, odtwarzając w pamięci jedną frazę, jedno spojrzenie, wychwytując mikroruchy twarzy innej osoby i interpretując je jako wrogość. Świat zamienia się w pole ciągłych mikro-wyzwalaczy, a ty reagujesz na nie tak, jakbyś był atakowany. Nosisz w sobie te żale, żując je jak starą gumę, która dawno straciła smak, ale z jakiegoś powodu nie możesz jej wypluć. Prowadzisz niekończące się dialogi mentalne ze swoimi prześladowcami, dowodząc swojej racji, wymyślając dowcipne odpowiedzi, które nigdy nie padły.  

 Czasami rozmawiasz z nimi nawet przez sen. Wieczorem jesteś wyciśnięty jak cytryna. Nie masz energii na kreatywność, na radość, na samo bycie z bliskimi, słuchanie ich nie przez zasłonę zmęczenia, ale prawdziwie. Masz siły wyłącznie na to,, aby zapaść się przed ekranem i znów odpłynąć w niepamięć, w serial, filmy, niekończący się strumień cudzych historii.  

 Lekarze mogliby to nazwać wypaleniem, depresją, zespołem chronicznego zmęczenia lub niedoborem witaminy D. Psychologowie będą mówić o nerwicach i nierozwiązanych problemach, o przekraczaniu granic i wyczerpaniu emocjonalnym. Ale rozszerzmy ten zakres. Co jeśli twoja apatia i bezsilność nie są usterką systemową, nie są tylko zaburzeniem równowagi chemicznej,

lecz fizyką  drapieżnictwa? jeśli to naturalny rezultat interakcji z niewidzialnymi konsumentami?  Czujesz się pusty nie dlatego, że masz nieszczelny, dziurawy zbiornik paliwa, ale dlatego, że do tego zbiornika podłączony jest wąż, przez który metodycznie i regularnie wysysana jest twoja siła życiowa. Nie cała naraz, ale kropla po kropli. Niezauważalnie, żebyś nie miał czasu się bać i zadawać pytań.  

 Ten stan to nie tylko zmęczenie. To anemia energetyczna, spowodowana tym, że stałeś się czyimś pokarmem. Brzmi to może przerażająco ale to wyjaśnia, dlaczego żadne wakacje nad morzem, zmiana otoczenia ani nowy gadżet nie przywrócą tej dziecięcej, pełnej entuzjazmu energii, która kiedyś wydawała się nieskończona i oczywista. Możesz spać po 10 godzin, zmieniać pracę, związki, kraje, ale uczucie wewnętrznego wyczerpania powraca, gdy tylko minie początkowa euforia nowości.  

 Ale kto właściwie wysysa tę energię? Aby znaleźć odpowiedź, musimy wyjść poza nasz znany światopogląd. Kiedy Carlos Castaneda, jako młody antropolog, zanurzył się w świecie magów starożytnego Meksyku, to poszukiwał wiedzy o roślinach i rytuałach. Interesował się halucynogennymi kaktusami, psychotropowymi naparami, technikami szamańskimi, które można opisać, sklasyfikować i przedstawić w rozprawie naukowej. To, co napotkał, wywróciło do góry nogami nie tylko jego światopogląd, ale także jego rozumienie samej natury ludzkiej świadomości. 

 Don Juan Matus, jego mentor, kiedyś wyjawił mu najstraszliwszy sekret magów, który nazywali tematem tematów. Nie była to wiedza, którą łatwo się dzieli przy filiżance kawy. Don Juan długo prowadził Carlosa do tego, sprawdzając, czy jego umysł wytrzyma takie pęknięcie w znanej rzeczywistości. A kiedy nadszedł ten moment, opowiedział mu o istnieniu drapieżników, które przybyły z głębin kosmosu i przejęły kontrolę nad ludzkim życiem - nie metaforycznie, ale dosłownie. 

 Starożytni jasnowidze nazywali je "lotnikami" lub "wołodoros", ponieważ poruszały się, skacząc w powietrzu, niczym dziwne czarne bryły, przeskakując z jednego świetlistego kokonu do drugiego. Gołym okiem są niewidoczne, jak promieniowanie czy ultradźwięki, ale dla jasnowidza wyglądają jak ogromne, nieprzeniknione cienie ślizgające się po blasku naszego energetycznego kokonu. Wizualnie przypominają żywe, gęste plamy nocy, pochłaniające światło wokół siebie. 

 Don Juan mówił wprost i bezlitośnie: „Jesteśmy ich pożywieniem. Nie w przenośni, ale dosłownie. Tak jak my hodujemy kury w kurnikach, podobnie te istoty hodują ludzi. Budują ogromne mrowiska z betonu i szkła, w których miliony ludzi żyją według harmonogramu - jest to idealna ptaszarnia do gromadzenia emocji i uwagi. Jesteśmy dla nich źródłem pożywienia, ale oni nie jedzą naszego ciała ani krwi. Ich pokarm jest o wiele subtelniejszy i bardziej specyficzny. Oni żywią się jasnością świadomości".

 Według nauk Tolteków, każdy człowiek rodzi się z ochronną skorupą świetlistości, która okrywa jego kokon od stóp do głów. Można ją sobie wyobrazić jako gęstą, jasno świecącą warstwę wokół energetycznego jaja. Ta jasność to nasza siła życiowa, nasz potencjał, nasza magia, zdolność postrzegania i działania poza wąskimi granicami codziennej logiki. 

 Ale gdy człowiek osiągnie dojrzałość, wszystko, co pozostało z tej majestatycznej skorupy, to żałosna kałuża  na poziomie stóp, wystarczająca jedynie do podtrzymywania fizycznej egzystencji i wykonywania prymitywnych funkcji społecznych: chodzenia do pracy, płacenia rachunków, kłócenia się w komunikacji miejskiej i okazjonalnego korzystania z wakacji. 

 Gdzie podziała się reszta? Została zjedzona i jedzą ją każdego dnia od dzieciństwa, podczas gdy my doświadczamy żalów w szkole, drżymy przed egzaminami, zazdrościmy, boimy się, wstydzimy, nienawidzimy i narzekamy. 

 Najbardziej pomysłowym i diabolicznym trikiem, jakiego dopuściły się te drapieżniki, jest to, że dały nam swój umysł. Nie tylko wpłynęły na nas z zewnątrz, ale także wszczepiły w nas moduł oprogramowania. Zastanówmy się przez chwilę, dlaczego ludzkość, z takim potencjałem, jest nieustannie rozdzierana przez sprzeczności, lęki i samozniszczenie? Dlaczego gatunki zwierząt pozbawione wysokiej inteligencji żyją w harmonii z naturą, podczas gdy my niszczymy nasze własne siedliska? Dlaczego głos w twojej głowie tak często działa przeciwko tobie, wzbudzając wątpliwości i lęki w najbardziej bezbronnym momencie? 

  Don Juan argumentował, że to, co uważamy za siebie - za nasz wewnętrzny głos, nasz umysł, jest w rzeczywistości obcym urządzeniem. To implant wszczepiony nam przez drapieżniki. 

 Obcy umysł daje nam własne systemy wierzeń, własne koncepcje dobra i zła, własne lęki i niepokoje, własne standardy sukcesu i porażki. Sprawia on, że ​​jesteśmy przewidywalni, słabi i podatni na kontrolę. Umysł drapieżnika to kipiąca, sprzeczna, ponura maszyna, która boi się wykrycia. Jest gadatliwy, uwielbia dramaty, skrajności, uwielbia wątpliwości i samobiczowanie. 

  To ten umysł sprawia, że ​​czujemy się bezwartościowi lub, przeciwnie, nadyma on nasze ego do niebotycznych rozmiarów, tylko po to, by potem rozsadzić je z głośnym trzaskiem. Utrzymuje nas w ciągłym stanie mentalnego żucia gumy, przez co wywołujemy wybuchy emocji, strachu, wściekłości, zazdrości, użalania się nad sobą. 

 Te emocje są najpyszniejszym daniem dla tych "lotników". Żyjemy w matrycy stworzonej nie przez maszyny, ale przez cienie a klucze do naszego więzienia są w naszych głowach. Ale nie widzimy krat, ponieważ uważamy się za strażników tego więzienia, za nasz prawdziwy charakter lub temperament. Najpotężniejszym narzędziem kontroli, które ci "lotnicy" dali, a raczej narzucili ludzkości, jest wewnętrzny dialog. 

 Spróbuj teraz wsłuchać się w to, co dzieje się w twojej głowie. To nie są tylko pojedyncze myśli, ale ciągły strumień słów, ocen, osądów, wspomnień i planów. To radio, które nigdy się nie wyłącza. Rozmawiamy sami ze sobą od momentu, gdy się budzimy, aż do momentu, gdy sen wyłączy świadomość. I nawet we śnie nadal mamroczemy, tylko w inny  sposób. 

 Ale czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, jaka jest funkcja tej rozmowy? Dlaczego ciągle tłumaczymy sobie to, co już się dzieje? Don Juan wyjaśnił Carlosowi, że wewnętrzny dialog to mechanizm, który utrwala naszą rzeczywistość, czyniąc ją sztywną i niezmienną. To tak, jakby narzucał on siatkę współrzędnych na taflę świata i zmuszał nas do patrzenia tylko przez nią. Patrzymy na świat, ale nie widzimy go takim, jaki jest – płynnym, tajemniczym, pełnym energii, nieustannie zmieniającym się w każdej chwili. Zamiast tego widzimy etykiety, zbiór słów i definicji. 

 Patrzysz na drzewo, ale twój bystry umysł sprytnie przemyca słowo „drzewo”, „dąb”, zielony, „stary”. Przestajesz postrzegać obiekt jako zjawisko. Wchodzisz w interakcję z jego opisem, z ustaloną etykietą. Ten proces nazywa się składaniem świata. Nieustannie aktualizujemy ten "zespół danych", utwierdzając się w przekonaniu, że świat jest wciąż taki sam, bezpieczny i zrozumiały: "to jest filar, to jest krzesło, ja jestem księgowym. Mam na imię Jan. Życie jest ciężkie". 

 Powtarzając to miliony razy, cementujemy rzeczywistość, pozbawiając się możliwości zobaczenia cudów lub sposobów wyjścia z pułapek. Każda niespójność jest albo ignorowana, albo uznawana za zbieg okoliczności lub też autosugestię. Ale głównym problemem nie jest nuda. Dialog wewnętrzny to w zasadzie lista zakupów dla drapieżnika. 

 Odtwarzając w myślach negatywne scenariusze, lęki i niepokoje, dosłownie sygnalizujemy "lotnikom": „Jestem tutaj, boję się. Jestem pełen pysznej energii cierpienia”. To jak włączenie neonu nad swoim kokonem: "Otwarte non stop 7 dni w tygodniu". 

 Wyobraź sobie sytuację w biurze. Rano przechodzisz obok kolegi i mówisz: „Dzień dobry!”. A on przechodzi obok, patrząc przez ciebie. Co dzieje się dalej? W rzeczywistości zdarzenie trwało dwie sekundy i dobiegło końca. Kolega mógł być po prostu  pogrążony w myślach, ale w twojej głowie rozpoczyna się przebój kinowy: "Dlaczego się nie przywitał? Czy mnie ignoruje? Może dowiedział się o tym raporcie? A może myśl, że jest lepszy ode mnie? Przecież on nie jest nikim ważnym? Następnym razem też nie będę się witał. Dam mu popalić". I tak dalej, z różnymi wariantami. 

 Przypominasz sobie wszystkie minione epizody, w których ktoś cię nie docenił, zbierając archiwum żalu. Mija godzina lub dwie, a ty wciąż toczysz tę zaciekłą kłótnię z fantomem w swojej głowie. Twój puls przyspiesza, do krwiobiegu uwalnia się kortyzol, mięśnie lekko się napinają, jesteś naprawdę zły. Generujesz ogromną ilość ciężkiej energii emocjonalnej. Gdzie ona trafia? W pustkę? Nie. Ktoś zlizuje ją z twojego kokonu, jak śmietanę z mleka. Sytuacja była nic nie warta, ale zapłaciłeś za nią kawałkiem swojej siły życiowej. Drapieżnik zjadł obiad, a jutro znów będzie ci brakowało energii, by żyć własnym życiem. 

 Chcesz sobie udowodnić, że ten głos w twojej głowie nie należy do ciebie? Przeprowadź prosty eksperyment. Spróbuj teraz, czytając ten tekst, zatrzymać swoje myśli na 10 sekund. Tylko cisza. Żadnych słów, żadnych obrazów, dialogów, żadnych komentarzy. Tylko czysta percepcja. Najprawdopodobniej po trzech sekundach twój umysł wpadnie w panikę i krzyknie: „Co to za głupstwa? Muszę sprawdzić pocztę. Swędzi mnie nos. Zapomnieliśmy kupić chleb." lub podrzuci tobie jakąś rzekomo pilną myśl. 

 Umysł drapieżnika boi się ciszy, ponieważ w wewnętrznej ciszy jego moc rozpada się jak domek z kart. Gdy tylko przerwiemy dialog, świat przestaje być znanym schematem, a my zaczynamy dostrzegać prawdziwą istotę rzeczy, zauważać niuanse, które wcześniej były pomijane. 

 Ale umysł - obce urządzenie, będzie walczył do końca, karmiąc cię najbardziej absurdalnymi i niepokojącymi myślami, tylko po to żebyś nie zamilkł. On żywi się hałasem, przeżuwając stworzony przez siebie chaos. Twoim zadaniem jest zrozumieć, że ten głos to nie ty. To transmisja, którą można i należy wyłączyć jak irytującą stację radiową. 

 Ale o czym właściwie ten głos krzyczy najgłośniej? O twojej własnej ważności. O ile dialog wewnętrzny jest mechanizmem przytrzymania ofiary, to poczucie własnej ważności jest główną przyprawą kulinarną, która sprawia, że jesteśmy nieodparcie smaczni dla drapieżników. To poczucie jest jak ostry sos, który dodaje emocjom dodatkowej intensywności. 

  Castaneda i jego nauczyciele twierdzili, że poczucie własnej ważności to największa dziura w naszym ciele energetycznym, przez którą ucieka do 90% naszej wolnej energii.  

 Wyobraź sobie, że masz kolosalny rezerwuar mocy, zdolny napędzać kreatywność, świadomość, niezwykłe działania. I prawie cała ta energia jest przeznaczana na jeden cel: utrzymywanie i ochronę naszego wizerunku. Nie nas samych jako istot żywych, ale właśnie na ten wizerunek, na kruchą konstrukcję wyobrażeń o tym jacy powinniśmy być w oczach innych. 

 Zastanów się, ile wysiłku wkładamy w wydawanie się, a nie bycie?  Kupujemy rzeczy, na które nas nie stać, aby zaimponować ludziom, na których nam nie zależy lub których nawet nie lubimy. Po co? Aby podsycić nasze poczucie ważności, udowodnić sobie, że nie jesteśmy gorsi od innych, ale lepsi, wyjątkowi. 

 Kiedy ktoś nie ceni nas tak, jak naszym zdaniem zasługujemy, to doświadczamy kolosalnego spadku energii. "Jak on śmie tak do mnie mówić?" Ta myśl uruchamia reaktor jądrowy urazy, który może działać dniami. Uraza to chyba najbardziej kaloryczna pożywka dla "lotników" - dla latających cieni. Mechanizm urazy jest prosty i niezawodny. Uważasz się za kogoś ważnego, za centrum wszechświata, a każde odchylenie rzeczywistości od twoich oczekiwań jest postrzegane jako osobista zniewaga. Dobrowolnie oddajesz swoją moc sprawcy tej urazy i drapieżnikowi znajdującemu się za tym kimś, pozwalając, aby opinie innych ludzi kontrolowały twój stan. 

 Wystarczy, że ktoś coś powiedział albo nie powiedział, a twój nastrój spada w otchłań. Użalanie się nad sobą to druga strona tej samej monety: "Jestem taki dobry, a świat jest dla mnie taki okrutny". Stajesz się ociężały, niezdarny i niezwykle drażliwy, ponieważ w tym stanie oczekujesz pocieszenia i uznania z zewnątrz, co oznacza, że ​​jesteś całkowicie zależny od zewnętrznego karmiciela.  

 Don Juan zwalczał poczucie własnej ważności Carlosa najbardziej radykalnymi metodami. On rozumiał, że intelektualne rozmowy o pokorze nie działają, gdy ego jest skostniałe. Kiedyś zmusił wykształconego antropologa z Los Angeles, aby porozmawiał z małymi roślinkami, przeprosił je za zerwanie i podziękował im. Carlos musiał zniżyć się do poziomu źdźbła trawy, uznając jego znaczenie. Dla intelektualnego poczucia własnej ważności Carlosa, było to nieznośne upokorzenie. Cały jego akademicki snobizm eksplodował z powodu jednego faktu, że on, poważny badacz, szeptał słowa podziękowań kaktusom i chwastom. 

 Ale właśnie o to chodziło, aby przełamać sztywną strukturę jaźni, która uważa się za szczyt kreacji, za centrum fabuły. Dopóki czujesz się ważny, to jesteś otwartym celem. Każde słowo może cię zranić. Każde złe spojrzenie może zepchnąć cię ze swojej drogi. 

  Jedynym sposobem na usunięcie tej arogancji i załatanie energetycznej dziury jest użycie śmierci jako doradcy. To nie ponura filozofia, ale pragmatyczne podejście, z krystalicznie czystym umysłem. Następnym razem, gdy wdasz się w ostrą kłótnię w komentarzach lub będziesz gotowy zerwać z ukochanym  człowiekiem z powodu nieumytych naczyń, zadaj sobie pytanie: „Gdybym umarł dziś wieczorem, czy ta kłótnia coś by zmieniła?” Zatrzymaj się na chwilę i odpowiedz szczerze: „W obliczu nieuniknionej śmierci, nasze rozdęte ego pęka jak bańka mydlana". Śmierć wszystko wyrównuje. W obliczu wieczności, twoja uraza do szefa lub liczba polubień pod twoim postem staje się śmieszna, a nawet żałosna. Świadomość śmierci sprawia, że ​​jesteśmy obojętni, ale troskliwi. Ona usuwa histerię ważności, pozostawiając czystą skuteczność działania. Nadal zmywasz naczynia, rozwiązujesz konflikty, kończysz zadania, ale bez wewnętrznego krzyku: "nie możesz mi tego zrobić". 

  Drapieżnik nie ma nic do jedzenia, jeśli ofiara nie traktuje siebie poważnie, jeśli nie uważa się za centrum dramatu. Kiedy przestajesz być ważny dla siebie, to stajesz się nieprzewidywalny dla innych. W świecie drapieżników i ofiar obowiązują zasady: myśliwy musi znać nawyki swoich ofiar. Jeśli jeleń codziennie idzie do wodopoju tą samą ścieżką w tym samym czasie, to jest skazany na zagładę. Tygrys może tylko czyhać i czekać aż kolejna ofiara wpadnie mu pod pazury.

 Ludzie są najbardziej przewidywalnymi stworzeniami na planecie i dlatego jesteśmy tak łatwi do zjedzenia. Sami prezentujemy nasze nawyki, harmonogramy i słabości każdego dnia, jakbyśmy prowadzili raport online dla niewidzialnej publiczności. Nasze życie jest zamknięte w klatce rutyny. Dom, praca, sklep, bar w piątki, w domu. Chodzimy tymi samymi ulicami, kupujemy te same artykuły spożywcze, oglądamy te same programy, reagujemy tymi samymi frazami na te same czynniki drażniące. Nawet nasze konflikty często podążają za z góry ustalonymi schematami. 

Te same repliki, intonacje, łzy w tych samych miejscach. Don Juan nazwał to zasadą Dostępności. Bycie dostępnym oznacza bycie tam, gdzie oczekują cię znaleźć. Dotyczy to nie tylko miejsca fizycznego, ale także reakcji emocjonalnych. Jeśli twoi bliscy wiedzą, że naciśnięcie przycisku A wywoła u ciebie histeryczne napady złości, a naciśnięcie przycisku B wywoła poczucie winy, to jesteś biorobotem, w pełni kontrolowanym przez zewnętrznego operatora. Wystarczy nacisnąć odpowiednią kombinację, a dostarczysz przewidywalny produkt.  

 Współczesny świat zaostrzył tę pułapkę za pomocą technologii. Algorytmy mediów społecznościowych i wyszukiwarek znają nas lepiej niż my sami. Przewidują nasze pragnienia, sugerują muzykę, która nam się spodoba, i produkty, które będziemy chcieli kupić. Pokazują nam dokładnie te wiadomości, które wywołają w nas odpowiedni zestaw emocji. 

 Jak więc możemy przerwać ten łańcuch pokarmowy? Jak wyrwać ten wąż spustowy paliwa z twojego życia? Don Juan przekazał Carlosowi kilka całkowicie pragmatycznych bezwzględnych technik. Żadnych medytacji nad światłem i miłością - tylko partyzancka walka o własną energię. To oznacza przełamywanie schematów. 

 Wojownicy na ścieżce wiedzy praktykują przełamywanie nawyków nie dla zabawy czy ekscentryczności, ale jako strategię przetrwania. Jeśli zawsze pijesz kawę rano, to wypij herbatę lub wodę. Jeśli zawsze dojeżdżasz do pracy samochodem, to jedź autobusem lub idź część drogi pieszo, uważnie się rozglądając. Zmień porę lunchu. Trasa spaceru jest sekwencją porannych czynności. Śpij po przeciwnej stronie łóżka niż zwykle. Te drobiazgi wydają się nieistotne, ale powodują mikro-błędy w oprogramowaniu obcego urządzenia. Umysł gubi tory, do których się przyzwyczaił i w tym momencie energia uwagi zostaje uwolniona. Nagle zauważasz rzeczy, które wcześniej przechodziły obok ciebie obojętnie: kolor nieba, spojrzenie przechodnia, dziwny szczegół w twojej własnej reakcji.  

 Szczytem rutyny walki jest praktyka niedziałania. Polega ona na wykonywaniu czynności, które nie mają logicznego znaczenia ani utylitarnego celu z perspektywy zwykłego świata, ale wymagają całkowitego skupienia. Na przykład, noszenie buta na drugiej nodze w domu lub koncentrowanie się na cieniach liści zamiast na samych liściach. Obserwowanie tego, jak zmienia się światło na ścianie. Mogą to być dowolne, drobne czynności, które łamią oczywistość świata.  

Celem niedziałania jest oszukanie mechanizmu percepcji, zmuszenie go do działania w nietypowym trybie, otwarcie innych kanałów widzenia. Kiedy zachowujesz się nieprzewidywalnie, to algorytmy, zarówno cyfrowe, jak i energetyczne, przestają cię dostrzegać. Wypadasz z systemu jak błąd w programie. Drapieżnik próbuje cię zaatakować, oczekując, że będziesz tam, gdzie zawsze, ale uderza w nicość. Nie jesteś już łatwą zdobyczą, jesteś tajemnicą, przedmiotem, którego nie da się obliczyć za pomocą szablonu. 

 Ale zmiana trasy to za mało. Musisz zmienić samo wyobrażenie o sobie. Ostatnim gwoździem do trumny twojej wolności jest twoja osobista historia. To suma faktów o tobie, które znają inni, i, co ważniejsze, ich oczekiwania dotyczące twojego zachowania. Jesteśmy utwierdzeni w obrazach, które stworzyli dla nas nasi rodzice, przyjaciele, koledzy i społeczeństwo: "Jesteś przecież poważnym człowiekiem. Zawsze byłeś taki nieśmiały. To nie leży w twojej naturze". Te frazy to nie tylko słowa. To zaklęcia, które utrzymują punkt scalający twojego świata w ustalonej pozycji. 

 Za każdym razem, gdy im wierzysz, potwierdzasz swoje miejsce w całym systemie. Dopóki masz osobistą historię, to jesteś zobowiązany do jej przestrzegania. Nie możesz nagle zacząć tańczyć na stole ani jechać do Tybetu, bo co powiedzą ludzie? Oczekiwania innych tworzą presję, która zmusza cię do poświęcenia kolosalnej energii na podtrzymywanie swojego znanego wizerunku. Ciągle informujemy świat o tym, gdzie jesteśmy, z kim jesteśmy, co jemy, co myślimy, co czujemy. Media społecznościowe sprawiły, że stało się to groteskowe.

  Dobrowolnie tworzymy idealną kartotekę dla drapieżnika, rejestrując każdy nasz ruch za pomocą zdjęć, geolokalizacji, aktualizacji statusu. Mówimy światu, kim jesteśmy, a potem mozolnie staramy się nie wychodzić poza stworzony przez nas profil. Magowie oferują radykalne rozwiązanie: wymazać swoją historię osobistą. Nie oznacza to spalenia paszportu, dowodu osobistego i wymazania pamięci, udawania, że ​​nie miało się dzieciństwa ani biografii. Oznacza to stworzenie wokół siebie mgły niepewności. 

 W świecie, w którym algorytmy i media społecznościowe zmuszają nas do nagłaśniania każdego naszego ruchu, najlepszą magią jest informacyjna cisza. Przestań być otwartą księgą. Nie dziel się swoimi planami, zanim nie zostaną zrealizowane. Przestań relacjonować i tłumaczyć swoje działania tym, których to nie obchodzi, i publiczności, która i tak nie będzie żyć twoim życiem za ciebie. 

 Efekt obserwatora w fizyce kwantowej mówi, że obserwacja zmienia zachowanie cząstek. Tak samo jest w magii. Jeśli nikt nie wie dokładnie, co czynisz i gdzie jesteś, to nikt nie może zarejestrować twoich myśli i oczekiwań. Nikt nie może ingerować w twoje plany swoją ciężką energią, niedowierzaniem czy zazdrością. 

 Praktyka wymazywania osobistej historii zaczyna się od małych kroków. Nie mów o swoich planach, dopóki ich nie zrealizujesz. Nie publikuj zdjęć z wakacji na Instagramie w czasie rzeczywistym. Opublikuj je po powrocie albo nie publikuj ich wcale. Zachowaj energię wydarzenia dla siebie. Nie wylewaj jej na cały kanał dla przelotnych reakcji. 

 Don Juan poradził Carlosowi, aby opowiadał różnym ludziom różne, czasem fikcyjne, fakty ze swojej przeszłości. Nie po to, by kłamać dla zysku, ale aby zatrzeć sztywny obraz Carlosa w umysłach ludzi, uczynić go niejasnym. Kiedy ludzie nie mają jasnego obrazu ciebie, to nie wiedzą, czego się uchwycić. Stajesz się płynny, jak woda we mgle. wymykasz się ze znanych kategorii. Kiedy wymazujesz swoją osobistą historię, to zyskujesz niesamowitą wolność. Możesz być kimkolwiek chcesz w dowolnym momencie - możesz zmieniać role bez wewnętrznego konfliktu. Nie jesteś już niewolnikiem swojej przeszłości ani zakładnikiem opinii innych ludzi. Stajesz się pustą przestrzenią, w której drapieżnik nie ma czego złapać. Jesteś tutaj, a jednocześnie nie znajdujesz się w znajomych współrzędnych, w których byłeś wcześniej zauważany.  

 Ten stan jest początkiem prawdziwej magicznej nietykalności. Znajdując się we mgle, musisz nauczyć się kontaktować z ludźmi bez angażowania się emocjonalnie. Tutaj w grę wchodzi sztuka kontrolowanej głupoty. To jedyna możliwa strategia interakcji ze światem dla kogoś, kto postanowił wymazać swoją historię i wycofać się we mgłę, ale jednocześnie nie chce i nie może fizycznie zniknąć ze społeczeństwa. 

Przecież jeśli żyjesz w społeczeństwie, to nie możesz po prostu zniknąć fizycznie, chyba że postanowisz zostać pustelnikiem, co Don Juan uważał za słabość, a nie siłę. Musisz chodzić do pracy, płacić podatki, rozmawiać z sąsiadami i uśmiechać się do kasjera. Musisz rozwiązywać codzienne problemy, podpisywać dokumenty, stać w kolejkach.  

Jak to czynić, pozostając niedostępnym? Zakładasz maskę. Przeciętny człowiek zawsze reaguje szczerze. Jeśli jest obrażony, to obraża się. Jeśli jest chwalony, to puchnie z dumy. Jego wewnętrzne i zewnętrzne „ja” łączą się, a każdy zewnętrzny wstrząs natychmiast wywołuje burzę wewnątrz. 

 Natomiast wojownik rozumie, że w świecie, gdzie śmierć stoi ci nad lewym ramieniem, nic nie ma takiego znaczenia, jakie mu nadajemy. Nie stać go na luksus pełnego uwierzenia w jakąkolwiek scenę mającą miejsce na tej tymczasowej arenie życia. Ale powiedzenie ludziom: „Nie obchodzą mnie wasze zasady”, oznacza przyciąganie niepotrzebnej uwagi i agresji, stawanie się celem. Dlatego wojownik udaje - on stwarza pozory. Praktykuje podchody - sztukę polowania na władzę w dżungli społeczeństwa. Istota kontrolowanej głupoty tkwi w paradoksie.

Zachowujesz się, jakby to, co się dzieje, było dla ciebie niezwykle ważne, chociaż w rzeczywistości nie obchodzi cię to. Jesteś całkowicie zaangażowany w działanie, ale wewnątrz panuje cisza. To nie jest cynizm ani hipokryzja w zwykłym tego słowa znaczeniu. Hipokryta chce oszukiwać innych dla dobra swojego ego. Myśliwy natomiast oszukuje mechanizm utrwalania rzeczywistości, aby oszczędzać energię i pozostać niewidzialnym dla drapieżników. 

Śmiejesz się z nieśmiesznego żartu szefa nie dlatego, że chcesz się przypodobać i błagać o premię, ale dlatego, że to idealne posunięcie w tej sytuacji, pozwalające ci pozostać niezauważonym i płynnym, bez wywoływania niepotrzebnej agresji. Wewnętrznie jesteś spokojny i opanowany jak skała, ale na zewnątrz jesteś duszą towarzystwa, zaniepokojony pracownik lub troskliwy krewny, w zależności od roli. 

 To największe aktorstwo, gdzie stawką jest twoje życie i wolność. Aby grać bezbłędnie, myśliwi stosują siedem zasad:

1.  Po pierwsze, wojownik sam wybiera pole bitwy. On nigdy nie wchodzi w konflikt, jeśli warunki dyktuje wróg. Nie angażuje się w kłótnie, w których został już naznaczony jako strona winna.  

2. Po drugie, odrzuca wszystko co zbędne. Żadnych zbędnych rzeczy, myśli ani działań - tylko czysta skuteczność, minimalne przecieki.  

3. Po trzecie, jeśli bitwa przerasta jego siły, to wycofuje się. Nie z tchórzostwa, ale po to, by przegrupować się, oszczędzać siły i uderzyć w odpowiednim momencie albo wcale. 

4. Po czwarte, kompresuje czas. W krytycznym momencie nie myśli, nie waha się. Działa natychmiast, wykorzystując zgromadzoną jasność umysłu i trening. Stosowanie masek pozwala uniknąć utknięcia w sytuacjach i pozostawienia w nich fragmentów siebie. Wyobraź sobie klasyczny przypadek. Masz trudnego klienta lub histerycznego towarzysza życia. Przeciętny człowiek angażuje się, jego puls przyspiesza, zaczyna się bronić, usprawiedliwiać, kłócić i poświęca kolosalną ilość energii na podtrzymywanie wizerunku kompetentnego specjalisty lub dobrego męża. W tym momencie drapieżnik jest obsypywany jego emocjami, jak przy świątecznym stole. Każda próba udowodnienia swojej racji to dodatkowa pozycja w jego menu. 

Wojownik jednak widzi sytuację inaczej. Dla niego krzyczący klient jest aktorem w sztuce absurdu, figurą na aparacie treningowym. Wojownik natychmiast nakłada odpowiednią maskę, na przykład maskę głębokiej empatii lub maskę przestraszonego podwładnego jeśli to uspokoi tyrana i szybko kończy scenę. On  gra jak dobry aktor, całkowicie zanurzając się w roli. Potrafi nawet płakać, jeśli rola tego wymaga, albo udawać zmieszanie. Ale jego punkt połączenia nie przesunie się ani o milimetr w stronę użalania się nad sobą czy upokorzenia. Ten dystans czyni go niezniszczalnym. Wygrywasz nie wtedy, gdy udowodnisz swoją rację i wygrasz dyskusję, ale gdy opuścisz sytuację bez utraty ani kropli osobistej siły, bez kontynuowania wewnętrznego dialogu na temat tego epizodu przez kolejne trzy noce z rzędu. A najlepszym poligonem doświadczalnym do ćwiczenia tej umiejętności są najbardziej nieznośni ludzie w twoim życiu. Przyzwyczailiśmy się uważać toksycznych ludzi, tyranów i prostaków za przekleństwo. Narzekamy na nich naszym przyjaciołom, bierzemy środki uspokajające i marzymy, że znikną, aby wszyscy wokół nas byli świadomi i ekologiczni. 

Castaneda wywraca ten paradygmat do góry nogami. Wprowadza on koncepcję drobnego tyrana. To osoba, która ma władzę lub zdolność do nękania cię i wykorzystuje tę zdolność w pełni. Don Juan twierdził: „Jeśli w twoim życiu nie ma drobnego tyrana, to powinieneś go znaleźć, kupić, zatrudnić, przekonać, przebywać w jego pobliżu, ponieważ bez drobnego tyrana nie da się wyostrzyć ducha wojownika, przetestować swoich teorii w praktyce”. Dlaczego? Ponieważ nasze poczucie własnej ważności ( nasz snobizm) jest wielogłową hydrą.

 Możesz medytować w jaskini latami, czując oświecenie, ale w chwili, gdy wrócisz do miasta i spotkasz się z nieuprzejmością w kolejce, twoje oświecenie wyparowuje, ustępując miejsca gniewowi i pragnieniu postawienia tego kogoś na swoim miejscu. Tylko prawdziwy, żywy dręczyciel może pokazać ci, gdzie wciąż jesteś podatny -  które przyciski w tobie wciąż działają niezawodnie. 

 Tyrani bywają rozmaici. Są tacy, którzy wzbudzają strach i grożą fizycznym odwetem, ale tacy ludzie są rzadkością we współczesnym biurze. Częściej spotykamy tyranów, którzy dręczą nas swoją natarczywością, głupotą, nieustannym czepianiem się lub narzekaniem, bierną agresją i dewaluacją. To idealne osełki dla twojego charakteru. To żywe testery twojej siły. 

 Strategia jest prosta. Wykorzystujesz tyrana jako trenera mentalnego. Kiedy twój szef krzyczy na ciebie, upokarzając cię przed kolegami, to twoim zadaniem jest nie popadać w urazę. Obserwujesz go tak jak przyrodnik spogląda na rzadki okaz chrząszcza. Studiujesz intonację, mimikę, gesty. Podziwiasz jego energię, jego pomysłowość w gniewie jako dziwne zjawisko naturalne. Ćwiczysz emocjonalną niezniszczalność. Jeśli uda mu się ciebie urazić, to przegrywasz. Drapieżnik się nasycił, wciągając do swojej diety twoją urazę i wewnętrzny dialog. Jeśli zachowasz spokój i odegrasz właściwą rolę - na przykład ulegle kiwając głową, wykorzystując kontrolowaną głupotę, obiecując poprawę bez wewnętrznego upokorzenia to wygrywasz. Ukradłeś tyranowi energię, którą chciał z ciebie wyssać, i przechowałeś ją w swoim kokonie.  

 W książkach Castaneda opowiada historię o tym, jak magowie celowo najmowali się okrutnym nadzorcom podczas konkwisty Ameryki południowej, aby hartować swoją wolę. Udawali się tam świadomie, jak na poligon. W naszej rzeczywistości może to oznaczać życie w mieszkaniu komunalnym z szaloną sąsiadką lub pracę pod okiem psychopatycznego kierownika. Zamiast użalania się nad sobą: "dlaczego przez to przechodzę?" wojownik mówi: „Dziękuję za wyzwanie”. Tyran niszczy twoją osobistą historię. On depcze twą pychę, zdziera z niej lakier. Jeśli wytrzymasz tę presję bez gniewu wewnątrz, to zyskasz stalową wytrzymałość. Kiedy tyran nie jest już w stanie wywołać w tobie reakcji emocjonalnej, to traci nad tobą władzę. Często po tym znika z twojego życia albo staje się potulny, jakby pozbawiony wsparcia. Ale co najważniejsze, wychodzisz z tego wyczyszczony, przepalony ogniem, bez żużlu użalania się nad sobą, ze spokojnym spojrzeniem. 

Nauczyliśmy się bronić w teraźniejszości, ale co z ciężarem przeszłości, który dźwigamy na plecach? Nawet jeśli stałeś się mistrzem polowań i jesteś niewrażliwy na współczesnych tyranów, to masz ogromną dziurę w swoim ciele energetycznym – dziurę swojej przeszłości. Każde wydarzenie, w którym doświadczyłeś silnych emocji, pozostawiło haczyk. Zostawiłeś cząstkę swojej świetlistości w byłych kochankach, szkolnych prześladowcach, zmarłych krewnych i starych przyjaciołach. Czasami samo usłyszenie imienia lub piosenki wystarczy, by natychmiast przenieść się do dawnego bólu.  

I podobnie: ich obca energia jest w tobie uwięziona w formie frazesów, postaw, obietnic i przysiąg. Dopóki te połączenia są aktywne, to nie jesteś wolny. Karmisz duchy swoją uwagą, wysyłając energię na utrzymywanie w pamięci dawno minionych scen. 

Najważniejszą, najpotężniejszą i niezbędną techniką na ścieżce wojownika jest ponowne przejrzenie - sporządzenie bilansu. To akt energetyczny - dosłownie fizyczny przywrócenie energii. Istotą tej praktyki jest przypomnienie sobie wszystkich wydarzeń z życia i wydychanie ich. 

Technika jest wykonywana w następujący sposób. Siedzisz w ustronnym miejscu. Szamani używali pudła lub szafki, aby zwiększyć nacisk na ciało energetyczne, aby świadomość była mniej rozproszona na zewnątrz. Ale ciche pomieszczenie, w którym nikt nie będzie ci przeszkadzał, również się nada. Sporządzasz listę wszystkich ludzi, których spotkałeś, zaczynając od dnia dzisiejszego i cofając się do momentu narodzin. To zadanie tytaniczne, które może zająć lata, ale warto, ponieważ w zasadzie przepisujesz swoje wewnętrzne archiwum. 

 Bierzesz pierwszą osobę z listy i odtwarzasz w pamięci konkretną scenę z nią związaną. Nie abstrakcyjny obraz, ale pojedynczy epizod, rozmowę, kłótnię, spotkanie, uścisk. Gdy scena stanie się wyraźna, jak krótki film, to zaczynasz głębokie oddychanie. Obróć głowę w kierunku prawego ramienia. Biorąc głęboki, powolny wdech, płynnie obróć głowę w lewo, kreśląc brodą łuk nad klatką piersiową. W tym momencie wizualizujesz siebie wycofującego całą energię, którą zostawiłeś w tej sytuacji. Odzyskujesz swoją radość, swój ból, swoje oczekiwania, wszystko czym wtedy zapłaciłeś. 

 Kiedy dotrzesz do lewego ramienia rozpocznij wydech. Wydychając, płynnie odwróć głowę w kierunku prawego ramienia. Tym ruchem dosłownie jak wachlarzem wymiatasz z siebie cudzą energię: cudze słowa, emocje, rozkazy i oczekiwania tego człowieka.  Oddajesz jemu to, co nie należy do ciebie. Na koniec weź krótki wdech i wydech, patrząc prosto przed siebie, aby przerwać więzy energetyczne. 

 To jest podobne do działania filtra fizycznego. Wdech - moje do mnie. Wydech - twoje do ciebie. Oczyszczasz kanały komunikacyjne. Z czasem ruchy stają się rytmiczne, oddech głębszy, a sceny mniej lepkie. 

 Efekt tej inwentaryzacji jest oszałamiający. Ciężkie, traumatyczne wspomnienia zamieniają się w puste, wyblakłe obrazy, jak stare fotografie, które utraciły swój emocjonalny ładunek. Pamiętasz, co to było, ale nie powoduje to już skurczów żołądka, łez ani wściekłości. Odzyskujesz swoje inwestycje, zamykasz niezdrowe konta i stajesz się całością. 

Z każdym przeglądanym wydarzeniem powraca do ciebie prawdziwa siła fizyczna. Czujesz przypływ energii bez wyraźnego powodu. Oddychasz lżej, jakbyś zdjął niewidzialny plecak. Zaczynasz lepiej spać, myśleć ostrzej i rzadziej chorujesz, ponieważ energia przestaje przeciekać do tylnych korytarzy pamięci. 

Ale najważniejsze jest coś jeszcze. Według jasnowidzów, po śmierci czeka na nas potężna kosmologiczna siła, którą oni nazwali orłem. Orzeł jest nieustępliwy. Żywi się ludzką świadomością wchłaniając całe nasze doświadczenie życiowe i właśnie ta "inwentaryzacja" - to ponowne przejrzenie i oczyszczenie energetyczne swoich mentalnych archiwów jest największa sztuczka szamanów.  

Przywracając energię i uwalniając emocje, tworzysz doskonałą kopię informacyjną swojego doświadczenia życiowego. W chwili śmierci dajesz orłowi ten "folder". Orzeł przyjmuje tę kopię jako pożywienie, a twoja prawdziwa siła życiowa, twoja oczyszczona świadomość, ma szansę prześlizgnąć się obok jego dziobu, nie rozpływając się w bezosobowym strumieniu. Spłacasz swój dług wobec wszechświata, chroniąc siebie. 

  Ścieżka wojownika to nie spacer po parku ani modna weekendowa praktyka duchowa. To codzienna, cogodzinna wojna. Wojna o uwagę, o jasność, o fragmenty własnej mocy, które tak łatwo gubią się w błahostkach. Każdy konflikt, każda zniewaga, każdy przebłysk użalania się nad sobą to pole bitwy.  

Nie miejcie złudzeń, że po wysłuchaniu tej historii obudzicie się jutro jako niezniszczalny mag. Umysł drapieżnika nie zniknie z dnia na dzień. Dyscyplina to spoiwo utrzymujące świat maga i chroniące go przed rozpadem - nie inspiracja, nie nastrój, ale właśnie dyscyplina, sucha i uparta.

 Będą chwile załamania, będziesz zapominać o praktykach "niedziałania", będziesz żywił urazę do tyranów i pojawią się chwile lenistwa wobec praktyki inwentaryzacji i chęć odłożenia tego na lepsze czasy. Drapieżnik jest sprytny. On zna cię lepiej niż ty sam. On spędził wieki badając ludzkie reakcje. On podrzuci tobie myśli, że to wszystko bzdura: "zrobię to jutro. Jestem zbyt zmęczony. Muszę najpierw rozwiązać prawdziwe problemy". To jego głos, a nie twój. A rozpoznanie go to już połowa sukcesu. Wojownik nie zawsze wygrywa.

 Don Juan powiedział, że różnica między wojownikiem a zwykłym człowiekiem nie polega na tym, że wojownikowi wszystko się udaje, ale że wojownik jest odporny na głupotę. On może przegrać bitwę, dać się ponieść emocjom, załamać się. Ale nie zatraci się, nie uczyni jednej porażki wymówką dla niekończącego się użalania się nad sobą. Wojownik powstaje raz po raz, dopóki żyje.  

 Cała ta kolosalna praca, wymazywanie osobistej historii, śledzenie, remanent dawnych zdarzeń  służy jednemu celowi - aby zgromadzić wystarczająco dużo energii na tę właśnie chwilę, kiedy duch otworzy przed tobą drzwi. 

 To nazywa się centymetrem sześciennym przypadku. Szczęście przychodzi do każdego, ale tylko wojownik z wolną energią i nieskazitelnością jest w stanie zauważyć tę szansę i natychmiast ją wykorzystać. Dla przeciętnego człowieka, obciążonego urazami i rutyną ta chwila przelatuje niezauważona, rozpływając się w hałasie wewnętrznego dialogu. 

 Ostatecznie wszystko sprowadza się do świadomości naszej śmiertelności. Większość ludzi żyje tak, jakby byli nieśmiertelni. Odkładają życie na później, marnują lata na niekochaną prace, na kłótnie o błahostki, na spełnianie oczekiwań innych ludzi. Zachowujemy się tak, jakby przed nami była wieczność, jakbyśmy mogli sobie pozwolić na luksus niekończącego się odkładania na później. Ale śmierć jest naszym jedynym mądrym doradcą. Ona jest zawsze obecna za naszym lewym ramieniem i nie da się zwieść żadnym wymówkom. 

 Zapytaj ją: czy ten problem jest ważny, skoro mnie tu dziś nie będzie? A śmierć odpowie, że nic się nie liczy, poza twoim kontaktem z duchem, poza tym, jak w pełni wykorzystałeś szansę bycia żywym. Życie jest zbyt krótkie, aby spędzać je będąc pożywieniem i czyjąś bateryjką.

  Zaraz po zakończeniu tej opowieści będziesz miał wybór: 

- albo ulec grawitacji nawyku, ponownie otworzyć kanał informacyjny, zanurzyć się w pochłanianiu mentalnej papki, użalić się nad sobą i posłusznie pozbawić się swojej jasności.  

- albo zostać myśliwym, przestać być przewidywalny, wymazać swoją osobistą historię i rozpalić własny ogień chociażby na krótką chwilę.  

Przekształćcie swoje życie w ostatni taniec wojownika. Zatańczcie go z pełnym oddaniem, z kontrolowaną głupotą, ze śmiechem i lodowatym dystansem. 

 A kiedy drapieżnik ponownie sięgnie po twoje żale lub strach, pozwól mu złamać sobie zęby w absolutnej pustce, gdzie byłeś jeszcze chwilę temu. Stań się niejadalny, jesteś wolny. 

 Przyjaciele, każde prawo Wszechświata działa tylko w ruchu. Nie pozwólcie, aby zdobyta wiedza stała w miejscu. Jeśli ten film był pomocny, zamknijcie krąg wymiany energii, polubcie go i zasubskrybujcie kanał. To najlepszy sygnał dla mnie, żebym kontynuował, a dla Was znak, że jesteście gotowi na nowy poziom sukcesu. 

  Dziękuję, że jesteście i do zobaczenia w następnym odcinku.

 wersja polska: https://www.youtube.com/watch?v=s2Vh2Qxjhus